[Trzykrotka]

Kochane, noszę się z tym pomysłem jak kura z jajem, ale w końcu skaczę. Otóż - przetłumaczyłam książkę dla własnej przyjemności, ale pomyślałam, że może i wam się spodoba.
Autor: E.F Benson, tytuł oryginalny: Queen Lucia, tom pierwszy sześciotomowego cyklu z życia angielskiego miasteczka lat 20 i 30 ubiegłego wieku. Lekkie jak piórko i cudne: spokojny, pogodny świat jeszcze nietknięty przekleństwami współczesności, kapitalny zestaw bohaterów z tytułową panią Emeliną Lucas zwaną Lucią - spróbujcie, a co.

Wklejam połowę pierwszego rozdziału i czekam na odzew

Rozdział pierwszy


Choć tego lipcowego poranka słońce mocno przygrzewało, pani Lucas wolała pokonać półmilowy dystans pomiędzy stacją kolejową a domem na własnych żwawych nogach, więc odprawiła pokojówkę i bagaż taksówką, którą wysłał po nią mąż. Po czterech godzinach spędzonych w pociągu krótki spacer był wskazany, ale, choć nie przyznałaby się do tego, inny motyw, bardziej podświadomej natury, kierował jej działaniami. Wszyscy jej przyjaciele w Riseholme będą oczywiście wiedzieli, że ona przyjeżdża dziś tym o 12:26 i o tej godzinie uliczki jej wioski będą ich bez wątpienia pełne. Zobaczą taksówkę z bagażem zajeżdżającą przed drzwi domu Przy Zagajniku, a wysiądzie z niej jedynie jej pokojówka.

To ich zaciekawi: wywoła jeden z tych małych dreszczyków przyjemnego podniecenia i ćwiczeń umysłowych opartych na domysłach, które dawały Riseholme jego emocjonalny chleb powszedni. Będą się wszyscy zastanawiać, co się z nią stało, czy w ostatniej chwili przed wyjazdem z miasta dopadła ją choroba i z powodu jej powszechnie znanego hartu ducha i liczenia się z uczuciami innych wysłała przodem służącą aby upewniła męża, że nie ma się czym martwić? Na taki pomysł na pewno będzie wpadnie pani Quantock, bo umysł pani Quantock, oddany ostatnio studiom nad Nauką Chrześcijańską i determinacji w zaprzeczaniu istnienia bólu, nieszczęść i śmierci w odniesieniu do samej siebie, był zawsze pełen ponurych wizji co do przyjaciół i przy najmniejszej okazji wyobrażała ona sobie, jak te biedne zaślepione stworzenia cierpią z powodu własnych błędnych przekonań. Rzeczywiście, biorąc pod uwagę, że auto zdążyło dotrzeć do domu Przy Zagajniku i jego pojawienie się zostało dostrzeżone przez Daisy Quantock, lub ją o nim powiadomiono, istniała duża szansa, że dama ta już zaczęła obmyślać kurację dla nieobecnej pani Lucas.
Bardzo prawdopodobne, że Juruś Pilson również ujrzał finał kursu taksówki, ale zaryzykował znacznie bardziej prawdopodobne choć błędne wyjaśnienie jej nieobecności. Uznał on z pewnością, że wysłała służącą z bagażami na stację, aby ta zajęła jej miejsce w pociągu, podczas gdy sama, niepomna upływu czasu, spędzała ostatnie pół godziny na kontemplacji włoskich arcydzieł w National Gallery czy greckich brązów w British Museum. Na pewno nie byłaby w Royal Academy, bo kultura Riseholme, której ton nadawała ona sama, odrzucała jako bezwartościowe wszystkie wysiłki artystyczne dokonane po śmierci sir Joshuy Reynoldsa i spory kawał tego, czego dokonano przed nią. Jej mąż z kolei, z właściwym sobie trzeźwym spojrzeniem na świat, mógłby niestety, jeszcze nim służąca potwierdziłaby jego przypuszczenia, celnie dojść do wniosku, że Lucia po prostu idzie ze stacji piechotą.

