praedzio - Czw 12 Lut, 2009 22:53 A ja nawet lubiłam. Tylko jakoś nie w polskiej literaturze. Za bardzo skupiona była na sprawach narodowościowych. Ale taki romantyzm angielski, czy niemiecki... Alicja - Pią 13 Lut, 2009 07:37
nareszcie ktoś mnie rozumie 
praedzio - Pią 13 Lut, 2009 10:52 No, co wy?? Nie lubiłyście ponurych, mrocznych i krwawych ballad?? Sama rozkosz!!  Wodnice, rusałki i insze "fairies" to było to co tygrysy lubią najbardziej!
Jeśli chodzi o Króla-Ducha, to skłaniam się do przypuszczenia, że Słowacki coś zażywał przy pisaniu... 
Alicja - Pią 13 Lut, 2009 10:59
powyżej duuużo postów stoi wyraźnie że nie
nie lubię takich rzewnych wzdychulców, a jak czytam Byrona to mnie wzdryga
 nawet prawdopodobne
praedzio - Pią 13 Lut, 2009 11:22 No, cóż - ja jestem z frakcji fantastycznej - więc tego typu tematyka jak najbardziej mi leży.
Anonymous - Pią 13 Lut, 2009 11:53
Toz ja to samo napisalam kilka postow wyzej !!! Bajki to ja lubie oryginalne. Baśniowosc romantyczna to jedynie zimna ryba zaprawiona zdychulcami. 
Alicja - Pią 13 Lut, 2009 11:58 Aine, nie da się ukryć, że mnie rozumiesz jak mało kto
oczywiście że tak,ale do tej pory byłyśmy trochę osamotnione w tym. Przypominam sobie usilne nagabywania na polubienie Pana Tadeusza
Anonymous - Pią 13 Lut, 2009 12:00 Ja to odebralam jako dyskusje odmiennopogladowa - czyli cos, co lubie
Alicja - Pią 13 Lut, 2009 12:01
ja czasami się wycofuję, żeby kogoś nie urazić Anonymous - Pią 13 Lut, 2009 12:13 A moim problemem jest to - ze nie zawsze dostrzegam to niebezpieczenstwo i nawet jesli dla mnie dyskusja nadal zostaje w sferze zabawy, rozmowca juz jej za takowa nie odbiera. Admete - Pią 13 Lut, 2009 14:56
Nigdy nie miałam takiego wrażenia To już raczej scenarzyści niektórych seriali się czegoś nawdychali Takiego GA na ten przykład I lubię nasz romantyzm właśnie za wątki patriotyczne.
Tamara - Pią 13 Lut, 2009 18:04 A ja właśnie wczoraj stwierdziłam , że wbrew temu co pisałam wcześniej , mam nie tylko pięknie wydany reprint Lilli Wenedy , ale i 6 tomów Słowackiego plus dwa jakieś egzemplarze przedwojenne  i to stojące na półce w widocznym miejscu . Widać ich obraz nie docierał do mojej świadomości  i chyba sobie poczytam , może już dojrzałam do Słowackiego ...
Agnesse - Pią 13 Lut, 2009 20:13
Mroczne, ponure i krwawe, to lubię, ale mnie najbardziej denerwowało to ich użalanie się nad sobą, bo oni są tacy okropnie nieszczęęęęęśliwi!
Bo ja zawsze myślałam, że porządny serial medyczny.
praedzio - Pią 13 Lut, 2009 20:40
Polemizowałabym.
trifle - Pią 13 Lut, 2009 21:15
A niemiecki "Złoty garnek"? A "Henryk von Ofterdingen"? To romantyzm w najczystszej postaci, a zdychulców tam brak. Anonymous - Sob 14 Lut, 2009 09:08
Nie znam. W romantyzmie jednak zawsze sa zdychulce - badz jawne, badz ukryte. praedzio - Sob 14 Lut, 2009 09:23 No, dobra - co uważasz za zdychulce? trifle - Sob 14 Lut, 2009 12:58
Hehe, no właśnie, dobre pytanie Dla mnie zdychulce - trupy albo jakieś powstałe nieboszczyki
Alicja - Sob 14 Lut, 2009 13:37 mogą byc zdychulce,a mogą też być wzdychulce - te podchodzą już pod
jedne i drugie są denerwujące niemożebnie 
wyobraźcie sobie Dereka, Thorntona , Tobika lub ( wstawić ulubioną postać) jako niemożliwie nieszczęśliwego, wzdychającego i roniącego rzewne łzy oraz siąkającego nosem postacia, bo już nie mężczyznę raczej. Leżącego na sofie i mającego globusa oraz niemoc z nieszczęśliwości wynikającą. Chcecie takiego?
Sofijufka - Sob 14 Lut, 2009 14:06
no, a Płoszowski chociażby...? Anonymous - Sob 14 Lut, 2009 14:29 Zdychulec to postac sztucznie wydelikacona, ktora wiecznie gada, za duzo mysli (a jak wiadomo myslenie - szczegolnie to w meskim wydaniu - szkodzi), a jego działanie jest opatrzone przegadana pompatycznością. Zamiast romantyczne popłuczyny wole oryginalnego Beowulfa, Cuchullaina, Finiana - ludzi czynu, a nie słowa. trifle - Sob 14 Lut, 2009 14:47 Ahaaaaaaaaa, to ja inaczej zrozumiałam. Dla mnie to są po prostu wytwory ludzkiej myśli, żeby jakoś tam przekazać w sztuce swoje ideały. W rzeczywistym świecie te "zdychulce" to rzeczywiście nie bardzo ...  Ale w literaturze lubię, np Kordiana. Jego słowa są dla mnie niejako pociechą - że jakiś tam Słowacki kiedyś-kiedyś ubrał w słowa to, co mnie się zdarza czuć. Albo mówi coś, co budzi we mnie coś nowego. Kto powiedział, żeby zachowania bohaterów romantcznych od razu do rzeczywistości przenosić? Thornton, Derek, Toby - niech zostaną jacy są Romantyczne dramaty i poezja to czysta strawa dla ducha. Jak fantastyka - nie trzeba od razu próbować latać czy przez ściany przechodzić
Anonymous - Sob 14 Lut, 2009 15:14 Ja zdychulcow literackich nie lubie na rowni z rzeczywistymi. Rowniez i w literaturze lubie postacie z krwi i kosci, mezczyzn pelnych testosteronu i kobiet pelnych estrogenu, a nie na odwrót. praedzio - Sob 14 Lut, 2009 16:21
Podpisuję się obiema ręcyma.
Romantyzm jako taki ukazywał wyższość ducha nad ciałem. I to mi się w nim najbardziej podobało. trifle - Sob 14 Lut, 2009 16:32 No właśnie. I dla mnie romantyczne wątki były takim dobrym uzupełnieniem mojego literackiego świata opartego na tonach prozy pełnej realizmu
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
