[spin_girl]

A ja będę zawsze bronić Darcy'ego i jego dumy. Wyobraźcie sobie, że idziecie przez życie jako obrzydliwie bogaty młody mężczyzna. W dodatku przystojny, pochodzący z jednej z najlepszych rodzin w kraju, wykształcony i samodzielny. Nie ma tatusia ani starszych braci- majątek należy do was i sami nim rozporządzacie. Gdziekolwiek się nie udacie wieść o waszym majątku i pozycji społecznej roznosi się lotem błyskawicy, w związku z tym, kiedy wchodzicie na taki np. bal w Meryton, gdzie nikogo nie znacie, natychmiast znajdujecie się w samiutkim centrum zainteresowania. I co się dzieje? Gdzie się nie obejrzycie ludzie zaczynają zachowywac się jak idioci: płaszczą się przed wami, prawią komplementy, próbują od razu i na siłę się zaprzyjaźnić. Widzicie jak matki popychają swoje córki na wydaniu, jak je zachwalają niczym sklepikarki. WSZYSTKIE młode kobiety bardziej lub mniej udolnie zaczynają w wami flirtować i jest w tym pewna doza desperacji, a w oczach, oprócz sztucznego podziwu migają im również symbole funta. NIKT nie ośmiela się wam sprzeciwić, cokolwiek byście nie powiedzieli zostanie to przyjęte ze sztucznym entuzjazmem. Nikt tez nie jest naturalny w waszej obecności. Do tego bardziej zdesperowane panienki czy ich matki usiłują zastawiać na was tzw. "pułapki matrymonialne" i zmusić do małżeństwa. Jednocześnie, ponieważ cechuje was inteligencja, widzicie to wszystko jak na dłoni. Jaki może być wasz mechanizm obronny? Możecie na przykład roztoczyć aurę dumy i nieprzystępności. Odmówić tańca ze zdesperowanymi panienkami. Uciąć krótko nonsensowne pochlebstwa. Co się wtedy dzieje? W ciągu godziny, takie na przykład towarzystwo na balu w Meryton jest na was ciężko obrażone, zyskujecie sobie opinię najbardziej dumnej i niesympatycznej osoby w kraju, ale przynajmniej macie spokój. Pochlebcy dają sobie spokój, matki widzą, że nic nie ugrają, córki za bardzo się was boją, żeby do was podejść i flirtować.
Dla najbliższych i sprawdzonych przyjaciół jesteście oczywiście mili- jesteście sobą. Reszta świata ogląda maskę. Nie lubią was, ale przynajmniej jesteście bezpieczni.
Dlatego właśnie Darcy zakochał się z Lizzy- to buyła jedyna osoba, której zachowanie względem Darcy'ego nie ulegało zmianie ze względu na jego pieniądze. Ona oceniała człowieka a nie instytucję, jaką był Fitzwilliam Darcy.

[anika]

Pięknie to ujełaś ale trudno mi sobie siebie wyobrazic jako obrzydliwie bogatego młodego mężczyznę.

[Copycat]

[spin_girl]

Copycat- zgadzam się. Na tle takich Collinsów czy Lucasów Darcy zdecydowanie miał prawo zadzierać nosa!

[spin_girl]

Jedno, co autentycznie położył ca całej linii to pierwsze oświadczyny. Postawił na brutalną szczerość i to był błąd Ale potem zdał sobie sprawę z tego błędu i go nadrobił.

[spin_girl]

[anika]

Bogadztwo - owszem, młodośc - owszem ale MĘŻCZYZNA?
mogę się postarac ale kiepsko mi idzie

[spin_girl]

Ale to musi być meżczyzna, bo młode i bogate kobiety miały zupełnie inne problemy (jak np. Georgiana)

[nicol81]

[Gosia]

Właśnie się zastanawiam, jak Gaskell opisuje Thorntona, czy widać ta dumę.
Zachowanie Thorntona w rozmowie z Higginsem w filmie jest nie najprzyjemniejsze. Zawsze mnie ono raziło. Wiem, że Thornton był na niego zły za strajk, na którym stracił finansowo i który robotnikom się nie przyslużył, w dodatku jeden z nich zranił kobietę o imieniu Margaret, nawiasem mówiąc bliską sercu Thorntona
Jednak rozmawia z nim okropnie (pewnie dlatego, że mu nie ufa), i dopiero później odnosi się do niego inaczej.
Słowa, w których mówi, że nie zainteresowałby się dziećmi kogos takiego jak Boucher, też nie brzmią przyjemnie. No coż, mimo całej miłości do Thorntona, nie można powiedzieć, że zachowuje się zawsze tak jakby się chciało. Oczywiście życie go nie pieściło i musiał być twardy, ale w końcu robotnik stał niżej od niego i nie musiał się nad nim psychicznie pastwić.
A w tej rozmowie trochę na to wygląda.

