[AineNiRigani]

No właśnie. Czyli I gimnazju. Zdecydowanie ograniczenie powinno być co najmniej od 14-15 lat.

No właśnie. Czyli I gimnazju. Zdecydowanie ograniczenie powinno być co najmniej od 14-15 lat.

[Alison]

[AineNiRigani]

Ali, sek w tym, ze aby pokazywac stosy kosci, dziecko tez musi osiagnac pewien wiek. Nie odwazylabym sie jechac z pierwszakami z gimnazjum do Oświęcimia i tak samo jestem przeciwna wysylaniu ich na tego typu produkcje (tak jak bylo z Pianista, lista Schindlera, czy Pasja) - a teraz rozpoczna sie pielgrzymki szkolne od podstawowek wlacznie.

Ali, sek w tym, ze aby pokazywac stosy kosci, dziecko tez musi osiagnac pewien wiek. Nie odwazylabym sie jechac z pierwszakami z gimnazjum do Oświęcimia i tak samo jestem przeciwna wysylaniu ich na tego typu produkcje (tak jak bylo z Pianista, lista Schindlera, czy Pasja) - a teraz rozpoczna sie pielgrzymki szkolne od podstawowek wlacznie.

[Alison]

Dlatego napisałam o młodzieży, a nie o dzieciach. Powyżej zdaje się uzyłam wyrazu dzieci, ale to w znaczeniu "nasze dzieci" czyli generalnie młodsze pokolenie. Oczywiście, że nie wszystko można wetknąć dziecku, nie robiąc krzywdy jego psychice. Zawsze byłam zszokowana, że na liście lektur był swego czasu "Inny świat" Herlinga-Grudzińskiego. Czytałam tę książkę, jako studentka i była nią przerażona. Jeszcze bardziej przeraziłam się, dowiadując, że została lekturą szkolną.

[AineNiRigani]

U nas była w liceum, ale dużo mocniej wstrzasneły mną opowiadania borowskiego, czy Medaliony Nałkowskiej.
Pierwszym takim zetknięciem był Janko Muzykant i Kamienie na Szaniec, które czytałam z przerażeniem, mimo że byłam na nie przygotowana teoretycznie. 11 i 13-latkowi nie powinno się dawać takich lektur, szczególnie jeśli przed Jankiem każe mu sie czytac bezsensowną książeczke pt "Bromba i inni" lub niedługo po Kamieniach... - Hobbita. To gwałtowne przejście ze swiata bajki do relnego brutalnego życia i powrót do bajki było zawsze tym, co wspominam bardzo negatywnie. Chyba to sprawiło, że tak długo broniłam się przed tolkienem.

U nas była w liceum, ale dużo mocniej wstrzasneły mną opowiadania borowskiego, czy Medaliony Nałkowskiej.
Pierwszym takim zetknięciem był Janko Muzykant i Kamienie na Szaniec, które czytałam z przerażeniem, mimo że byłam na nie przygotowana teoretycznie. 11 i 13-latkowi nie powinno się dawać takich lektur, szczególnie jeśli przed Jankiem każe mu sie czytac bezsensowną książeczke pt "Bromba i inni" lub niedługo po Kamieniach... - Hobbita. To gwałtowne przejście ze swiata bajki do relnego brutalnego życia i powrót do bajki było zawsze tym, co wspominam bardzo negatywnie. Chyba to sprawiło, że tak długo broniłam się przed tolkienem.

[Alison]

[AineNiRigani]

Wiem, bo jestem fanką tej książeczki. Przekazałam jednak swoje uczucia sprzed lat. Mając 11 lat odbiera sie ja zupełnie inaczej.

Wiem, bo jestem fanką tej książeczki. Przekazałam jednak swoje uczucia sprzed lat. Mając 11 lat odbiera sie ja zupełnie inaczej.

[miłosz]

więc mój zaprzyjazniony autorytet dzis powiedział, że każdy Katyń winien zobaczyć - choć nie jest to kino wielkie.
scena, która nim wstrząsnęła, to był krucyfiks przykryty żołnierskim płaszczem..... to takie symboliczne;

Wajda juz dawno sie skończył jako reżyser, przynajmniej dla mnie; ale "Katyń" obejrzę.

