[Nazgulica]

Mi zdecydowanie podpasował książkowy Roger. Ten był jak dla mnie zbyt.. taki dziwny troszeczkę. Nie wiem jak określić. Ale może to z powodu aktora. Cały czas miałam wrażenie, że facet ma zeza, albo oczy za blisko nosa..

[lady_kasiek]

Oj grzeszysz

Oj grzeszysz

[Nazgulica]

Domyślam się, ale nie mogłam pozbyć się tego wrażenia. Cholerka

[lady_kasiek]

Jak obiecałam tak uczyniłam, oglądnęłam pierwszy odcinek i kawalek drugiego. I popłakałam się jak bóbr. Tym razem to na pewno nie "zasługa hormonów", po prostu po lekturze książki, wyraźniej widać miłość państwa Hamley, która i w książce wycisnęła me łzy a w serialu to płakałam i zawodziłam okrutnie...

Nowa pani Gibson, wciąż mnie tak wkurza, że mam ochotę zabijać.

Jak obiecałam tak uczyniłam, oglądnęłam pierwszy odcinek i kawalek drugiego. I popłakałam się jak bóbr. Tym razem to na pewno nie "zasługa hormonów", po prostu po lekturze książki, wyraźniej widać miłość państwa Hamley, która i w książce wycisnęła me łzy a w serialu to płakałam i zawodziłam okrutnie...

Nowa pani Gibson, wciąż mnie tak wkurza, że mam ochotę zabijać.

[Admete]

Okropna jest Jak się teraz czyta książkę, to czuć, że tam nie ma żadnego fałszu. Postacie są takie wyraziste i prawdziwe.

[lady_kasiek]

I jak świetnie przenieśli ją na ekran, przecież łatwo można było przeszarżować z odtwarzaniem, a tutaj jest cudowna wierność...

I jak świetnie przenieśli ją na ekran, przecież łatwo można było przeszarżować z odtwarzaniem, a tutaj jest cudowna wierność...

[milenaj]

Obejrzałam, jak tylko płyty dotarły. Książka świetna i serial też. Pozostaje jednym z moich ulubionych na zły nastrój.

[Blair W.]

Miniserial jak każda akcja BBC jest urocza i taka jaką byśmy chcieli oglądać. Justine Waddell jest śliczna jak to się mówi nietuzinkową urodą, ale czy nie było ładniejszej aktorki niż Keeley Hawes, by tchnęła życie w Cynthię Kirkpatrick? Albo chociaż w lepszej fryzurze? Rozumiem, że był to zabieg lekko prześmiewczy mający podkreślić nieprzystojną strojność panny z miasta, ale Karolina Bingley też była panną z miasta, brzydka jak noc październikowa w osobie Anny Chancellor zawsze wyglądała stylowo i nikt nie robił jej na głowie muffina i precli ala księżniczka Leia

[Admete]

A nie sądzisz, że zwyczajnie odtworzono modę z tamtych lat? Cynthia miała te ( jak to określasz ) precle, bo taka byłą moda
Masz zabawny sposób wyrażania się

[Blair W.]

Cóż, taki przepych na głowie jaki prezentowała Cyntia bardziej pasuje do czasów gregoriańskich niż do okresu wiktoriańskiego. A przecież miedzy nimi znajdowały się jeszcze najpiękniejsze czasy Regencji, gdzie eleganckie panny czesały się na wzór antycznych Rzymianek i Greczynek, opasując koki jedynie wstążeczką lub (przy większych okazajch) diademem. Okres wiktoriański raczej cechowały skomplikowane upięcia, i loczki jakie, z wrodzonym sobie smakiem prazentowała Molly.
Myślę ze biedna Cyntia zagubiła się gdzieś w żurnalach, mieszając gregoriańskie stroiki, wstążki, kokardki, z drobnymi loczkami właściwymi dla swojej epoki. A mnie razi głównie to, że na głowie ma wszystkiego zadecydowanie za dużo. A przecież jeszcze trzeba założyć kapelusz, prawda?

[Admete]

Moda mnie nie obchodzi za bardzo Wiktoria panowała od 1937, akcja książki rozgrywa się wcześniej. Molly ma 12 lat w roku 1822. Gdy powieść się kończy ma 20, 21. Mamy więc początek lat 30. To nie epoka wiktoriańska. Jakoś nie wierzę, że twórcy z BBC nie znali się na fryzurach. To dla mnie wyczerpuje dyskusję na tak trywialny temat, jak fryzury w W&D.

[Akaterine]

Nie do końca jednak, chyba że Gaskell nie wiedziała, o czym pisze . Nawet w książce jest fragment, gdy pani Gibson denerwuje się na Molly, że jej włosy się kręcą, choć w modzie są proste. Z resztą patrząc na obrazy z tamtych lat widać, że jednak na głowie paniom piętrzyły się dziwne fryzury z wieloma ozdóbkami
Co do Cynthii to dla porównania:
Dama z lat 30. XIX wieku i Cynthia
Albo inna dama vs. Cynthia
Albo tutaj obrazek, gdzie po kolei są fryzury z lat: 1815, 1820, 1829 i 1835:
http://fashion-era.com/im...hair1815-35.jpg

[lady_kasiek]

[Akaterine]

A rzeczywiście, nie spojrzałam na podpis .

