asiek - Śro 26 Gru, 2007 19:06
 ,
Jak ten tempus fugit... 
 
asiek - Śro 26 Gru, 2007 19:15
W każdym kącie stały karafki, to i oprzeć się było trudno. 
Ale rzeczywiście wychodzi na to, że Darsik zapija stresy. Zresztą nie on jeden, pan Bennet również w zaciszu biblioteki lubił się odprężać przy kielonku.
Gunia - Śro 26 Gru, 2007 20:09
No to będziemy trzymać kciuki, żeby Twoje sprawy zostały załatwione szybko i pomyślnie, a potem...
Maryann - Śro 26 Gru, 2007 22:04
Nie wiem, czy to Was pocieszy ale wyczytałam, że milady przymierza się do dalszego ciągu fanfika. Biorąc pod uwagę jej "talenta" wykazane w szczególności w tomie II, trochę się boję tej kontynuacji. Ale z drugiej strony, gdyby np. skupiła się na Dy i Georgianie, to kto wie...
Pamela popełniła też - jak na razie - krótki fragment czegoś o dzieciństwie i latach szczenięcych naszego bohatera. Ale ciąg dalszy jest ponoć przewidywany. Gunia - Śro 26 Gru, 2007 22:06 Może dotarły do niej nasze zażalenia i je zinterpretowała na swój sposób.
Maryann - Śro 26 Gru, 2007 22:09
Taaak. Szykuje... Właśnie zaczyna ostrzyć nożyczki.  
Maryann - Czw 27 Gru, 2007 05:51 Rozdział XI część 8 „Miej nadzieję i czekaj !” radził Dy. Teraz, kiedy patrzył na krajobraz Hertfordshire przesuwający się za oknem powozu, mógł łatwo wyobrazić sobie tamtą scenę. Wiedział bardzo dobrze, jak władcza i nieznośnie zarozumiała potrafiła być jego ciotka, nawet w najlżejszej irytacji. Ale w tym przypadku jej furia została wyjątkowo rozbudzona. To musiało być okropne dla Elizabeth, że stała się jej celem. A mimo to oparła się jej i odmówiła podporządkowania się żądaniom, które łatwo byłoby jej spełnić, gdyby zdecydowanie była mu przeciwna. Po raz setny od wczorajszego dnia zastanawiał się, co ona myśli i czy wracając do Hertfordshire popełnia głupstwo wystarczające, żeby wyrównać te wszystkie, które kiedykolwiek popełnił w życiu. W czasie krótszym, niż jego niespokojny umysł by przypuszczał, powóz wjechał na drogę do Netherfield i na horyzoncie pojawił się dwór. Nie wysłał żadnego listu zapowiadającego swój przyjazd, a Bingley też go szczególnie nie oczekiwał, bo wolał nie rozbudzać jego nadziei na wypadek, gdyby nie zdecydował się wrócić. Jego przyjaciel mógł być nieobecny. Ale kiedy powóz podjechał bliżej, drzwi się otworzyły i stanął w nich Bingley z wyrazem czystego zachwytu na swej szczerej twarzy. - Darcy ! No nie, Darcy ! – zawołał schodząc po schodach, żeby go przywitać – To jest ponad wszystko ! – chwycił rękę Darcy’egp natychmiast, gdy wysiadł z powozu. - Charles – zaczął – Przepraszam, że przyjeżdżam bez uprzedzenia... - Nonsens – odparł Bingley – Cieszę się, że tu jesteś. Jestem bliski szaleństwa, bo nie mam z kim podzielić się swoim szczęściem. Chodź, wejdź do środka. Mam ci tyle do opowiedzenia ! Zamówiono posiłek, a w tym samym czasie Bingley wciągnął Darcy’ego do biblioteki i poprosił, żeby usiadł. - Ale, Charles, jestem brudny ! – Darcy wskazał na kurz pokrywający jego ramiona i barki. - Do diabła z kurzem, Darcy ! – zaśmiał