Z Południa na Północ :: Zobacz temat

Gosia

Zadaj mu pracę domową: ma przeczytać "Lalkę"Prusa i napisać referat o miłości Wokulskiego do panny Łęckiej :mrgreen:

(w porownaniu do jakiejs niemieckiej powieści o milosci - jest taka?

)

trifle · Dołączyła: 29 Maj 2006 Posty: 12066

Gosia

Zawsze bardzo lubilam "Cierpienia młodego Wertera". Ale to opowiesc o zakazanej milosci ... i oczywiscie nieszczesliwej (co akurat zbliza ją do Lalki).
Kojarzy mi sie z łąką, ciepłem, małym domem gdzieś na wsi. Chyba to skojarzenie wiąże sie z jakims wyjazdem :mysle:

Wir aber besitzen im Luftreich des Traums die Herrschaft unbestritten...!
Bardzo romantyczne :roll:

Zaraz dostane w łeb od Mag :rumieniec:

trifle · Dołączyła: 29 Maj 2006 Posty: 12066

Heh, młody Werter to nie jest utwór o nieszczęśliwej miłości - a na pewno nie przede wszystkim o tym.
A ten cytat dla mnie jest właśnie bardzo romantyczny!

Chyba jestem już zgermanizowana, bo romantyzm nie kojarzy mi się tylko z miłością - szczęśliwą czy nie, tylko z takim hmmm.. uwolnieniem umysłu, tworzeniem projekcji możliwego i niemożliwego, Werter z bólem istnienia, a nie z miłością do Lotty (to on ją odrzucił tak naprawdę...).

Gosia

Wszystko tam jest - i miłość i niezrozumienie i rezygnacja.

Admete

Nie znosiłam Cierpień młodego Wertera ;-)

Sądziłam, że bardzo dobrze się stało, że się zastrzelił - jednego idioty mniej ;-)

Kolejny raz wychodzi, że nie mam w sobie romantyzmu ani zrozumienia dla niego ;-)

Tamara

Czytałam Wertera tak dawno , że niewiele pamiętam , ale coś mi się tłucze po głowie , że nijak nie mogłam pojąć po cholerę się zastrzelił , skoro gdyby się zakręcił i postarał , Lotta by na niego zwróciła na pewno uwagę ( nie wiem , czy czegoś nie pokręciłam :mysle:

) w każdym razie również konkluzja była podobna do wniosku Admete . Ale literaturę romantyczną bardzo lubię :-D

Moja koleżanka ze studiów przy jakiejś rozmowie o książkach zapytała "a po co kupować i trzymać w domu powieści , jak się raz przeczytało to wystarczy " :shock:

Mag , co się dziwisz , znajomość sztuki czytania zanika , nawet dzieci szkolne mają już z tym problemy , a Ty od studenta wymagasz , żeby coś wiedział z książek , nie będących przymusem czyli podręcznikiem :wink:

Dlaczego nie jestem Twoją studentką :cry2:

lady_kasiek

trifle · Dołączyła: 29 Maj 2006 Posty: 12066

A ja lubiłam Wertera od pierwszego przeczytania w liceum. Studia mi to tylko utrwaliły. Nie był idiotą, był wrażliwym, raczej naiwnym człowiekiem, bardzo podatnym na wpływy - choćby literatury. Umiał dostrzegać piękno natury i się nim zachwycać. Jego kryzys to kryzys człowieka na kilku poziomach. Społeczeństwo go odrzuciło - dla prostych ludzi był za mądry, dla wyższej klasy - za biedny, za nisko urodzony. Tak jakby nigdzie nie należał. Miał ambicje do bycia artystą, ale to, co tworzyła jego ręka nie odpowiadało temu, co sobie zamierzył (skąd ja to znam :roll:

) Miłość do Lotty dołożyła się do tego wszystkiego. Szukał ideału, trochę się za bardzo zaczął pławić w tej miłości do Lotty. Kiedy zrozumiał, że ona jest zwyczajną, "ziemską" kobietą, poczuł rozczarowanie (kolejne!), jest taki fragment, kiedy to ona wyciąga do niego rękę, a on tej ręki nie przyjmuje! Był idealistą, a idealiści zawsze mają przerąbane :roll:

Dlaczego chciał się zastrzelić? Bo nie mógł tego wszystkiego dłużej znieść, moim zdaniem cierpiał na silną depresję, a depresja to przecie choroba jak każda inna, którą trzeba leczyć, a nie ignorować czy wyśmiewać :roll:

Tak, jestem tylko pielgrzymem, wędrowcem na ziemi. A wy - czyż jesteście czymś więcej?

