[Admete]

"Substancja" - film w połowie fascynujący, a w połowie obrzydliwy

[Admete]

Nadrabiam zaległości - nie bardzo chce mi się chodzić do kina, więc oglądam filmy dopiero, gdy pojawią się w streamingu. W tym tygodniu obejrzałam "Kompletnie nieznany" - film o Dylanie. W gruncie rzeczy nie znam jego twórczości poza dwoma, trzema piosenkami, które najczęściej pojawiały się w radiu. Podobno zresztą film pokazywał tylko to, co Dylan chciał, żeby pokazano. Poczytałam jednak coś o nim i o innych osobach z filmu.

A dziś staroć, którą zawsze oglądam z ogromną przyjemnością - "Moulin Rouge". Uwielbiam ten film i muzykę z niego. Chyba nigdy mi się nie znudzi.

[Admete]

Obejrzałam ( z przewijką ) "Anorę" - jaki to zły film. Takie porno z Oskarami. Te nagrody upadły już naprawdę nisko. Głupia jak but bohaterka, jeszcze głupszy bohater. Krzyczą i imprezują. Nic tam nie ma poza schematami i bluzgami. Jakby tę głupią bohaterkę przynajmniej zamordowali na końcu, to przynajmniej miałabym satysfakcję

[Trzykrotka]

Admete Jaka krwiożercza, ja cię nie poznaję. Ale rozumiem, bo kiepskie widowisko potrafi obudzić mordercze instynkty. U mnie opad szczeny spowodowały podziękowania i wszelkie pozytywne wyrazy wygłoszone podczas gali oskarowej, hojnie nagrodzone wiwatami, dla prostytutek. Filmu i tak nie zamierzam tknąć.

[Admete]

Była irytująca.

[Admete]

Nadrabiam filmowe zaległości - tym razem padło na Lee. Na własne oczy. O Lee Miller - modelce, a potem fotografce, która pojechała na wojnę, żeby ją fotografować. Dobry film, świetna Winslet, choć po sprawdzeniu, jak wyglądała prawdziwa Lee, jej wygląd mi trochę zgrzytał.

[Ania Aga]

Byłam na "Materialistach". Historia o swatce, pracującej z ludźmi z klasy średniej. Sceny z klientami ciekawe, ale główna bohaterka i jej życiowe, miłosne wybory zupełnie mnie nie zaangażowały, dawno tak nie miałam. Film jednostajny, mało emocji, ale chyba taki był zamysł autorów.

[Trzykrotka]

Polecam gorąco film Pewnego razu w Paryżu.
https://www.filmweb.pl/fi...u-2025-10069542
Polski tytuł znów twórczy, bo nasuwa skojarzenia z O północy w Paryżu, a to całkiem inny film. Tytuł oryginalny to La venue de l'avenir, Nadejście przyszłości i ma on sens w odniesieniu do akcji. Jesteśmy świadkami wykluwania się nowoczesnego Paryża. Na Montmartre, który nadal jest wioską zaopatrującą Paryż w ziemniaki, mąkę i wino dopiero buduje się bazylika Sacre Coeur, jeszcze mieszkają malarze, choć ci najwięksi mają już swoje Giverny i staw z nenufarami ale są też fotografowie, pewni, że malarstwo nie jest już potrzebne. Oraz niektórzy idą na pokaz ruchomych obrazów. A grupa bohaterów ogląda z jego wyżyn efekt rozświetlenia elektrycznością pierwszej ulicy w Paryżu.
Jednocześnie te same ulice, zaułki, bulwary, oglądamy we współczesnej odsłonie, kiedy to grupka przypadkowych członków pewnej rozgałęzionej rodziny tropi jej historię. Czyli są dwie, bardzo udatnie połączone, ścieżki czasu, jest impresjonizm, jest malowanie obrazu Impresja. Wschód słońca, jest pierwsza wystawa impresjonistów, są ulice Paryża, raz całe w końskim łajnie, raz ze ścieżkami rowerowymi. I dużo ciepła, dużo piękna, bardzo fajni aktorzy, muzyka, która porusza serce.
Tak się złożyło, że w ciągu ostatnich 6 miesięcy byłam w Paryżu dwa razy i za każdym razem mieszkałam na Montmartre. Może dlatego podwójnie przyjemnie się ten film oglądało.
Tutaj piosenka z filmu. Jej wykonawczyni, Pomme, gra jedną z ról.
https://www.youtube.com/w...o&start_radio=1

[RaczejRozwazna]

Właśnie się wybieramy do kina jutro.

[Trzykrotka]

Daj znać, czy ci się film podobał. Bo opinie są różne.

