Z Południa na Północ :: Zobacz temat - "Wichrowe Wzgórza" Wuthering Heights Emily Brontë

Gitka · Dołączyła: 25 Maj 2006 Posty: 2305

"Wichrowe Wzgórza" Wuthering Heights Emily Brontë wydana 1847 roku.

Jak tu się dziwić wiktoriańskim krytykom, którzy uważali wspaniałą powieść Emily Brontë za ekscentryczną, a nawet brutalną. Nigdy jeszcze (i chyba nigdy później) taka opowieść o wszechpotężnym, niszczącym uczuciu i zgubnej namiętności nie wyszła spod pióra żadnej kobiety. To dzieło wyobraźni czerpiącej z mitycznego świata posępnych i wietrznych wrzosowisk Yorkshire; to również dzieło niewinności - bowiem autorka przedstawia w nim zło w czystej postaci, jakie nie zdarza się w świecie ludzi. Wartość artystyczna "Wichrowych Wzgórz" stawia tę powieść w rzędzie arcydzieł literatury.

[Prószyński i S-ka, 2004]
http://www.biblionetka.pl/ks.asp?id=1753

Gitka · Dołączyła: 25 Maj 2006 Posty: 2305

Stronka z muzyczka tle
http://learningat.ke7.org...g/Wuthering.htm

A ten papierowy Heathcliff podbił moje serce :mrgreen:

http://www.paperdolls.com/dolls/heathcliff01.htm

Marija

Czyżby nie było wątku "Wichrowe Wzgórza"? :shock:

W każdym razie, powieść jest niesamowita, ma w sobie jakąś straszliwą energię. Trudno uwierzyć, że napisała to słaba płeć w wiktoriańskiej Anglii, i że w ogóle została wtedy wydana :roll:

Harry_the_Cat · poszukująca Dołączyła: 30 Cze 2006 Posty: 11292

A to chyba mocno oparte było na losach starszych pokoleń rodziny sióstr Brontë, jeśli pamięć mnie nie zawodzi.

Marija

No nic, jeno czytać trzeba: Przedpełską-Trzeciakowską i wstęp do WW wyd. przez Ossolineum, tam jest solidna analiza.

Trzykrotka · Dołączyła: 21 Maj 2006 Posty: 21959 Skąd: Kraków

Przyznam się Wam, ze mimo szacun ku dla sióstr Bronte i świadomości, jaką Wichrowe Wzgórza zajmują pozycję w literaturze światowej i mimo mojego uwielbienia dla mrocznych klimatów i takichże roamnsów - znie znosze tej powieści. Czułam się chora i obolała po pierwszym czytaniu i nie mam ochoty wracać na te wrzosowiska.

AineNiRigani

A ja sie przyznam, że mimo że książka leży na półce, jest dziewicza. WW znam z interpretacji Zapasiewicza (audiobook) i ta mroczność słuchana przed snem jest jeszcze mocniejsza...
Ale jak Sapka mogę słuchać codziennie, tak tego wysłuchałam tylko raz. I wystarczy. To jest chyba taka powieśc jednorazowego czytania. Nie trzeba wiecej. I tak zapada w pamiec.

Marija

Ja właśnie odwrotnie - pomyślałam, że na fali mogę powrocić do WW, i wcięło ją :twisted:

Ani chybi w drugim rzędzie stoi, ale na której półce? A może wyjechała do piwnicy :roll:

:oops: ? Ale nawet jeśli, to nie moja sprawka :twisted:

Alison · Dołączył: 18 Maj 2006 Posty: 6624

Marija

Ja wracałam parę razy, jak już się zacznie, to straszliwie wciąga :shock:

Agnesse

Oj, tak wciagajace jest i jakie wrazenie wywiera. Krotkie, ale mocne.

malmik

No to przeszło dzisiaj po mnie parę zastępów mrówek. Obejrzałam właśnie w TVP WW z Ralphem Finnesem (po raz pierwszy) i mrówki nadal chodzą i chodzą...

AineNiRigani

Malmiku gratuluję. Każdy ma jakiś film po którym zostaje dipterologiem i lepidopterologiem. Ja zostałam po JE 06, ale i Wichrowe Wzgóza zostawiają trwały ślad. Szczególnie dzieki Haertonowi. Mniam !!!!

