[Tamara]

A ja mam cechy Aspergera , więc jak wsiada , to wsiada, jak idzie, to idzie

[Admete]

To raczej przewaga syntezy lub analizy

[Szafran]

11 dni i po "Lalce". Myślałam, że na dłużej mi starczy, bo praca i inne atrakcje, więc czytałam głównie wieczorami. Pora wrócić do późniejszej Warszawy i do "Złego" (ech, to zaczynanie x książek naraz;)).

[Tamara]

[Szafran]

Jakoś nie spytałam jeszcze, jak to się według Was skończyło.

Ja z tej frakcji, co nie wierzy, że Wokulski wysadził się w Zasławku. Zostawił tylko życie tam, gdzie w żadnej roli go nie akceptowano, i ruszył gdzieś zająć się nauką.

[annmichelle]

[Szafran]

A jak myślicie, co się stało z Izabellą? W tekście pada - nie jako coś pewnego, a pogłoska - że po śmierci ojca poszła do klasztoru. Ale nie wyobrażam sobie jej tam z jej niepokornym duchem.

I czy rzeczywiście w Zasławku tęskniła za Wokulskim? Czy kiedy pokazał się od innej strony niż wierny, oddany totalnie pies, a do tego miał czelność ją, JĄ, porzucić, naprawdę się nim zainteresowała? Ja chyba w tym widzę jakąś chęć zabicia nudy uniesieniami znanymi z francuskich powieści. Izabella nie wydaje mi się zdolna do prawdziwych uczuć. Lubi za to kolekcjonować wrażenia i chwilowe ekscytacje. Pocierpieć chwilę z odrzucenia - miłym urozmaiceniem rutyny. Poza tym dobra wymówka, by dano jej spokój i ewentualnie przyciągnąć jakichś ciekawych pocieszycieli;).

[Tamara]

Wokulski się zabił jak amen w pacierzu . Jak byłam młoda i nieświadoma, uważałam, że pojechał do Geista, ale jak trochę porozglądałam się po świecie , stwierdziłam , ze człowiek z taka osobowością nie mógł nie popełnić samobójstwa. Zafiksowany na Izabeli jako na jedynym celu w życiu nie miał innego wyjścia.

Co do Izabeli - rację miała pani Meliton, że kobiety lubią gdy je przydeptać i gardzą wzdychającymi wielbicielami . Belcia była tak samo jak Wokulski niedojrzała emocjonalnie , tylko w inną stronę, no i miała przewrócone w głowie . Dlatego kiedy Wokulski ją rzucił , odczuła to tak silnie, bo nie przywykła nie być przedmiotem uwielbienia, poza tym Wokulski zdobył sobie już pewną pozycję w jej świecie, no i majątek - rzecz istotna .

Zaraz mnie trafi szlag , komp mi się zawiesza , działa przez 8 sekund, potem przez 5-6 nie potem napiszę resztę

[Tamara]

Na razie działa tfutfu jeszcze tylko kota sprzed ekranu sprzątnę

Wg mnie Wokulski musiał zginąć, i spowodowało to kilka czynników , przede wszystkim jego obsesyjny typ osobowości , widoczne wg mnie skłonności do depresji i brak innego celu w życiu . Wszystkie swoje siły życiowe zogniskował w Izabeli , co zresztą sam mówi - że poza nią nie ma już nic, i co gorsza nie w żywej kobiecie, tylko w wytworzonym przez siebie ideale - on nie kocha prawdziwej Izabeli , tylko swoje o niej wyobrażenie , dlatego odkrycie prawdy jest dla niego takim ciosem . Ma niewykorzystany ogromny kapitał uczuciowy - gdyby był romansował z kobitkami wcześniej , nie odkładałby , że tak powiem , całego potencjału miłosnego do momentu spotkania ideału. Zresztą nie był typem romansowym , ale tak czy siak nic nie wiadomo o tym, żeby przez te lata przez Izabelą obdarzył jakąkolwiek kobietę uczuciem . Nic więc dziwnego , że ta miłość przesłoniła mu cały świat i stała się jedyną istotną rzeczą - zresztą majątek miał, o pozycję nie dbał - traktował ją jako środek do zbliżenia się do Łęckiej , a praca naukowa jak wiadomo nie zastąpi uczuć . Nic więc dziwnego , że w momencie, kiedy facetowi działającemu w zero-jedynkowym systemie emocjonalnym wali się tenże system i okazuje się , że ołtarz faktycznie jest krzesłem - pozostaje tylko palnąć sobie w łeb . Znaczy wysadzić się w studni czy gdzie tam . Doktor Szuman od początku ma rację .

