[Trzykrotka]

Gdyby zdradził, że widział ją na dworcu, naraziłby ja na publiczny pręgierz. Ona zostałaby zamieszana w śledztwo w sprawie czyjejś śmierci. Gdyby uznano ją za morderstwo, mogło sie to źle skończyć, bo chcąc zataić tożsamość swojego towarzysza, musiałaby kłamać, albo nie bronić sie w ogóle. Wyszłaby na a/kobietę podejrzanego prowadzenia się, b/pomocnicę mordercy, kto wie, co jeszcze. Jej reputacja byłaby zrujnowana.
John na pewno wierzył w jej niewinność co do śmierci tego obwiesia; podejrzewał jednak (każdy by podejrzewał), że na sekretny romans. Ale to nie przestępstwo, żeby o tym mówić policji.

[Trzykrotka]

Przeczytałam sobie jeszcze raz rozdział po wyjeździe Fryderyka, ten, w którym Margaret odwiedza policjant, a ona zaprzecza, że była na dworcu, kiedy Leonards szamotał się z tajemniczym mężczyzną. Policjant mówi o tym Thorntonowi, radząc się go, co robić w tej sytuacji z panną Hale.
Gaskell powiązała rewelacyjnie w jednym punkcie cały splot emocji, jaki jest pomiędzy tą parą. Ona z całej siły, choćby za cenę własnej reputacji, stawania w sądzie, śledztwa, wyjawienia, że kłamała, chce zataić udział Fryderyka. Dowiaduje się, że śledztwa nie będzie na skutek interwencji Thorntona, który przychyla się do jej słów. Margaret wie, że on wie, że ona kłamie. Czuje się zbrukana i poniżona tym, że on teraz nią pogardza. Nie wiem, cz do końca zdaje sobie sprawę z jego uczuć.
On wie, że ona była na dworcu, w ciemnościach, w objęciach nieznajomego. Wie, że kłamie. Nie wie, że ona ukrywa cudzą tajemnicę, nie ma pojęcia, że ma brata. Wyobraża to sobie tak, że porwana namiętnością do jakiegoś innego niż on sam mężczyzny, pozwoliła się przyłapać w kompromitującej sytuacji i teraz nie chce się przyznać. Postanawia ją uratować i wycisza sprawę, która i tak ma bardzo błahe podstawy do rozdmuchiwania: Leonards był chory, był awanturnikiem, nie zamordowano go, upadek tylko przyspieszył to, co było nieuniknione.
Ale już nie patrzy na Margaret jak przedtem. Nie jest już w jego oczach nieskalana, dumna i czysta jak śniegi.
Ona to wie i – nagle czuje też, że jej zależy na jego dobrej opinii. To chyba właśnie to wydarzenie wywołuje u niej wstrząs taki, jak w Lizzie przeczytanie listu Darcy'ego. Zależy jej – sama jeszcze nie uświadamia sobie, dlaczego, ale zależy.
Tutaj cała ich historia może się zacząć od nowa.

[arielian]

Gaskell pisze ze sledczy byl protegowanym johna. Poza tym John prowadzil sprawe jako sedzia. Wiedzial wiec ze swiadek wyraznie stwierdzil, ze Frederick popchnal lennoxa. Zareagowal na pijacki belkot. Czego swiadek nie wiedzial belkot to nie byly obrazy pod adresem Margareth. W tej sytuacji Frederick mogl sie zdenerwowac. Wina Margareth to raczej jej watpliwy "moral conduct". Znajdowala sie na stacji o 12 w nocy. Bez przyzwoitki w towarzystwie mlodego mezczyzny. Sam fakt ze wyszla o tej porze bez przyzwoitki byl zabojczy. Zreszta fakt ze znajdowala sie na stacji i tak wychodzi na jaw. Pani Thornton oficjalnie obwieszcza ze bedzie izolowac Fanny, by nie ulegla zgubnemu wplywowi Margareth. Ucieczka siostry Lizzy w Dumie to nic w porownaniu z tym. John jest przekonany o romansie Margareth. co gorsza podejrzewa ze Margareth moze nie do konca postepuje "maidenly". Mysli o tym ze Margareth z cala pewnoscia kochalaby goraco. Mysli ze byc moze Margareth ulegla komus niegodnemu. Ze strony jego serca nie groziloby jej zadne "falshood". Gdyby go tylko kochala. John nie ratuje reputacji Margareth on nie chce by cien padl na niego. Gdyby kobieta ktora on kochal stanela przed widmem skandalu reputacja Johna bylaby zrujnowana. On to gdzies nawet "mysli". Wyraza sie mniej wiecej tak : He might despise her but the women whom he once loved should be kept from shame. And shame it would be to clag herself to the public court or ..... to byl po prostu last faithfull act of service

[Katrin]

[Aragonte]

Odświeżam wątek, bo właśnie dotarłam mniej więcej do tego miejsca, które komentowałyście
Frederick już jest poza Anglią, Margaret dręczy się myślami, JT też, a w Milton krążą plotki, które docierają do pani Thornton.
No to czekam na starcie dwóch mocnych kobiecych osobowości

BTW co jakiś czas wzdycham z irytacją, że to Margaret, przedstawicielka "słabszej płci" ciągle jest wyznaczana do przekazywania różnych złych wieści, bo inni nie mają dość odwagi
Mimo wszystko książkowy pan Hale budzi we mnie więcej zrozumienia niż filmowy. Tam jego rozterki były zbyt enigmatyczne, a postać raczej mnie denerwowała, podobnie jak matka Margaret.
Ale Fanny jest taka sama jak zawsze

[nicol81]

Mnie akurat matka bardziej w książce denerwuje...Ale zgadzam się, że bardzo skrótowo wątpliwości pana Hale'a są potraktowane.