[Caroline]

[GosiaJ]

Z zaciekawieniem przeczytałam dyskusję na poprzednich stronach, która jednak dotyczyła nie tyle filmu, ile jego odbioru, nastawienia do niego, emocji itp.
Pomyślałam, że dorzucę kilka moich przemyśleń na temat samego filmu. Bo że "Katyń" opowiada o wydarzeniach ważnych i takich, o których nie wolno zapomnieć - to truizm, którego nie będę powtarzać. To, że jest to film, na który wielu czekało i trzeba go było nakręcić - to też banalne twierdzenie.
Wydarzenia historyczne są oczywiście podstawą, ale "Katyń" to nie film dokumentalny, w którym wystarczą fakty. Dobra produkcja opiera się według mnie na skonstruowanym porządnie scenariuszu. Brak tegoż jest bolączką wielu polskich filmów - "Katynia" również. Pierwsza połowa jest spójna, przeplatanie się dwóch planów (rzec by można - "męskiego" i "kobiecego") - logiczne i jasne. Potem opowieść rozpada się na szereg osobnych scen, które mają zilustrować pewne tezy. I to jest chyba najpoważniejszy zarzut z mojej strony.
Trudno zaangażować się w losy bohaterów którzy nie mają możliwości stać się prawdziwymi postaciami. Są ikonami - Polskiego Żołnierza, Żony Żołnierza, Matki Żołnierza itd. Istnieją jako symbole i znaki. Nie winię za to aktorów. Zebrano ich plejadę z różnych pokoleń, ale skoro mają służyć tylko przedstawieniu idei, trudno oczekiwać, by zbudowali pełnowymiarowe role. Tym bardziej, że czasu ekranowego mieli niewiele, niektórzy tylko po dwie-trzy sceny. Czy takie było założenie reżysera, nie wiem. Ale film, skonstruowany w ten sposób, staje się bardziej plakatem niż żywą, przejmującą historią. Dodatkowo wrażenie takie potęgują niektóre monologi czy dialogi włożone w usta bohaterów, tak nieprawdziwe, że prawie propagandowe. Są sceny niezwykłe, szarpiące emocjonalnie - nawet zanurzone w tej "plakatowości" bronią się i są porażające.
I aż ich szkoda do filmu, który jest ilustracją podręcznika.
Wrażenie robi praca charakteryzatorów - piękne aktorki w różnym wieku postarzono o wiele lat. Wyglądają rzeczywiście jak kobiety złamane cierpieniem, wyniszczone niepewnością oczekiwania. Przykuwają wzrok kadry wypełnione stłumionymi, poszarzałymi kolorami i muzyka Krzysztofa Pendereckiego.

Ten film musiał powstać. Niewątpliwie trudno sfilmować tak dramatyczną, tak dla niektórych wciąż żywą i bolesną historię. Wajdy nie lubię, nie przepadam za reżyserami, którzy sami uwierzyli, że są posągami i z góry patrzą na świat maluczkich u ich stóp. Ale z drugiej strony - nigdy, jeśli już cokolwiek oglądam, nie uprzedzam się i nie nastawiam negatywnie (na szczęście nie jestem zawodowym krytykiem ). To film-hołd. Ale nic poza tym. Jeśli o to chodziło, to reżyser spełnił swe założenia.
Jednak czy zamiarem Wajdy było wzbudzenie niechęci do Rosjan albo Niemców? Takie opinie po filmie też słyszałam, niestety.

Mimo uwag, które poczyniłam powyżej - uważam, że warto "Katyń" zobaczyć i wyrobić sobie własne zdanie.

[Agn]

Ja na Katyń nie idę. Mam uczulenie na artystę Andrzeja Wajdę. Znaczy się na to, co kręci, bo do człowieka nie mam w zasadzie nic.

Uch, miałam napisać reckę Children of Dune. W przyszłym tygodniu, dobrze, Matko Alison? Bo teraz już naprawdę nie dam rady. Obiecuję, że UWZGLĘDNIĘ ze szczegółami rolę Jamesa McAvoya. Nie może być inaczej, skoro jak raz grał moją ulubioną postać.

[Gosia]

Moja recenzja Katynia (zamieszczam ten link dopiero teraz, bo wczesniej nie chcialam nikogo zasugerować swoimi opiniami):

Tu

[Admete]

Gosia na wcześniejszej stronie dała link do recenzji Katynia i pytała w niej, jak to się stało, że jeden z oficerów przeżył. Rozmawiałam dziś z przyjaciółką, której dziadek zginął tak, jak oficerowie w filmie. Mówiła mi, że przeżyło jakieś 400 osób. Niektórzy mieli szczęście, bo na przykład byli Rosjanom potrzebni, a inni złamali się w czasie przesłuchiwań ( nic o nich chyba nie ma w filmie ) i poszli na współpracę. Widziałam dzisiaj taką kartkę, jaką pozwalano więżniom wysyłać z obozów - jest już prawie nieczytelna, pisana ołówkiem. Koleżanka zanotowała z niej tekst. Jej dziadek pisał o tym, że myśli o dziecku, które miało się urodzić 12 października i że nie wie czy to syn czy córka. Chodziło o ojca mojej przyjaciółki. Urodził się 10 października. Koleżanka mówiła mi też, że wiele osób, które uciekło ze Wschodu, tak jak jej babcia, zatrzymało się w Krakowie, być może dlatego część akcji rozgrywa się właśnie tam. Jej babcia tak jak bohaterki filmu szukała wiadomości o mężu. Zresztą pobrali się na rok przed wojną...Same smutne historie. Chyba jednak nie chcę iśc na ten film.