się Bingley. Służący zapukał do drzwi i wniósł tacę, ale niemal zanim jeszcze drzwi się za nim zamknęły, Bingley wybuchnął – Jestem zaręczony !... Zaręczony z najpiękniejszym aniołem na świecie ! Moja śliczna Jane się zgodziła, a jej ojciec dał swoją zgodę. Będziemy małżeństwem, Darcy, małżeństwem ! – zaśmiał się znowu – Możesz w to uwierzyć ? Bo ja nie ! To jest zbyt cudowne ! - Wcale nie, Charles ! – Darcy wziął go za ramiona – Nie znam nikogo innego, kto bardziej zasługiwałby na takie szczęście, naprawdę. Czy sądziłeś, że ona ci odmówi ? Co za nonsens ! Życzę ci szczęścia, przyjacielu. Tobie i twojej przyszłej żonie. Na jego słowa w oczach Bingleya pojawiły się łzy. Darcy poklepał go gwałtownie po ramionach i odwrócił się. - Dziękuję, Darcy – odchrząknął Bingley – Dziękuję. Dobrze, czym ci mogę służyć ? - Sam nie bardzo wiem, oprócz tego, że mam nadzieję, że pozwolisz mi zostać. Może tylko na dzień, a może dłużej. Jeszcze nie wiem. Bingley przyjrzał mu się z ciekawością. - Mój dom jest do twojej dyspozycji, wiesz przecież. Nie możesz mi powiedzieć nic więcej ? - Niestety nie – odparł Darcy – To sprawa natury osobistej. Może to wszystko szaleństwo, nie wiem. Ale – powiedział z uśmiechem – Nawet gdyby tak się okazało, to nic takiego, co mogłoby umniejszyć twoją radość. Wszystko, o co proszę, to żebyś zabrał mnie ze sobą, kiedy będziesz szedł następnym razem z wizytą do swojej narzeczonej. - Oczywiście – odparł Bingley – Wybieram się tam jutro. Odkąd Jane i ja się zaręczyliśmy, zawsze jestem tam mile widziany. Możemy iść wcześniej, albo później, jak wolisz – Bingley nadal przyglądał mu się z zaciekawieniem. - Co byś powiedział na partię bilardu przed obiadem ? – zaproponował Darcy, zmieniając temat w sposób, który zawsze skutkował w przypadku jego kuzyna. - Oczywiście ! – Bingley zmarszczył wargi – Założymy się o wynik ? Ania1956 - Czw 27 Gru, 2007 07:15
Biedny, musi czekać co powie Elizabet  Ale będzie miał niespodzianke 
Matylda - Czw 27 Gru, 2007 08:49 Ciepło ciepło Darcy trzymamy za Ciebie kciuki żeby te twoje męki już się zakończyły
Dzięki Maryannku 
Maryann - Czw 27 Gru, 2007 10:47
Tak swoją drogą, to oni w ogóle biedni byli z tymi oświadczynami - nie dość, że często-gęsto po pozorach musieli wnioskować jaka będzie odpowiedź (bo pannie nie wypadało zbyt otwarcie okazywać przychylności), to jeszcze jak już się oświadczyli, to klamka zapadła i wycofać się nie mogli... Sofijufka - Czw 27 Gru, 2007 10:53
To prawda, zerwać zaręczyny mogła tylko panna [lub jej rodzina] - ale -jak chcecie - przy okazji wrzucę wam fragment, opisujący, jak pewien dżentelmen subtelnie skłonił panienkę do zerwania? Ale... powodem do unieważnienia małzeństwa mogło być m.in., że ojciec lub opiekun panny młodej w chwili ślubu wiedział, że nie wywiąże się z finansowych zobowiązań [np. sprzedał posiadłość, któą panna miała dostać]. Może i z zaręczynami tak było - że powód zerwania przez mężczyznę musiał byc powszechnie uznawany? Maryann - Czw 27 Gru, 2007 11:16
Kcemy, jasne, że kcemy...
