[nicol81]

Mnie też Papa Bennet wnerwia. Wątpię, by się zajmował starszymi dziewczynkami. One zostały lepiej wychowane, bo poświęcano im więcej uwagi.
Czemu komentarz Mamy Bennet tak oburzył Darciego? W końcu tak samo myślała o nim Elżbieta póki nie napisał jej o wszystkim w liście.

[Sofijufka]

[Dione]

A co pani Bennet miała myśleć? Wydała córkę za mąż - to jedna ma już zapewnione utrzymanie po śmierci ojca, jeszcze tylko cztery zostały. Gdyby nie przekonywała samej siebie i innych, że Lidia trafiła doskonale, to jedyne co mogłaby zrobić to tylko siąść i płakać. I jak u licha miałaby powiedzieć, że córka wyszła za totalnego drania? To by jej przez gardło nie przeszło. No i żeby znaleźć dla reszty latorośli mężów musiała potencjalnym kandydatom wmówić, że wszystkie koligacje rodzinne są bez zarzutu, a nawet rewelacyjne. No bo któż znający sprawę chciałby mieć takiego szwagra?

[Alison]

[Narya]

A ja mam wrażenie, że ona wcale nie udawała dumy z powodu zięcia. Może dlatego, że mam przed oczyma postać filmową, która swoją radość odegrała bardzo wiarygodnie.

[Matylda]

[Marija]

[Alison]

[Maryann]

[Matylda]

[Maryann]

[nicol81]

Dlaczego Lady Catherine?
Co do dyskretnej wzmianki o małżeństwie Lydii, jako wyjaśnienia jej nieobecności, przekazanej oczywiście z bolesną powściągliwością- myślę, że to idiotyczny pomysł. Okoliczności małżeństwa Lidii miały pozostać tajemnicą dla świata, zwłaszcza dla potencjalnych absztyfikantów . Gdyby pani Bennet przekazywała wiadomość o małżeństwie córki z dyskretną pościągliwością, wzbudzałoby to podejrzenia. Zwłaszcza, że wszyscy wiedzieli, że bardzo jej zależy na małżeństwach córek. Tu fanfikowy Darsik nie popisał się mysleniem

[nicol81]

[Maryann]

[Matylda]

[Maryann]

Tyle, że jak można wymagać od dzieci szacunku do rodziców, skoro jedno z tych rodziców uparcie postępuje zupełnie na odwrót ? Kto i gdzie miał je tego nauczyć ?

[Matylda]

I z tym się zgadzam

[nicol81]

[Maryann]

[Maryann]

Rozdział X część 21

A co z Elizabeth ? Spojrzał na nią szybko i z zamierającym sercem odwrócił wzrok z powrotem na Bingleya. Była taka cicha ! Emanowało z niej napięcie. Czy chciała, żeby sobie poszedł, czy żeby z nią rozmawiał ? Czy powinien nawiązać do ich spotkań w Pemberley ? Czy odważy się kontynuować to, co było w trakcie jej wizyty przed nadejściem listów donoszących o zdradzie Wickhama ? Spojrzał znowu przez okno, podczas gdy sprzeczne wytłumaczenia jej zachowania dręczyły jego umysł.
Szuranie krzeseł uświadomiło mu, że wizyta zbliża się ku końcowi. Wstał, żeby się pożegnać, spragniony zakończenia cierpień ich obojga. Ale nie dana im była szybka ucieczka.
- Jest mi pan dłużny wizytę, panie Bingley – oskarżyła go żartobliwie pani Bennet, gdy szli w stronę drzwi – Kiedy ostatniej zimy jechał pan do Londynu, przyrzekł pan po powrocie zjeść z nami rodzinny obiad. Nie zapomniałam, jak pan widzi. I zapewniam pana, że byłam bardzo zawiedziona, że pan nie przyszedł i nie dotrzymał słowa. Musi pan zjeść z nami obiad w tym tygodniu ! Czy wtorek będzie odpowiedni ?
Bingley rzucił okiem na Darcy’ego, zarumienił się, po czym odwrócił się do gospodyni i wyjąkał przeprosiny. Spojrzawszy przelotnie na również zarumienioną pannę Bennet, przyjął w imieniu ich obu to nieeleganckie zaproszenie.
- Pani Bennet – Bingley i Darcy skłonili się na pożegnanie – Panno Bennet, panno Elizabeth… - żegnał się dalej Bingley, a Darcy za nim.
Pożegnanie panny Bennet z Darcym było bardzo spokojne, a on niemal potrafił spojrzeć jej w twarz. Nie odważył się jednak na to w stosunku do Elizabeth, obawiając się wyrazu ulgi, jaką mógłby zobaczyć w jej oczach.
Mieli się spotkać ponownie, za dwa dni zjeść wspólnie w Longbourn obiad. Był zadowolony ze względu na Bingleya.
- Co myślisz, Charles ? – zapytał, kiedy dojechali do końca ścieżki i skręcili na drogę – Uważasz, że dobrze poszło ?
- Tak dobrze, jak można się było spodziewać po tak długiej nieobecności – odparł zamyślony, po czym zaczął wygłaszać prawdziwy pean – Czy ona nie jest piękna ? Tak piękna, jak… nie, piękniejsza, niż pamiętałem ! Och, Darcy, jak ona się do mnie uśmiechała !
Gdy tak zmierzali w kierunku celu następnej porannej wizyty, Darcy słuchał ze zrozumieniem wszystkich wygłaszanych przez przyjaciela wyrazów odrodzonej nadziei. Swoje własne nadzieje jednak uważał za ogromnie wątpliwe. Jeśli, jak na to wyglądało, swoją obecnością sprawił Elizabeth tylko ból, czy wprawił ją w załopotanie, to nie będzie jej się narzucał ze swoją obecnością więcej, niż to konieczne. Bardziej zaangażuje się w obserwowanie panny Bennet, szukając w niej bardziej subtelnych oznak uczucia. Co do Elizabeth, podczas drogi do sędziego zdecydował, że poczeka na znak od niej, albo jak najszybciej wyjedzie do Londynu.
Ich wizyta u sędziego przebiegła w tak serdecznym tonie, że trudno było uwierzyć, że opuścili Hertfordshire dawniej, niż przed dwoma tygodniami. W obliczu serdecznych zabiegów sędziego Darcy raz jeszcze zdał sobie sprawę, że jeżeli jego przyjaciel pozostanie w sąsiedztwie, to będzie się tu czuł całkiem dobrze. Sędzia, jak zauważył Darcy, mógł być tym rodzajem starszego, mądrzejszego człowieka, do którego Bingley mógłby się zwrócić, gdyby on sam porzucił rolę, do której czuł się coraz mniej powołany. Mógłby wspomnieć o tym Bingleyowi, gdyby przyjaciel stwierdził, że rzeczywiście wszystko, czego pragnie, znajduje się w Hertfordshire.

*******

[Sofijufka]

Nooo, ten sędzia się Bingleyowi przyda - on musi mieć mentora!

[asiek]

[Gosia]

A to tu juz jestescie
Nawet niezle te ostatnie fragmenty
Mam przed oczami cala tę scene z filmu, z wersji z Colinem i Jennifer oczywiscie

[Dione]

Nie ma co. Darcy się ostatnimi czasy jakiś romantyczny zrobił. Prawie że drugi Werter.

[Marija]