[Dorfi]

Znalazłam tę książkę w jednej z księgarni wysyłkowych
http://bonito.pl/ksiazka/0000174801.html
Niestety jest po angielsku. Czy ktoś już ją może czytał? Czy została przetłumaczona na język polski? Dotąd nic o niej nie słyszałam i jest to dla mnie zupełna nowość.

[snowdrop]

Oj, ja tez bardzo chciałabym ją przeczytać. Sugeruje sie że ta opowieść była kodem porozumiewawczym między Jane a Kasandrą w sprawie Toma Lefroya.

[Pemberley]

Catharine, or the Bowler sa zwykle wydawane wraz z innymi krotkimi "opowiadaniami" jako " Juvenilia, czyli dziela mlodziencze. Podejrzewam, ze tutaj jest tylko czesc tego, jesli uzyto innego tytulu.
Tutaj mozesz przejrzec cala zawartosc zwyklego wydania calosci:
http://www.amazon.co.uk/g...946#reader-page
http://www.amazon.co.uk/g...946#reader-page
Nie slyszalam nic o polskim wydaniu, ale moze inne forumowiczki cos wiecej wiedza.

Edit: z tego co sobie wlasnie czytam, to Juvenilia wydaje sie takze w trzech tomach i w trzecim jest Catharine wraz z nieukonczona Evelyn..

[Maryann]

Niedawno ją nabyłam - na razie leży na półce i grzecznie czeka na swoją kolej do czytania...

[Alison]

[Mag]

[Gunia]

[Jeannette]

http://merlin.pl/frontend...t/1,556789.html
Cena szokująca, ale na pewno warto mieć.

[Gunia]

To Amatorskie Biuro Tłumaczeń. Wspaniała organizacja, która za sprawą Alison, Caroline i Maryann udostępnia wersję polską angielskich tekstów mniejszym lub większym językowym dyletantkom, jak np. ja.

[Alison]

[Marija]

Będziecie tłumaczyć?

[Alison]

[Maryann]

[Marija]

[Jeannette]

[Alison]

Dziewczynki, w oczekiwaniu na ciąg dalszy fanfika, a nie chcąc wyjść z wprawy, rzucam Wam na zachętę (czy też na pożarcie ) moje skromne tłumaczenie jednego z króciutkich opowiadanek zamieszczonych w omawianej tu książce. Mam nadzieję, że biorąc poprawkę na moje amatorstwo zabawicie się dowcipem naszej ulubionej Jane Austen.

Edgar and Emma

Opowiadanie

Rozdział Pierwszy

- Nie mogę pojąć - powiedział sir Godfrey do swojej pani - dlaczego nieustająco pozostajemy w tym, godnym ubolewania Mieszkaniu, jak to tutaj, w nędznej targowej dzielnicy miasta, podczas gdy mamy trzy dobre, własne Domy, zlokalizowane w najlepszych częściach Anglii i doskonale przygotowane do tego by nas przyjąć!
- zapewniam, sir Godfrey - odpowiedziała lady Marlow - iż było to wielce wbrew moim zamiarom, abyśmy pozostawali tu tak długo, czy też po cóż doprawdy w ogóle tu przyjeżdzaliśmy, dziwię się temu, skoro żaden z naszych Domów w najmniejszym stopniu nie wymagał jakichś napraw.
- No nie, moja droga - odparł sir Godfrey - jesteś ostatnią osobą, która powinna być niezadowolona z tego, co zawsze było traktowane jako komplement dla ciebie, ale też któż jak nie ty, byłby tak świadom niewygód twoich Córek, i mnie tyczących, podczas dwóch lat, kiedy to pozostajemy stłoczeni w tym Mieszkaniu, po to by tobie sprawić przyjemność.
- Mój drogi - odpowiedziała lady Marlow - jak możesz stać i wygadywać takie oszczerstwa, podczas gdy bardzo dobrze wiesz, że byłam po prostu zobowiązana ze względu na Dziewczęta i ciebie, opuścić najwygodniejszy Dom, ulokowany na najcudowniejszej Wsi i otoczony przez najmilszych Sąsiadów, by dwa lata tłoczyć się w mieszkaniu na Trzecim Piętrze, w zadymionym i niezdrowym mieście, które ofiarowało mi niekończącą się gorączkę i niemal wpędziło w Gruźlicę.
Kiedy, po wymianie kilku takich przemówień z obu stron, nie zdołali określić kto ponosi większą winę, roztropnie zaprzestali debaty i rozpoczęli pakowanie swoich Rzeczy, oraz płacąc za czynsz, następnego ranka wyjechali ze swoimi dwiema Córkami do swojej rezydencji w Sussex.
Sir Godfrey i lady Marlow byli doprawdy rozsądnymi ludźmi i chociaż (jak w tym wypadku) jak wielu innych rozsądnych Ludzi, czasami robili rzeczy głupie, jednak generalnie ich działaniami kierowała Roztropność i ostrożność.
Po Dwuipółdniowej Podróży przybyli do Marlhurst w dobrym zdrowiu i takimże nastroju, więc rozradowani, iż znowu wszyscy zamieszkują razem, porzucili swoje żale za minionymi dwoma latami, a zaordynowali bicie w dzwony i rozdanie dziewięciopensówek pomiędzy Dzwoniących.