Gitka · Dołączyła: 25 Maj 2006 Posty: 2305

Wydanie wietnamskie
http://sachpink.blogspot.com/2007/03/i-gi-h.html

trifle · Dołączyła: 29 Maj 2006 Posty: 12066

Odświeżyłam sobie Wichrowe wzgórza. Czytałam już kiedyś, ale mnie nie porwało. A teraz zupełnie inaczej, wciągnęłam się mocno. I cytat:

[...] Nie umiem tego wyrazić, ale z pewnością każdy człowiek zdaje sobie sprawę, że istnieje jakaś część nas samych gdzieś całkowicie poza nami. Na cóż by się zdało moje istnienie, gdyby ograniczało się tylko do tego świata? Ilekroć cierpiałam dotąd, zawsze to były cierpienia Heathcliffa. Widziałam je i czułam od pierwszej chwili. Przewodnią myślą mojego życia jest on. Gdyby wszystko przepadło, a on jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal. Ale gdyby wszystko zostało, a on zniknął, wszechświat byłby dla mnie obcy i straszny, nie miałabym z nim po prostu nic wspólnego. Moja miłość do Lintona jest jak liście w lesie. Wiem dobrze, że czas ją zmieni, tak jak zima zmienia wygląd lasu. Moja miłość do Heathcliffa jest jak wiecznotrwała ziemia pod stopami, nie przykuwa oka swoim pięknem, ale jest niezbędna do życia. (..) ja i Heathcliff to jedno. Jest zawsze, zawsze obecny w moich myślach - nie jako radość, bo i ja nie zawsze jestem dla siebie radością, ale jak świadomość mojej własnej istoty.

Marija

Trudno mi sobie przypomnieć jakiś inny utwór, w którym miłość byłaby tak potężna, pierwotna . Przy Heathcliffie wyciągającym trupa ukochanej z grobu, żeby na nią spojrzeć, wszystkie inne miłosne szaleństwa wypadają jakoś blado :roll:

. Miłość i nienawiść bez żadnych barier czy hamulców...Brrr...Tylko Emily mogła tak to opisać, że uwierzyliśmy w istnienie Katarzyny i Heathcliffa, Charlotcie już by nie wyszło tak mistrzowsko.
A książka przepadła na półkach; prędzej chyba ściągnę jakiegoś e-booka :cry: .
Ach, a Ralph jako Heathcliff :thud:

- do tej roli przyszedł w ogóle na świat.

trifle · Dołączyła: 29 Maj 2006 Posty: 12066

Szkoda tylko, że ani Katarzyny, ani Heathcliffa nie jestem w stanie polubić..

Marija

To takie typy, że się zwyczajnie po ludzku lubić nie dają. Albo się kocha, albo nienawidzi, tertium non datur :roll:

.

Madelaine · zombii:-) Dołączył: 15 Cze 2007 Posty: 74

to jest jedyna ksiażka, która mi się podoba, mimo że nie lubię głównych bohaterów :o poza tym niezwykły jest jej kilmati :grin: a jak jeszcze zobaczy się ekranizację z Ralphem :ops1:

to jest to, co zombii lubi najbardziej :twisted:

Admete

Byc może dzieje sie tak dlatego, że te postacie są bezkompromisowe - podobnie jak sama autorka.

Caitriona

Romanse wszech czasów: http://ksiazki.wp.pl/id,4...=1187681382.427

Jaka książka wygrywa? Wichrowe Wzgórza

Jeannette · Dołączyła: 20 Maj 2006 Posty: 476

Gdzieś tu czytałam, że ta książka jest przygnębiająca. Może ja dziwna jestem, ale ona zawsze działała na mnie jakoś oczyszczająco. To fantastyka, bo takiej miłości się już dziś nie spotka.

Loana · Dołączyła: 23 Lip 2007 Posty: 4310 Skąd: Wrocław

Zastanawiam się, czemu Wy to nazywacie miłością??? Gdzie tam była miłość?? No gdzie???
Chyba, że obydwoje kochali robić sobie przykrość i na złość. A prawdziwej miłości tam nie było, jedynie wmówione sobie szaleńcze przekonanie, że to chyba miłość. Obydwoje mieli jakąś paranoję na swoim punkcie, może z powodu wspólnego wychowania się w ciężkich warunkach. Nie zmienia to faktu, że jak już sobie wmówili, że kochają tą drugą osobę, to robili wszystko, żeby wszystko naokoło siebie zniszczyć. Nie potrafili nic dla siebie zrobić tak naprawdę. A gościu wyciągający zmarłą kobietę z grobu, żeby ją obejrzeć i pomacać to dopiero idiota, i co mu z tego przyszło? Wiecej paranoi w życiu! Książka o schizofrenikach i tyle.
Ale trzebać przyznać, że ma klimat. Czytałam z zapartym tchem, bo już nie mogłam się doczekać, kiedy się wreszcie wykończą i pozabijają. Trochę szkoda, że Heathcliff umarł tak delikatnie, bez żadnych cierpień fizycznych, które mu się niewątpliwie należały, no ale przynajmniej umarł

.

Marija

Było tam na pewno pożądanie, o czym Emily wprost nie mogła napisać (bo jak? pornografką by została) - to TEŻ można nazwać miłością.

Marija

Yes yes yes!!!!! :banan_czerwony:

Odnalazłam książkę! W piwnicy :ops1:

! W jakim szale i kto ją tam wsadził? :bejsbol:

.
Odhaczona, leży przy poduszce :rumieniec:

.