Co do Belci - Prus bardzo ciekawie pozostawił ją w zawieszeniu , pewnie dlatego , że jej los nie dawał się tak łatwo i prosto rozwiązać . Na pewno fakt odrzucenia ją do żywego dotknął i dlatego zainteresował ją człowiek do tego zdolny , ale na zasadzie najpopularniejszego chłopaka w klasie, który zainteresuje się szarą myszą dlatego, że ona go nie podziwia . Izabeli wszystkie hołdy , podziw i uwielbienie po prostu się należały , że zacytuję klasyka , dlatego zainteresował ją gość , który złamał regułę , nota bene przedtem wzorowo ja wypełniający .
Moim zdaniem do klasztoru nie wstąpiła, najwyżej spędziła tam jakiś czas odpoczywając po przejściach i zastanawiając się co dalej - majątku już nie było , opinię sobie popsuła - przecież drugi narzeczony czyli marszałek pogonił ja z tego samego powodu co Wokulski - za romansowanie z tym trzecim, więc nie było szans na kolejnego kandydata-desperata, latka leciały i perspektywy było co najmniej niezachęcające . Ponieważ Belcia najwyraźniej nie umiała się uczyć na błędach, prorokuję jej los zdziwaczałej starej panny z pretensjami , żyjącej czasami triumfów , natomiast nie wiem z czego żyjące. znaczy pewnie cośtam po ojcu jej zostało , ale nawet jeżeli, to były to grosze wobec jej potrzeb .

[Aragonte]

[Tamara]

Chciałabym być w ćwierci tak rozciągnięta jak te tancerki , ech...

[Aragonte]

Ja też...

[annmichelle]

Tamara, Aragonte - a co? Kankan Wam się marzy?

[Tamara]

Czemu nie a serio - mnie się marzy dotknięcie podłogi bez wysiłku i możliwość swobodnego podniesienia wyprostowanej nogi wyżej niż 70 stopni sztywność strasznie utrudnia życie

[Aragonte]

[Tamara]

Tak , o normalnym funkcjonalnym podniesieniu, jak trzeba gdzieś wleźć czy co .Wymach łatwiejszy, ale bezużyteczny . I też niski

[Aragonte]

A, czyli podniesieniu bez pilnowania, czy noga jest idealnie prosta, a tułów usztywniony i w pionie? A, to już prostsze.
A znasz takie ćwiczenia z callaneticsu wykonywane ze skłonem do nogi opartej biurku/krześle i robieniu skłonu z liczeniem do 50? To nieźle rozciąga, IMHO.

Potem to przerzucę

[Tamara]

U mnie nic nie pomoże , bo z racji siedzącego od dziecka trybu życia , mam skrócone mięśnie tylnej części uda i łydki . I tułowia . I nawet jak się porozciągam, po 6 godzinach siedzenia na tyłku za biurkiem wszystko wraca do poprzedniego stanu

[Szafran]

Chwilkę się nie dopisywałam, bo wkurza mnie to wszystko wokół i nie miałam nastroju, żeby o fikcji dyskutować:).

