[Maryann]

Rozdział X część 22

Postanowione. Wyjedzie jutro. Darcy spojrzał na sufit nad łóżkiem, po czym zasłonił oczy ręką. Obiad w Longbourn poprzedniego wieczora dawał wszelkie powody, by wierzyć, że Bingley znajduje się na drodze do szczęścia. Z rosnącą pewnością obserwował parę, ich wzajemny zachwyt, tak wyraźny i oczywisty. Po tym, co miał mu dziś wyznać, Charles znajdzie się bliżej małżeństwa. Był najwyższy czas, żeby go oswobodzić i pozwolić, żeby budował swoją przyszłość własnymi rękoma. Co do jego własnej…
Towarzystwo w Longbourn okazało się liczne. Pani Bennet nie wahała się kilkakrotnie zwrócić jego uwagi na ten fakt, nawiązując, jak przypuszczał, do jego stwierdzenia z zeszłej jesieni dotyczącego ograniczonego charakteru wiejskiego życia. Poza tymi wymaganymi od gospodyni banałami, przez większość wieczoru ignorowała go, a on trzymał się od niej z daleka. Jedynie do obiadu musiał usiąść obok niej i uraczyć się posiłkiem pełnym powtórzeń wszystkich prostackich spekulacji z balu w Netherfield, teraz szczodrze przyprawionych zachwytami nad jej od niedawna zamężną córką i zięciem.
Po powitaniu w hallu przez gospodarzy podszedł do panny Bennet, która przywitała się z nim z tym miłym uśmiechem, którym miała w zwyczaju obdarzać każdą istotę. Skłoniwszy się podszedł do Elizabeth. Serce wywinęło mu koziołka, gdy spojrzał w dół, na jej lśniące loki i kremową skórę czoła. Jak to możliwe, że ona zawsze zaskakuje go większym, niż pamiętał urokiem, skoro pamiętał i pielęgnował każdy moment między nimi ?
- Panie Darcy – Elizabeth podniosła na niego wzrok. Gdy przelotnie spojrzała mu w twarz, w jej cudownych oczach malowała się niepewność. Opuściła wzrok i dygnęła – Miło z pana strony, że pan przyszedł.
- Wcale nie – odparł podniósłszy się z ukłonu – To miło, że państwo nas zaprosili.
I to była cała ich rozmowa niemal do końca wieczoru. Później, kiedy wykorzystał okazję i zbliżył się do niej, zapytała o Georgianę. Odpowiedział i czekał, stojąc zakłopotany, nie mogąc wykrztusić słowa mimo mnóstwa pytań, które pragnął jej zadać. Ona jednak nie powiedziała nic więcej, a on odszedł, kiedy inna młoda panna zajęła jej uwagę. Ani razu już tego wieczoru nie podeszła do niego ! Nie pojawiła się też dawna Elizabeth, pełna życia, dowcipu i wyzwania.
Wkrótce potem został usadzony przy karcianym stoliku, przy partii wista, wśród partnerów, których gorące zaangażowanie w grę szczęśliwie wymagało od niego pełnej uwagi. Między partiami rzucał ukradkowe spojrzenia ku stolikowi Elizabeth. Wyraz jej twarzy wskazywał na niewielką przyjemność z gry. A może wskazywał na niewielką przyjemność z całego wieczoru. Nie umiał powiedzieć. Przyjemność sprawiło jej odnowienie atencji Bingleya dla jej siostry. Łagodne spojrzenie, którego tak pragnął dla siebie, często kierowała na parę spacerującą razem po pokoju, czy siedzącą i rozmawiającą z innymi gośćmi.
Cóż, skoro tak musi być, pomyślał z czymś na kształt rozpaczy i odrzucił nakrycie. Pragnął znaku i chociaż nie został przyjęty źle, w ich rozmowie żadną miarą nie było nic pozytywnego, co mogłoby stanowić zachętę do pozostania. Więc miał jechać do Londynu. Darcy wstał i odsunął zasłony. Jedne ostatni dzień… Jedynie ostatni dzień, który musi skończyć się wzmocnieniem lub zniszczeniem przyjaźni. Jego oczy przebiegły nad polami przestrzeń między Netherfield i Longbourn. Elizabeth… Elizabeth.

[Sofijufka]

Och,
A pani Bennet

[Alison]

Jak to możliwe, że ona zawsze zaskakuje go większym, niż pamiętał urokiem, skoro pamiętał i pielęgnował każdy moment między nimi ?

Ale ładne zdanie. I ładnie buduje się napięcie. To ciekawe, przecież wszystkie wiemy co będzie dalej

[Sofijufka]

[Marija]

Już prawie osiwiałam ze współczucia .

[Sofijufka]

[Maryann]

[izek]

A ja tu baaardzo dawno nie zaglądałam i dziś trafiłam na takie ciacho
Co to miłość robi z człowieka, a jak dobrze się o tym czyta, jak tak ponuro człowiekowi

[Maryann]

[izek]

[Maryann]

[Dione]

Ładny ten nowy wątek. Taki inny, nowiuśki, jeszcze świeżym malowaniem pachnący.

Takiego Darsika to lubię chyba prawie najbardziej. Jeszcze Darsika szpiega lubię. Ale takiego chyba bardziej

[Maryann]

Yyyy... Darsika szpiega ?

[Dione]

Jak się wślizguje cichaczem do własnego domu w trakcie poszukiwan Lidii.

I jeszcze szalenie wprost go lubię, gdy się w końcu wygadał przed Dy'em

[Maryann]

[Gunia]

[asiek]

[Maryann]

[Dione]

A mi w DU 2005 bardzo przeszkadzało, że choc taka niby nowoczesna była, ale końcowy całus to Tylko po łapkach W 1995 to przynajmniej ten poślubny pokazali.

[Gunia]

Mi tam przeszkadza bardziej fakt tego całowania po łapkach, niż brak prawdziwego pocałunku. Gdyby oni się tam tylko spotkali i popatrzyli w oczyska, to też byłoby prześlicznie (abstrahując od tego, że to była łąka i to nad ranem, a ona miała na sobie koszulę nocną i ogólnie rzecz biorąc niestosowność w każdym calu ), a tak to na etapie pocałunków w ręce muszę sobie gdzieś wzrokiem uciec, bo mi się to jakieś niesmaczne wydaje. Już by ją lepiej zawczasu przewidział i wziął gwałtownie w objęcia, niż jak łania patrzył, jak ona go w ręce... To nienormalne. Ale i tak go uwielbiam i wiernie trwam przy wyznaniu miłosnym nabazgranym swego czasu na suficie.

[asiek]

[izek]

[izek]

[Gunia]

[Sofijufka]