[Krybofa]

[Tamara]

Mam wrażenie , że nie tyle wychowuje za pomocą pięści , ile wpadł w szał , skoro Stevens ZNOWU palił w przędzalni - czyli nie był to pierwszy raz , tylko darowany któryś kolejny . A skoro ma się na głowie oprócz dużej ilości bawełny iluśtam robotników , robotnic i pracujących dzieci , wystawionych przez takiego durnia na zagrożenie życia , to ja się specjalnie nie dziwię . Poczucie wyższości wobec robotników - ależ jak najbardziej naturalne w ówczesnych realiach , a dziś jak bywa ? Nigdy nie ma równości między szefem a podwładnym , co wynika z samej istoty stosunku zatrudnienia . Nie sądzę , żeby to było pastwienie się nad Higginsem , bo wszystko wskazuje na to , ze inni fabrykanci byli dla ludzi znacznie gorsi , a w końcu T. jak ochłonął i pomyślał , poszedł po rozum do głowy i do Higginsa
Trzeba wziąć pod uwagę napięte do ostateczności i zmęczone nerwy JT , któremu groziło bankructwo i ślub siostry , osóbki raczej kosztownej w utrzymaniu

[Madalam]

[spin_girl]

W dalszym ciągu obstaję przy wersji, że Darcy nie traktował wszystkich z góry, ponieważ uważał się za lepszego od wszystkich. Jego duma i wyższość były maską, która miała go chronić przed natarczywością świata. Wszyscy się od niego odczepiali a on mógł wtedy spokojnie ich obserwować i wyrabiać sobie opinię na ich temat. Podczas rozmowy na balu w Netherfield Lizzy zadaje mu pytanie odnośnie słynnego "my good opinion lost is lost forever". Pyta, czy Darcy dobrze się zastanawia, zanim spisze kogoś na straty i uzyskuje odpowiedź, że zawsze podejmuję taką decyzję po głębokim namyśle. Darcy nie oceniał pochopnie, ale za to oceniał trafnie. Zobaczcie ile szans dał Wickhamowi zanim zadziałał radykalnie! W Meryton było ak samo- najpierw pokazał światu maskę i zniechęcił wszystkich do siebie, potem zaś spokojnie obserwował i wyciągał wnioski. I wyłowił swój diament- Elizabeth. Darcy w Pemberley to Darcy bez maski- prawdziwy.
Co do Thorntona, myślę, że jego duma też była rodzajem maski. Thornton miał ciężkie życie: ojciec-samobójca, bieda, siostra-idiotka. Świat musiał być dla niego okrutny. Prawdopodobnie juz na samym początku musiał założyć maskę nieprzystępności, żeby przetrwać. Potem zaś musiał "trzymać fason". W tamtych czasach trzeba było trzymać robotników w ryzach stosując tzw. "zamordyzm". Inaczej od razu się buntowali, strajkowali, albo robili takie głupoty jak Stevens. Kilkakrotnie w filmie wspominany jest podział na "masters" i "hands". "Pan" musiał być twardy- tego od niego oczekiwano. Moim zdaniem w N&S dumna jest raczej Margaret. Thornton, moim zdaniem, był raczej ambitny- za ambicją idzie duma z ciężkiej i dobrze wykonanej pracy.

[Tamara]

Spin - pójdź w me objęcia lepiej bym tego nie ujęła

[spin_girl]

[nicol81]

[Gosia]

O tym, że związek to tyran mówiła Higginsowi tez Margaret. Zauwazyła, że związek nie jest lepszy, niż pracodawcy z którymi "walczą" o swoje prawa robotnicy.
Myślę, że wtedy kiedy Higgins przychodzi do Thorntona, jest juz po ogromnej nauczce, jaką dostał w zwiazku z upadkiem strajku (po ataku na Margaret) i po śmierci Bouchera, do której przyczyniły się ostre zasady, które stosował związek oraz inni robotnicy (zdaje się, że nawet po tym upadku strajku mieli się do niego nie odzywać, bo obwiniali go o przegraną).

[nicol81]

Zasadniczo zgadzam się- ale sądzę, że jednak przy stołówce Thorton już się przekonał do ideałów Margaret, a ten tekst o odżywionym robotniku to przykrywka, żeby nikt nie myślał, że jest za miły

[spin_girl]

[Gosia]

Ale w rozmowie z innymi fabrykantami on także mowi cos takiego, ze jego robotnicy są zdrowsi i w zwiazku z tym wydajniej i lepiej pracują. Oczywiscie to prawda, ale dla nas obecnie niektore wypowiedzi Thorntona wydają się mocno kapitalistyczne, jakby byl nastawiony bardziej na wlasny zysk, niz na przejmowanie się pracownikami. Wystepuje z pozycji pracodawcy, co jest normalne, ale my przyzwyczailismy sie do panstwa opiekunczego, do sporego "socjalu" i trudno nam przyjąć niektore podobnie kapitalistyczne zasady.
Oczywiscie poglady Thorntona ewoluują, ale warto przypomniec dosc mocną zbitke scen w filmie - gdy kamera pokazuje biedę i desperację robotników, a potem piękną zastawę i srebra na przyjęciu u Thorntonów.
Wiadomo, ze Thornton musiał na to wszystko długo i ciężko pracować, ale ten kontrast jest jednak silny.

[Gosia]

[Gosia]

Może Austen nie bardzo chce widzieć te napięcia...
W jakis sposob to jeszcze czasy swego rodzaju feudalizmu...

[nicol81]

[spin_girl]

Austen nie poruszała w swoich powieściach problemów społecznych celowo. Chciała aby jej książki były 'light, bright and sparkling'. Zajmowała się obnażaniem komizmu ludzkiej głupoty.
Chwalenie Darcy'ego przez własną gospodynię jest bardzo ważne. W powieści pojawia się potem takie stwierdzenie, że pochwała inteligentnego służącego nie ma sobie równych. Gospodyni wyraźnie mówi, że decyzje Darcy'ego i jego ojca uczyniły okolicę zamożną. Darcy był odpowiedzialny nie tylko za służbę, ale również za okolicznych farmerów, dzierżawiących od niego ziemie oraz wieśniaków tę ziemię uprawiających. On i jego ojciec byli przez nich bardzo szanowani, a to znaczy, że musieli dobrze wykonywać obowiązki "panów na włościach".