Rozdział Drugi

Wieści o ich przybyciu szybko rozeszły się po Okolicy, wypełniając im kilka Dni wizytami i gratulacjami od każdej okolicznej rodziny.
Byli pomiędzy nimi i mieszkańcy Willmot Lodge, pięknej Villi, położonej niedaleko Marlhurst. Pan Willmot pochodził z bardzo starej Rodziny i posiadał poza ojcowskim Majątkiem, znaczący udział w kopalni Lead i los na Loterii. Jego Lady była miłą Kobietą. Ich Potomstwo, było zbyt liczne by je szczegółowo opisać, wystarczy wspomnieć, że generalnie mieli skłonność do przyzwoitości i nie schodzili na złą drogę. Ich rodzina była zbyt duża by towarzyszyć im w każdej wizycie, zabierali zatem zawsze kolejno dziewięcioro jej członków.
Kiedy ich Powóz zatrzymał się przed drzwiami sir Godfrey'a, Serca Panien Marlow zabiły w gorliwym oczekiwaniu kolejnego przyjęcia tak drogiej im rodziny. Emma, najmłodsza (która była szczególnie zainteresowana ich przybyciem, będąc przeznaczoną ich najstarszemu Synowi) wyglądała przez okno swojej Gotowalni, w niespokojnej Nadziei zobaczenia młodego Edgara wysiadającego z Powozu.
Pan i Pani Willmot z ich trzema najstarszymi Córkami pojawili się jako pierwsi - Emma zaczęła drżeć. Robert, Richard, Ralph, i Rodolphus za nimi - Emma pobladła. Ich dwie najmłodsze Dziewczynki wysiadły z Powozu - Emma bez tchu padła na Sofę. Wszedł lokaj zaanonsować przybycie Towarzystwa; jej serce zbyt przepełnione było nieopanowanym nieszczęściem. Niezbędny był powiernik - w Thomasie pokładała nadzieję, że będzie oddanym powiernikiem - gdyż takiego mieć musiała, a Thomas był jedynym, który akurat był pod Ręką. Jemu też wywnętrzyła się bez skrępowania i kiedy już poznał jej uczucie do młodego Willmot'a, poprosiła o radę w jaki sposób powinna zachować się, pozostając w melancholijnym Rozczarowaniu z jakim przyszło się jej borykać.
Thomas, który z radością wymówiłby się od słuchania jej skarg, wybłagał pozwolenie na odmowę udzielenia jej jakiejkolwiek rady, na co, wbrew swojej woli, musiała przystać.
Odsyłając go zatem z wieloma zaleceniami dotrzymania sekretu, z ciężkim sercem zeszła do Salonu, gdzie znalazła Towarzystwo siedzące w Sposób zwyczajowy wokół blasku ognia na kominku.

Rozdział Trzeci

Emma spędziła kilka chwil w Salonie zanim zdołała zebrać odpowiednią odwagę by zapytać panią Willmot o resztę jej rodziny; ale kiedy to zrobiła, jej głos był tak cichy i chwiejny, że nikt nie zauważył, że się odezwała. Przygnębiona nikłym powodzeniem swojej pierwszej próby, nie poczyniła żadnej innej, aż do momentu kiedy najmłodsza z Dziewczynek pani Willmot zapragnęła by zadzwonić po ich Powóz, wtedy Emma przeszła przez pokój i odezwała się w stanowczy sposób.
- Pani Willmot, nie ruszy się pani z tego Domu, dopóki nie powie mi pani jak się ma reszta pani rodziny, szczególnie najstarszy syn.
Wszyscy zostali ogromnie zaskoczeni tak niezwykłym sposobem zwrócenia się z prośbą, a co więcej sposobem jej wyrażenia; ale Emma, która nie była już rozczarowana, oczekiwała odpowiedzi, której pani Willmot udzieliła w postaci następującej przemowy:
- Nasze dzieci wszystkie mają się absolutnie dobrze, ale obecnie większość z nich jest poza domem. Amy jest z moją siostrą Clayton. Sam jest w Eton. David ze swoim wujem Johnem. Jem i Will są w Winchester. Kitty na Quee's Square. Ned jest u Babci. Hetty i Patty w Klasztorze w Brukseli. Edgar w college'u, Peter u Mamki, a reszta (wyłączając obecną tu dziewiątkę) jest w domu.
Emma z trudem powstrzymała się od łez, słysząc o nieobecności Edgara; pozostała jednak znośnie spokojna do momentu odjazdu Willmot'ów, a kiedy już nie miała żadnych przeszkód by dać się przepełnić smutkowi, dała mu pełen upust, wychodząc do swego pokoju i pozostała we łzach do końca Życia.

Finis

[Marija]

Wow .
Jak tu nie mieć skłonności do przyzwoitości .
Dzięki, Ali

[Gosia]

Jakie smutne opowiadanie

[Alison]

[Gosia]

Prawdopodobnie opowiadanie pochodzi z lat: 1787-1790. Tak wynika ze strony:
http://www.austen-beginne...rwritings.shtml
Mialaby wiec od 12 do 15 lat.

[Alison]

[MiMi]

Ogromne dzięki Ali Bardzo mi się spodobało to opowiadanie. Szkoda, że ta książka nie jest przetłumaczona na polski.

[Mag]

Dzięki Matulku

Baardzo mi8 się to podobało- według mnie nie jest smutne- tylko ironiczne, co przy młodym wieku autorki, wskazuje na wspaniały zmysł obserwacyjny i poczucie humoru.
Zwłaszcza ilość dzieci mnie oszołomiła

[Ulka]

Tak kształtowało się pióro

[Akaterine]

Mam zaszczyt zaprosić Was do przeczytania amatorskiego tłumaczenia "Historii Anglii", które męczyłam całe wakacje i które w końcu opatrzyło mi się na tyle, że stwierdziłam, że czas się nim podzielić, bo żadnych mądrych poprawek już tam nie wprowadzę

Krótkie omówienie, czym właściwie była Historia Anglii Jane Austen...
...i dzieło właściwie, czyli "Historia Anglii spisana przez stronniczego, uprzedzonego i niedouczonego historyka"

Miłej lektury życzę