Po części z takim spojrzeniem na Wokulskiego mogę się zgodzić, ale jest jedno ale. On nade wszystko, przy całym rozchwianiu emocjonalnym i wrażliwości, jest osobą bardzo silną psychicznie, która podnosi się po porażkach i niezrażona brnie dalej. Nie widzę w nim mężczyzny romantycznego, który ulega uczuciowym porywom. Jego obsesja Izabeli to obsesja myśliwego-zdobywcy. Podporządkowuje jej wszystko, ale bardzo zadaniowo, kalkulując potrzebne do zdobycia trofeum kroki. Już pisałam, że on nawet nie jest specjalnie zainteresowany poznawaniem jej. A jej zdobyciem.

Co do niego w relacji z kobietami - wydaje mi się, że hmmm... on ich nie miał. Nie przeżył jakiś miłostek, nie chodził do lupanarów. Wpakował się w to małżeństwo z Małgorzatą, które napawało go poczuciem winy i odniosłam wrażenie, że się za siebie wstydził. A sądząc po tych zdawkowych relacjach było to małżeństwo raczej skonsumowane. No i nagle, w kwiecie wieku, nagle się odezwały niezrealizowane potrzeby - na widok atrakcyjnej twarzy.

Dla mnie w tej swojej ostatniej rozmowie z Kazią Wąsowską on przechodzi coś w rodzaju katharsis, jakiegoś oczyszczenia. Czuje się już wolny od Izabeli, a proces separacji zaczął się w pociągu. Mało tego, on w trakcie tej rozmowy zdaje sobie sprawę, że Kazia go pociąga, a więc że są inne kobiety, które może mieć.

W jakimś sensie jednak popełnia dla mnie samobójstwo - acz tylko symboliczne, oddzielające go od dawnego siebie i dawnego życia pośród pozorów i pozerów. Nie chce mieć do czynienia z pamiątkami dawnej słabości. Zamyka wszystkie swoje sprawy, wysadza kamień - może spokojnie zniknąć. A co dalej? Geist czy jakieś inne przedsięwzięcie. Daleko od kraju.

I - no dobra, to już nie serio - scenariusz, w którym np. rusza do Londynu, by pod osłoną mgły mordować kobiety podobne do Izabeli też sobie wyobrażam;););).

Tu jeszcze podrzucę ciekawy wywiad z dziennikarką, która napisała książkę o Prusie, gdzie ciekawie analizuje Woluskiego jako alter ego Prusa.

https://kultura.onet.pl/wywiady-i-artykuly/monika-piatkowska-musi-byc-jakis-inny-prus/ctchmkv

Swoją drogą, nie wiedziałam, że Prus miał pozamałżeńskie romanse i dziecko jako pamiątkę takiego związku.

Do Izuni jeszcze wrócę, ale kiedy indziej, bo już się rozpisałam:).

[Tamara]