[Aragonte]

Mam niedosyt po końcówce I nie o to chodzi, że brakuje mi sceny peronowej Po prostu ogółem czegoś mi w tym zakończeniu zabrakło. Może wcześniejszej autoanalizy uczuć Margaret? Wcześniej było tego sporo. Może gdyby te rozmowy biznesowe z Henrym nie były tylko wzmiankowane, ale podane wprost, to nie miałabym takiego wrażenia?
W każdym razie końcówka wydaje mi się jakaś pośpieszna, trochę mnie nie przekonuje.

[Alicja]

tak jak scena peronowa w filmie była niezłym pomysłem, tak w książce jej po prostu " nie widzę". Nie pasowałaby tam. Chociaż w zakończeniu ksiązkowym też czegoś mi brakuje. Może dlatego scenarzyści dodali coś od siebie, bo zakończenie wg pomysłu samej autorki nie gwarantowało zadowolenia widzów

[Aragonte]

Ale mnie nie brakuje w książce sceny peronowej, nie o to chodzi. Zwyczajnie jakoś za szybko się wszystko kończy, jakby autorka prześlizgnęła się już nad tematem, bo chciała zwyczajnie "mieć to z głowy" Przydałoby mi się moim zdaniem ciut wolniejsze tempo, więcej psychologii (tzn. tego, co myślała i odczuwała Margaret), ukazanie zachodzących w niej przemian inaczej niż przez statyczny obraz Małgosi wpatrzonej w morze i parę dialogów.
No i temat Milton też jakoś po łebkach w tej końcówce jest potraktowany. I nie chodzi o to, że brakuje mi jakichś romansowych napięć (prawdę mówiąc parę wcześniejszych określeń typu "dzika, oszałamiająca miłość" raczej wywoływało mój ironiczny uśmiech niż wzruszenie ), zwyczajnie tempo powieści i głębia w zakończeniu odstaje w moim odczuciu od pozostałych rozdziałów.

I ostrzegam wielbicieli kotów - jest jedna scena, tzn. dialog w XLVI rozdziale, który ciężko się czyta

Spoiler:

Jak można upiec żywcem kota? Czy jakiegokolwiek inne stworzenie?

[BeeMeR]

[Aragonte]

Podczas powrotu Margaret do Helstone. To niby tylko w dialogu było streszczone, ale i tak
Od razu mi się pozytywistyczne lekturki przypomniały, taki "Antek" na ten przykład

[BeeMeR]

Antka nie pamiętam, jeno Rozalkę co ją w piecu przypiekano

[Aragonte]

[BeeMeR]

*idzie sie schowac za kanape ze wstydu*

[Aragonte]

Wyłaź, ja poza tą Rozalką też mało co z "Antka" pamiętam, nie czytuję tego do poduszki

[BeeMeR]

No ja jestem pewna, że nigdy w życiu tego już nie przeczytam

[Alicja]

przez Rozalkę wystarczy mi na całe życie Antka

[Anaru]

Ja do tej pory pamiętam jak dosłownie brzmiał ustęp o Rozalce z pieca, trauma normalnie...

[Admete]

U mnie też trauma - a to wtedy kazali czytać w 5 klasie...Ale mądre...Śniło mi się to później.

[Alicja]

teraz już nie w piątej klasie? koszmarna lektura dla dzieci

[Admete]

Nie, nie ma tego w lekturach.

[Deanariell]

[BeeMeR]

Moja pierwsza trauma to była "małpa w kąpieli" potem mi się śnił wrzątek i oparzenia różnych stopni - a byłam kilkulatkiem
Rozalka "tylko"/aż dokończyła dzieła

[Ania Aga]

Mój ulubiony tekst z „Północy i Południa”
Pan Hale, pani Hale, Margaret
„-Mój wzorowy uczeń, jak Margaret go nazywa powiedział mi, że jego matka zamierza jutro złożyć wizytę pani i pannie Hale.
- Pani Thornton! – wykrzyknęła pani Hale.
- Ta matka, o której nam opowiadał? – spytała Margaret.
- Pani Thornton. Jedyna matka jaką ma, jak przypuszczam – potwierdził cicho pan Hale.”
Nie wiem, czy efekt komizmu był zamierzony, ale ja parsknęłam śmiechem!

[Aragonte]

Myslę, że był To w sumie taki stonowany komizm, tak czy siak.