Tylko co mogło być tym "powszechnie uznawanym" powodem ? Bo przecież nie chęć wydania się za majątek (jak w przypadku Lucy Steele) ? Sofijufka - Czw 27 Gru, 2007 11:32
Pewnie, że nie! To tylko świadczyło o jej zdrowym rozsądku! Ja wiem - może przyłapanie dziewczyny z innym - in flagranti? Było takie romansidło, w którym kawaler zerwał, bo zorientował się, że panna -choć sliczna, miła, dobra itd - ma umysł osmio-dziesięciolatki. Całe towarzystwo go potępiło. Dziewczę wydano za innego, co skończyło sie tragedią, bo zupełnie nie rozumiała obowiązków małżeńskich [uważała, że to kara], jak zaszła w ciążę, to już zupełnie nie rozumiała, co się z nia dzieje, a w trakcie porodu dosłownie zakrzyczała się na smierc. Zmroziło mnie, jak przeczytałam wywiad z autorką, która stwierdziła, że jest to prawdziwa historia, zaczerpnięta z dziejów rodziny [trochę tylko podrasowała status uczestników]... Maryann - Czw 27 Gru, 2007 11:35
Niestety, ale wierzę, że to prawda.  I nie ze względu na braki w inteligencji u panny, ale na sposób wychowywania dziewcząt (vide Maria Luiza austriacka).
Nellie - Czw 27 Gru, 2007 11:43
Maryann - Czw 27 Gru, 2007 14:14
Musiałby... Ale że nie jest...
asiek - Czw 27 Gru, 2007 19:12
Sam się był wzruszył, czy dał czas Bingley'owi na otarcie łzy ?
Faceci... 
Taaaa... a zaręczyny oczywiście nie są sprawą natury osobistej, więc o nich wolno mówić. Darcy od Bingley'a oczekuje szczerości, ale sam nie potrafi grać otwarcie.
Maryann, 
Dione - Czw 27 Gru, 2007 19:30 No wróciłam akurat na najsmakowitrze kąski 
Maryann - Czw 27 Gru, 2007 19:57
Jaśnie Pan nie lubi ponosić porażek (a właściwie ktoś lubi ?) i swoje rany wol lizać w samotności - więc skoro nie wie, jaki będzie finał tej "sprawy natury osobistej", to woli się nie ujawniać, co by w razie niepowodzenia nie musieć się spowiadać z harbuza. Będzie się jutro działo, oj będzie... 
asiek - Czw 27 Gru, 2007 20:30
Harbuz - nic miłego,...ale mógłby uchylić rąbka tajemnicy, ...zwierzyć się przyjacielowi ze swych nadziei, obaw, wątpliwości. Okazałby w ten sposób, że ceni przyjaciela i ma do niego zaufanie.
To jutro będzie TA rozmowa... o stanie dróg ?
Alison - Czw 27 Gru, 2007 20:43 - Darcy ! No nie, Darcy ! – zawołał schodząc po schodach, żeby go przywitać – To jest ponad wszystko ! – chwycił rękę Darcy’egp natychmiast, gdy wysiadł z powozu. - Charles – zaczął – Przepraszam, że przyjeżdżam bez uprzedzenia... - Nonsens – odparł Bingley – Cieszę się, że tu jesteś. Jestem bliski szaleństwa, bo nie mam z kim podzielić się swoim szczęściem. Chodź, wejdź do środka. Mam ci tyle do opowiedzenia ! Kocham tego Bingleya, za jego szczerość, otwartość i optymizm. Przydałby mi sie ktoś taki w moim otoczeniu. Przy kimś takim od razu chce się żyć, a tu wokół sami depresiarze
Alison - Czw 27 Gru, 2007 20:44
Pojutrze, jutro będzie wstęp do wstępu
Maryann - Czw 27 Gru, 2007 20:46 Czyli na weekend siatki na fanfikowe motyle trzeba narychtować...
Alison - Czw 27 Gru, 2007 21:06
Czy ja wiem, czy aż siatki... Były sceny co bardziej motylowe dla mnie były... Maryann - Czw 27 Gru, 2007 21:10
Dobra. No to sitka do herbaty.
For example ?
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