Nie, on nie jest myśliwym-zdobywcą . Zauważ, że on widzi w Izabeli coś w rodzaju bogini, nadkobiety , istoty wyższej , on ją ustawił z góry na ołtarzu i chce mieć ten ołtarz tylko dla siebie i do niego się modlić (zastanawia się nawet po zaręczynach, czy będzie miał śmiałość ją dotknąć) , zresztą o ołtarzu nawet gdzieś mówi - bodaj do barona albo do Ochockiego , nie pamiętam, że jeżeli ktoś robi z kobiety ołtarz i się do niej modli , a ktoś inny traktuje ten ołtarz jak krzesło i ołtarz jest zadowolony, zaczyna się podejrzewać, że ołtarz rzeczywiście jest krzesłem . Przecież kiedy ją widzi po raz pierwszy w teatrze , widzi ją w chwili, gdy ona ma takie spojrzenie plus jakieś specyficzne chwilowe ułożenie włosów , że "patrzącym zdawało się, że widzą anioła albo świętą" i sam siebie pyta "Tyżeś to czy nie ty ?" mając wrażenie , że spotkał ideał kobiety .
Inne baby miał, przecież jak został w Paryżu po wyjeździe Suzina, "nurzał się w najobrzydliwszej rozpuście" że zacytuję . Chyba tam było jeszcze że tygodniami się nurzał . Zresztą z Kazią też wiedział co by zrobił Wokulski ma osobowość obsesyjną - fiksuje się na jednym temacie , a im starszy tym bardziej . Najpierw to było dostanie się do Szkoły Głównej, potem Powstanie, potem został uczonym i chciał nim być po powrocie do kraju nadal , co mu uniemożliwiono z racji stosunków społecznych , i w tym momencie facet się załamuje po raz pierwszy - i żeni się z Małgosią Minclową , zapadając w lekką depresję , nasilającą się z czasem , i osiągającą apogeum po śmierci Małgosi, kiedy odziedziczywszy sklep nie widzi już żadnego celu przed sobą , za to wszyscy mu wypominają anielską dobroć jego żony i wżenienie się w majątek . I dopiero kiedy widzi w teatrze Belcię, trafia go tzw.piorun sycylijski i od razu zyskuje nowy obsesyjny cel - zdobycie jej , i tak to go w mgnieniu oka odmienia, że aż Rzecki zauważa, że Wokulski z teatru wrócił całkowicie inny niż do niego poszedł . A przy osobowości obsesyjno-depresyjnej z echami stalkerstwa strata najważniejszego celu w życiu musi doprowadzić do samobójstwa. Przecież on nie miał innego celu niż zasłużyć na ubóstwianą Belcię . I jak zasłużył , a okazało się, że Belcia jest taka jaka jest , czego sygnały przedtem po mistrzowsku wypierał , poczuł się oszukany tak dotkliwie, że nie był w stanie tego przeżyć. Został opluty , zdeptany, wybity po pysku i potraktowany jak pies-przybłęda - oczywiście w sensie psychicznym .

Myśliwym-zdobywcą jest Kazio Starski, który osacza i bierze, co mu się podoba . A Belcia dlatego w końcu przyjmuje Wokulskiego , bo raz że kasa, dwa , że jest przekonana, ze on kocha ją miłością tak idealną , ubóstwiającą i nie oczekującą niczego w zamian, że będzie ja stale wielbił i wszystko znosił i na wszystko pozwalał, a ona będzie robić, co będzie chciała, nawet mówi to Kazi Wąsowskiej, na co ta odpowiada , lepiej znając się na ludziach ,że "jeżeli on zna ciebie tak jak ty jego...." dalej cytatu nie pamiętam, ale sens był taki, że będzie to baaardzo interesujące małżeństwo , w sensie kompletnej pomyłki z obu stron.

[Admete]

Prus był dość pokiereszowany psychicznie - moim zdaniem.

[Tamara]

Był i to bardzo . Był prawdopodobnie pozamałżeńskim dzieckiem, wcześnie odumartym przez matkę i przerzucanym między krewnymi z domu do domu , gdzie nigdzie nie był mile widziany.

[Szafran]

Łooo, to ja wyparłam jego paryską rozpustę. Pewnikiem te fragmenty były z tych, co je czytałam resztką sił 2-3 nad ranem;). Że wie, co z Kazią by zrobił, napisałam;). O rany, to mi rujnuje część teorii. No to jednak Stasiu hmm... miał zaspokojony popęd;).

Dla mnie nie ma konfliktu między tym jego myśliwczo-zdobywczym trybem, a tym, że Izabelę wznosi na piedestał. Im cenniejsza postrzegana nagroda, tym zdobycz cenniejsza. Sam siebie może postrzegać jako ofiarę miłości, wiernego poddanego, ale dla mnie, obserwatora z zewnątrz wypełnia zadanie. Jak i inne do tej pory stawiane sobie zadania wypełniał. Jeno to cokolwiek mitologizuje.

I owszem, Starski jest takim oczywistym typem myśliwego zdobywcy. Wokulski to typ inny. Zadaniowiec. Jego zdobycze to wypełnione misje - interes, powstanie czy kobieta.

[Admete]

Co do Prusa - jeszcze trzeba dodać to, czego był świadkiem w powstaniu, trauma musiała być potężna. Więzienie z widokiem na plac z szubienicą...Chory brat.

[Trzykrotka]