[Ania Aga]

Pewnego razu w Paryżu - ja nie byłam, ale koleżanka widziała i była zachwycona.
Natomiast nie polecam Vinci 2, tempo ślamazarne, mało humoru. Więckiewicz jest dobrym aktorem i jakoś ciągnął film, ale szkoda kasy na kino, jeżeli już poczekać na streamingi. Był też Dorociński i kurde, zaczęłam mieć wątpliwości co do jego Wokulskiego, ale go nie skreślam.

[Trzykrotka]

Wybieram się, z kolei moja koleżanka była zachwycona. Dziś w ramach przygotowania robię sobie powtórkę z jedynki, która pojawila się na Netflixie. Pójdę i tak, bo się umówiłam, ale trochę mniej się cieszę.

[Ania Aga]

Trzykrotka, a to przepraszam, nie chciałam ci psuć przyjemności, nie jest taki zły

[Trzykrotka]

No nie, spokojnie, ja i tak wyrobię sobie własne zdanie. Vinci na mojej liście filmów młodszego Machulskiego jest i tak daleko poza Seksmisją i Vabankiem. Utwierdziłam się w tym oglądajac teraz po latach jedynkę. Mam jeszcze z 20 minut do końca. Nie żeby zły, ale też nie porywajacy.
Podobają mi się ci, których już nie ma. Jan Machulski jako Hagen, Mieczysław Grąbka był cudownym Grubym. I jak Kraków się zmienił no szok. Nawet pozornie niezmienne ścisłe historyczne centrum. A najbardziej - dziedziniec Muzeum Czartoryskich. Teraz to istny Kosmos, rok temu ludzie w amerykańskiej wycieczki pytali nas, jak obsługiwać szafki w szatni, bo wymiękli przy stopniu ich komputeryzacji W filmie wygląda na zapyziały.

[akne]

A ja kocham Vinci1

[Ania Aga]

Bardzo dawno nie byłam w Muzeum Czartoryskich, przy okazji nadrobię. Co do filmu, dla Więckiewicza warto zobaczyć, to jest naprawdę dobry aktor, fajna jest scena tanga. W Vabankach była wartka akcja, dialogi skrzące się dowcipem, te filmy nadal są dobre. Przy Vincim zastanawiam się, czy ktoś ten film oglądał po zamontowaniu, montażem można było dodać dynamiki, ale to moje odczucia. Życzę przyjemnego seansu

[Trzykrotka]

AAaaa!! Pierwszego Vinci warto obejrzeć do samiutkiego końca, końcówka jest genialna. Poza detalikami, w postaci Portretu młodzieńca Rembranta o których nie pamiętałam, wiem wreszcie co i jak z kopiami i oryginałem - ale kilka razy cofałam sobie niektóre sceny.
Aktorzy też w porządku, Więckiewicz błyszczy. Kamila Baer świetnie obsadzona.
Ale samemu filmowi daleko do tych dawnych, zdania nie zmieniam.
Akne wybierasz się na dwójkę?

[Trzykrotka]

[Admete]

Właśnie chciałabym odwiedzić Muzeum, bo byłam tam ostatni raz 25 lat temu.

[Trzykrotka]

Koniecznie, Admete. W końcu, cytując: w Polsce jest tylko jeden obraz

[Admete]

Widziałam go już, jak był w Narodowym.

[Trzykrotka]

Pamiętam doświadczenie z pierwszego seansu Vinciego, w kinie Apollo przy ulicy św. Tomasza, o rzut beretem od Muzeum Czartoryskich. Niektórzy po seansie szli sprawdzić, czy w ulicy jest dziura wielkości karetki pogotowia

[praedzio]

Byłam wczoraj w kinie na włoskim filmie "Diamenty" w reżyserii Ferzana Özpetka. Ubawiłam się, wzruszyłam, poobserwowałam szeroki wachlarz kobiecych postaci. A o czym to?

Rzym, lata siedemdziesiąte. Siostry Alberta i Gabriella prowadzą ekskluzywną szwalnię na potrzeby kostiumograficzne twórców ze świata filmu i teatru. Zatrudnione u nich szwaczki przeżywają własne perypetie, oddając jednocześnie mentalność i koloryt Włoch sprzed 50 lat. Jest głośno, kolorowo i... jednocześnie siwo od wszechobecnego dymu z papierosów.

Zwiastun: https://www.youtube.com/watch?v=anceDjfTLLc

[Trzykrotka]

Uwielbiam Ozpetka, na Diamenty się wybieram - dzięki za przypominajkę

[Admete]

Widziałam zwiastun, nawet szukałam tego filmu tu i tam, bo tutaj tego nie grają. Może potem będzie na którejś platformie.