Ale się offtop zrobił :zalamka:

Tamara

Trifle , interpretacji Wertera jako studium depresji chyba jeszcze nie było , ale kto wie , czy nie masz racji :mysle:

Offtop faktycznie niewąski :mrgreen:

lady_kasiek

Gosia

lady_kasiek

"Bez dogmatu" leży na póce, ale nie mam czasu....
właśnie może jakiś ranking bohaterów romantycznych... :mysle:

Gosia

Właśnie sobie uświadomiłam, że w N&S jest jeszcze cytat z "Wallensteina" Schillera w przekładzie Coleridge`a, więc w sumie są 4 fragmenty z literatury niemieckiej wykorzystane jako motto do rozdziałów

Akurat tłumaczenie tego fragmentu znalazłam w XIX-wiecznym lwowskim wydaniu tego dzieła

Witam w wątku Gaskellowym :kwiatek:

Aragonte · Dołączyła: 18 Maj 2006 Posty: 36808

Gosiu, a może wrzucisz te cytaty-motta? Ja w sumie ich nie znam :ops1:

Gosia

Chciałam wrzucać po trochu, ale mogę i całość :mrgreen:

Tylko muszę znaleźć dziewiczą wersję, bo ja mam w tym pliku pełno notatek :roll:

lady_kasiek

bo z dziewictwem zawsze jest kłopot :mrgreen:

Tamara

Weltschmerzcowi bohaterowie w literaturze polskiej - ciekawy temat :mysle:

.
Może Bukacki z "Rodziny Połanieckich"? Ale chyba ciężko będzie znaleźć , bo raczej bohaterowie naszej literatury mieli na głowie inne sprawy , niż ból istnienia , mysle , że jakby poszukać znajdzie się parę postaci drugoplanowych - np. Różyc :mrgreen:

- ale zawsze będą to osobnicy naznaczeni piętnem cudzoziemszczyzny i zachodnich mód .
Nawet Przybyszewski , nasz sztandarowy schyłkowiec i bóloistnieniowiec . Nawet Gustaw w końcu przemienia się w Konrada - w naszych warunkach rodzimych na ból istnienia nie było miejsca , bo rzeczywistość była zbyt bolesna .

Gosia

No tak, sama zaczęłam.. całkiem nieświadomie :roll:

Tak, a propos "Wertera" muszę sobie go kiedyś przypomnieć ... Mam takie ładne wydanie w twardej oprawie, w brązowej quasi-skórce. Ładna książka wymaga przecież ładnej oprawy. W sumie to świetny materiał na film

AineNiRigani

Ja tez nie lubie i nie rozumiem literatury rosyjskiej. Moge ogladac ekranizacje (dla aktorow), ale czytanie mnie meczy. W wielu przypadkach nie rozumiem tez literatury polskiej - do dzis nie wiem co wszyscy widza w Panu Tadeuszu - dla mnie to gniot przerazliwy, nie znosze Zeromskiego - nudzi mnie. Pilchem sie wszyscy zachwycaja, a ja mnie zniesmacza...

AineNiRigani

praedzio · Dołączyła: 25 Mar 2007 Posty: 23807 Skąd: Puszcza Knyszyńska

A ja lubię Pana Tadeusza za humor. Za każdym razem, kiedy go czytam - szczerzę się jak głupia.

Admete

Cytat:

Nie dostrzegam tam piekna słowa i melodii, jak dla mnie rymy czestochowskie, rytm tandetny, a i swiat niespecjalnie baśniowy. Bardziej historyczny. W dodatku mowiacy o okresie, za ktorym nie przepadam. No i te peany na temat Napoleona i Dabrowskiego. Czytalam kilkakrotnie na roznych etapach zycia, nigdy nie odnalazlam tam niczego pieknego. Inna sprawa z sonetami - tutaj kazdy z nich stanowi perle. Lubie tez Dziady (szczególnie cz.II. III technicznie mi odpowiada, ale tematycznie

Rymy częstochowskie? Aine czy Ty chociaż wiesz, co to są rymy częstochowskie? Nie będę się spierać ;-)

Wiem, że lubisz przesadzać i na karb przesady to złożę. Każdy widzi świat po swojemu. Ja nie zwracam uwagi na kult Napoleona, który mnie ziębi ani grzeje. Lubiłam swego czasu poczytać Łysiaka, a on był zafiksowany na czasach napoleońskich. Historia jest w PT potraktowana na sposób mityczny i baśniowy. Pory roku, roślinność, zwyczaje które przemieniaja się w mit. To nie jest rzecz historyczna, historia stanowi tu tylko punkt wyścia do tworzenia obrazu utraconej Arkadii. Ja wiem, jak wyglądał taki świat naprawdę, Ty to wiesz i myślę, że Mickiewicz też wiedział i to lepiej od nas, ale jak napisał: "Chciałem pominąć ptak małego lotu, pominąć strefy ulewy i grzmotu i szukać tylko cienia i pogody, wieki dzieciństwa, domowe zagrody...". To wszystko wytłumaczył w Epilogu ;-)

Naprawdę nie słyszysz melodii? Nie dostrzegasz humoru? Pięknie recytował PT Żebrowski.

AineNiRigani

Nie, nie slysze melodii, humor dostrzegam, ale znam lepszy. Czy przesadzam? Sama nie wiem. Po prostu to, co piszesz, to niemal slowa mojej polonistki, ktora kazala mi myslec, ze cos jest biale, gdy dla mnie bylo szare. No, te same argumenty. tyle, ze mnie to nie przekonuje - przypuszczalnie chodzi o inne poczucie piekna. Nic wiecej.
Kiedys slyszalam, jak Zebrowski pieknie recytuje ksiazke telefoniczna (skecz takowy

). On ma cudowny glos i pieklna interpretacje i z kazdego materialu zrobi arcydzielo.

Alicja · Dołączyła: 22 Lip 2008 Posty: 8106 Skąd: Północ