[Gosia]

Wiem, ze czasem wybrani jency byli przenoszeni do innych obozow i dlatego czesci z nich udalo sie przezyc. To takze byla kwestia szczescia. Inni poszli na wspolprace (Rosjanie prowadzili przeciez rozmowy z niektorymi polskimi oficerami i namawiali ich do wspolnej walki przeciw Niemcom (jednym z tych oficerow byl pozniejszy general Berling).
[wiecej na ten temat: http://www.sppw1944.org/biografie/nkwd.pdf )
Mnie w recenzji chodzilo o to, ze w filmie nie wyjasnili wlasciwie przypadku tego majora, nie wiemy dokladnie jak to sie stalo, ze wyszedl z obozu. Mowi on tylko, ze nie zdazyl do Andersa (i wstapil do 1 Armii WP Berlinga). Ale jak to sie stalo - nie wyjasniono.
Moze dla rezysera nie bylo to istotne, a moze nie bylo czasu tego wyjasnic. Wiele watkow w filmie jest niestety pokazanych migawkowo, co mozna uznac za wade.

[Admete]

To samo mówi moja przyjaciółka - zwróciła uwagę na historię tego oficera i brak jakiegokolwiek wyjaśnienia uważa za błąd.

[lady_kasiek]

Własnie jestem świeżó po oglądnięciu "Katynia" długo się nosiłam z oglądnięciem i wreszcie mi się udało. Ni dokopałam się do wcześniejcszych stron i nie wiem czy oglądalyście i jak wrażaenia.
u mnie ogólnie rzecz biorąc razcej plus. Takie mam wrażenie, ze te postacie są zrbione za bardzo pobieznie, ale w sumie żeby je pokazać bardziej to trzebaby było zrobic dwa razy większy film.
świetna jest scena gdy Anna żegna się z mężem, ale i tak mnie najbardziej o dreszcze przyprawiął scena w obozie, jak ci żołnierze śpiewają kolędę.
Zresztą wiekszość epizodów jest z gatunku tych co zapadają w pamieć. Np scena aresztowania profesorów UJ. Podobna scena jest chyba w "Polskich drogach"
A nawet płakac nie miałam siły przy scenach gdy oni już jadą do ostatniej stacji, ale ciągle mają nadzieję. A jak sobie przypominałam, ze to zaraz to miałam głupią nadzieję, ze jednak coś się stanie i oni nie zostaną zabici.

Własnie jestem świeżó po oglądnięciu "Katynia" długo się nosiłam z oglądnięciem i wreszcie mi się udało. Ni dokopałam się do wcześniejcszych stron i nie wiem czy oglądalyście i jak wrażaenia.
u mnie ogólnie rzecz biorąc razcej plus. Takie mam wrażenie, ze te postacie są zrbione za bardzo pobieznie, ale w sumie żeby je pokazać bardziej to trzebaby było zrobic dwa razy większy film.
świetna jest scena gdy Anna żegna się z mężem, ale i tak mnie najbardziej o dreszcze przyprawiął scena w obozie, jak ci żołnierze śpiewają kolędę.
Zresztą wiekszość epizodów jest z gatunku tych co zapadają w pamieć. Np scena aresztowania profesorów UJ. Podobna scena jest chyba w "Polskich drogach"
A nawet płakac nie miałam siły przy scenach gdy oni już jadą do ostatniej stacji, ale ciągle mają nadzieję. A jak sobie przypominałam, ze to zaraz to miałam głupią nadzieję, ze jednak coś się stanie i oni nie zostaną zabici.

[Gosia]

Dzieki za wrazenia, o tym filmie juz troche dyskutowalysmy w tym watku.
Ciesze sie ze Twoje wrazenia sa raczej pozytywne, bo moim zdaniem warto ten film obejrzec.

[nicol81]

Zgadzam się, że warto. I też, że bohaterów można by nieco mocniej nakreślić. Pokazać pary i rodziny przed wojną, w środowisku naturalnym...