[Blair W.]

I rest my case...

[Blair W.]

Ojej, skończyłam czytać książkę i o mało się nie popłakała. W zasadzie to dlatego, iż nie zdawałam sobie sprawy że to ostatnia powieść Pani Gaskell i w dodatku nie dokończona. Pomimo zapewnienia wydawcy, że Roger i Molly będą żyli długo i szczęśliwie, bez klękania, łez szczęścia i finalnego buziaka nie mogę pozbyć się smutnego odczucia, że młodzi nigdy się już nie więcej nie spotkają i słowa Rogera że jest już za późno okazały się prorocze.

Ja to normalnie romantyczna jestem. Może obejrzę sobie końcówkę filmu.

[Szafran]

Bardzo mi się podobało. I wzbudziło żywe emocje. A to za sprawą drobiazgowości - w nakreśleniu tła społecznego - takiego mikroświatka zamkniętej, wysoce skonwencjonalizowanej społeczności - oraz portretów bohaterów. I ci ostatni mistrzostwo świata - poprzez to, jacy są nieoczywiści.

Preston - łatwo byłoby pokazać wyrachowanego, złego do szpiku kości typa. A tymczasem - mimo wszystko jego uczucie wydaje się prawdziwe. I postępuje słusznie.
Lady Harriet - co za mądra i szlachetna osoba. Zachwycona byłam sceną, gdy przeprasza Molly za naśmiewanie się z panien Browning. I jej prosta recepta na "uratowanie" Molly. A tak łatwo byłoby wpaść w szablon zepsutej i znudzonej dziedziczki.
Cynthia - pustogłowa, głupiutka trzpiotka, ale nie zła przyrodnia siostra. I nie zła osoba. Irytowała, ale nie mogę powiedzieć, bym jej nie lubiła.
Jej matka - okropna, ale również - żadna jednoznacznie zła postać. Tylko obdarzona paskudnym charakterem, ale ten też w jakimś stopniu ukształtowały czasy i okoliczności. Leży jej na sercu dobro Molly. I w swoim pokrętnym mniemaniu myśli, że troszczy się o innych.
Osborn - postać z rysem romantycznym:).
I Molly - odważna, szczera, bystra, empatyczna - jakże mi się podobała.

No i tak mogłabym wyliczać po daleki trzeci plan.

Bardzo mi się podobała scena romantycznego wyznania na odległość, w deszczu. Wbrew konwencjom nakazującym bliskość:D. Choć samego Rogera to miałam ochotę wrzucić do mrowiska;). Ech, wybrać śliczną buzię pustej lali, zamiast dziewczyny, co była dla niego równorzędnym partnerem jeśli chodzi o umysł, pojmowanie świata etc. Dobrze że w końcu się ogarnął;).

[Anaru]

Własnie sobie uświadomiłam, że kompletnie, ale to kompletnie nie pamiętam treści, postaci ani nic, chociaż na 100% oglądałam . Chyba to znak, że wypadałoby powtórzyć bardziej świadomie.

[Eeva]

[BeeMeR]

Ja oglądałam, ale powalona nie byłam. Suknie, owszem mi się podobały,m panowie za nic - tj najbardziej ojczulek, taki dickensowski trochę

[Szafran]

[Admete]

Ja Żony i córki lubię nawet bardziej niż N&S. Jak oglądałam pierwszy raz ( na kasetach vhs i z holenderskimi napisami ), to nie mogłam się oderwać. I powieść też bardziej mi się podoba.

[Caitriona]

Ja bardzo lubię W&D, mają inny klimat niż N&S, inaczej rozłożone akcenty, na inne sprawy. Muszę w końcu przeczytać książkę!

[BeeMeR]

Zaczęłam oglądać - bo niezbyt pamiętałam co i jak, przede wszystkim że główna panna była śliczna ale to jej przyszywana siostra uchodziła za piękność, oraz że bracia mi się nieco mylili a i tak najbardziej zachwycał aktorsko i charyzmatycznie ich ojciec Cóż się dziwić - Michael Gambon to klasa aktorska sama w sobie
Więcej się wypowiem może jak skończę miniserial, ale chciałam zauważyć, że ślub ojca Molly został wyznaczony na św. Michała (znowu ) - no i kiedyż to, powiedzcie mi?

[Agn]

W internetach znajduję datę 29 września.

Bardzo lubię i książkę i serial. W książce wyraźnie też zaznaczano, że Cynthia była przepiękna, a Molly zdawała się być urocza jak młodsza siostrzyczka.
Ale jak ty braci myliłaś to ja nie wiem - nie podobni ani z wyglądu, ani ze wzrostu, ani z imienia, ani z charakteru.