[lady_kasiek]

Przeczytałam Wasze zdania na temat "Katynia" wydaje mi się, e film trzeba zobaczyć, ale trzeba mieć odpowiednie nastawienie, raczej nie uważam masowych wyjść do kina jako dobre wyjście, pamiętam jak często to u mnie w szkole wyglądało. Jakoś chodzi za mną ten fim, mam niedosyt straszny. Tak jakbym układałą puzzle i brakło mi kilka elementów.
Straszono mnie tym filmem i troszkę się balam oglądać, ale mama rzekła, że u Wajdy raczej brutalnych scen nie będzie.
Stenka się świetnie moim zdaniem wpasowała w swoją rolę, pełnej godnosci generałowej.
A w czasie pożegnania Anny z rotmistrzem to miałam ochote trzepnąc tego gościa, żeby się ocząsnął i uciekał .
Wzruszające jest także to pokazanie miłości do Ojczyzny, honoru tych żołnierzy. Własnie teraz gdy kto moze ucieka przed wojskiem. Kiedyś słyszałam taki tekst. "Ty wiesz co ja bym zrobił gdyby wybuchła wojna i mi dali karabin do ręki?" ja na to, ze nie mam pojęcia. usłyszałam"Karabin bym sprzedał a sam zwiał gdzies gdzie bym mógł przezimować bezpiecznie.
I to tutaj własnie taki kontrast

Przeczytałam Wasze zdania na temat "Katynia" wydaje mi się, e film trzeba zobaczyć, ale trzeba mieć odpowiednie nastawienie, raczej nie uważam masowych wyjść do kina jako dobre wyjście, pamiętam jak często to u mnie w szkole wyglądało. Jakoś chodzi za mną ten fim, mam niedosyt straszny. Tak jakbym układałą puzzle i brakło mi kilka elementów.
Straszono mnie tym filmem i troszkę się balam oglądać, ale mama rzekła, że u Wajdy raczej brutalnych scen nie będzie.
Stenka się świetnie moim zdaniem wpasowała w swoją rolę, pełnej godnosci generałowej.
A w czasie pożegnania Anny z rotmistrzem to miałam ochote trzepnąc tego gościa, żeby się ocząsnął i uciekał .
Wzruszające jest także to pokazanie miłości do Ojczyzny, honoru tych żołnierzy. Własnie teraz gdy kto moze ucieka przed wojskiem. Kiedyś słyszałam taki tekst. "Ty wiesz co ja bym zrobił gdyby wybuchła wojna i mi dali karabin do ręki?" ja na to, ze nie mam pojęcia. usłyszałam"Karabin bym sprzedał a sam zwiał gdzies gdzie bym mógł przezimować bezpiecznie.
I to tutaj własnie taki kontrast

[Admete]

Ja się na Katyń obawiałam iść, ale obejrzałam tydzień temu i dobrze, że to zrobiłam. Podobały mi się nawiązania do Antygony i do Popiołu i diamentu. Największe wrażenie zrobił na mnie Chyra i jego wątek.

[nicol81]

[lady_kasiek]

Bo jak się idzie masowo to dużó osób idzie, zeby nie isć do szkoły, zeby w kinie się powygłupiać. Dlatego cieszę się, ze mogę tak sobie sama w zaciszu ogladnąć.
Zgadza się siostry powinny się pojawić wcześniej, o Tej dyrektorce nie wiemy nic jaka była wczesniej czy wojna nastawiła ją tak racjonalnie, tak ją złąmała.

Bo jak się idzie masowo to dużó osób idzie, zeby nie isć do szkoły, zeby w kinie się powygłupiać. Dlatego cieszę się, ze mogę tak sobie sama w zaciszu ogladnąć.
Zgadza się siostry powinny się pojawić wcześniej, o Tej dyrektorce nie wiemy nic jaka była wczesniej czy wojna nastawiła ją tak racjonalnie, tak ją złąmała.

[Admete]

Mnie odpowiada takie szkicowe pokazanie postaci, bo to nie są pełne postacie tylko archetypy, dlatego mamy Generałową i Generała. Ich nazwisko się nie pojawia. Przeczytałam gdzieś, że te postacie były wzorowane na prawdziwych - generale Smorawińskim i jego żonie Helenie.

[nicol81]

[lady_kasiek]

Cytat:

Generał i generałowa to moja ulubiona para

a przecież oni wcale jako para nie występują. Ale doskonale pasują do siebie dwa niezłomne charaktery

Cytat:

Generał i generałowa to moja ulubiona para

a przecież oni wcale jako para nie występują. Ale doskonale pasują do siebie dwa niezłomne charaktery