A zatem motyw, który kierował nią przy odsyłaniu samochodu, choć podświadomy, wkrótce przeniknął do jej świadomości, a domysły na temat tego, co powiedzą inni kiedy zobaczą taksówkę zajeżdżającą bez niej wynikał z pewnego dramatycznego pierwiastka, który stanowił lwią część jej osobowości i sprawiał, że zawsze, jakby z prawa boskiego, pełniła ona kierowniczą rolę w rozrywkach teatralnych, którymi śmietanka towarzyska z Riseholme oszukiwała czy raczej usilnie wypełniała chwile, które mogła wygospodarować między studiami nad sztuką i literaturą i obowiązkami towarzyskimi. Istotnie zwykle nie poprzestawała na objęciu kierownictwa, ale, jeśli to tylko było możliwe, mnożyła obowiązki biorąc na siebie jeszcze jakąś inną rolę – inspicjentki, adaptatorki, a nawet scenografki. Cokolwiek robiła – a robiła naprawdę dużo – robiła z całą mocą swojej pełnej dramatyzmu natury, robiła tak solennie, że nie miała nawet czasu żeby choć na chwilę wpaść do galerii, po prostu kontemplowała siebie i swoje osiągnięcia. Kiedy grała na pianinie, a często to czyniła (rezerwując na ćwiczenia godzinę każdego dnia), nie dbała ani trochę o to, co ktoś kto przechodził ulicą obok jej domu mógł sobie pomyśleć o ruadach, które wylewały się przez otwarte okno: ona była po prostu Emmeline Lucas, zatopioną we wspaniałym Bachu, subtelnym Scarlattim, szlachetnym Beethovenie.
Ten ostatni był chyba jej ulubionym kompozytorem i wiele było wieczorów, podczas których przy wygaszonym świetle i jedynie miękkiej poświacie księżyca wlewającej się przez nie zasłonięte okna, siadała zwrócona profilem jak kamea (albo główka na znaczku pocztowym) na tle ciemnych, wykładanych dębowym drewnem ścian swojego saloniku muzycznego i zachwycała siebie i słuchaczy, jeśli miała gości na kolacji, wykwintnym patosem pierwszej części Sonaty Księżycowej. Z oddaniem wielbiąc Mistrza, którego portret wisiał nad jej Stainwayem, nigdy nie mogła zmusić się do uznania, że dwie kolejne części miały ten sam wysublimowany poziom jak pierwsza, a poza tym „wchodziły” o wiele szybciej. Mimo to postanowiła wysiadając dziś z pociągu i planując nowe zajęcia domowe, na serio spróbować je wyszlifować, by móc przejść przez ich zawiłości z jaką taką dokładnością. Bez tego z pewnością zatrzymałaby się na końcu pierwszej części tych księżycowych seansów i powiedziała, że pozostałe dwie są bardziej jak poranek i popołudnie. Potem z westchnieniem zamknęłaby pokrywę fortepianu i być może wycierając odrobinę prawdziwej wilgoci z oczu włączyłaby światła elektryczne i podnosząc ze stołu książkę, w której nóż do papieru znaczył jej postępy, powiedziałaby:
– Jurusiu, musisz obiecać mi, że przeczytasz tę biografię Antonino Caporellego kiedy tylko ją skończę. Wcześniej nie rozumiałam rozwoju szkoły weneckiej. Kiedy czytam, wręcz czuję zapach soli skradającej się przez lagunę i widzę dzwonnicę kochanego Torcello.

A Juruś odłożyłby tamborek, na którym wyszywał swoją kopię włoskiej kapy i westchnąłby także.
– Cudowna jesteś – powiedziałby. – Jak ty na to wszystko znajdujesz czas?
Odpowiedziałaby sentencją, która następnego dnia krążyłaby po całym Riseholme:
– Mój drogi, po prostu zapracowani ludzie mają czas na wszystko.
Można by pomyśleć, że nawet takie czynności jak tutaj wskazane wystarczyłyby, żeby zająć człowieka tak bardzo zajętego jak pani Lucas, ale nie tak się sprawy miały. Tak jak malarz Rubens zabawiał się ambasadorowaniem na dworze świętego Jakuba – kariera sama w sobie dla zapracowanych ludzi – tak samo pani Lucas bawiła się w przerwach swej pogoni za Sztuką dla Sztuki, będąc nie tylko jej ambasadorką, ale i monarchinią. Riseholme być może zgodnie z prymitywnym materializmem map, mogłoby należeć do Królestwa Wielkiej Brytanii, ale w bardziej realnym i wewnętrzny sensie tworzyło całkowicie odrębne królestwo, którego władczynią była bez wątpienia pani Lucas, władająca nim z bezpiecznym samowładztwem przyjemnym do kontemplowania w czasach, gdy przewracały się trony, a cesarskie korony spadały jak suche liście na jesiennym wietrze.
Władca Riseholme, szczęśliwszy niż ten Rosji, nie musiał bać się palca bolszewizmu piszącego na ścianie, gdyż w tej kadzi, tak przyjemnie kipiącej kulturą, nie było ani jednej bańki rewolucyjnego fermentu. Nie było tu ani nędzy ani szeptanej groźby jakiegokolwiek przewrotu: pani Lucas, zajęta i pogodna, pracowała ciężej niż którykolwiek z jej poddanych i sprawowała autokratyczną kontrolę nad nominalną demokracją.
c.d.m.n

Tłum. Trzykrotka

[Admete]

Z przyjemnością się zapoznam 🙂

[Ania Aga]

Chętnie przeczytam

[BeeMeR]

Ja też chętnie przeczytam

[Tamara]

No pewnie

[Trzykrotka]

Dorzucę więc wieczorem kolejną część
Póki co będzie trochę statycznie, bo musimy najpierw poznać miejsce akcji i bohaterów, ale potem przygody ruszą z kopyta

[Aragonte]

Wow, Trzykrotko, jak Ty mi zaimponowałaś! Brawo!
Oczywiście, że chętnie przeczytam

[Trzykrotka]

[Trzykrotka]

OK, mam nadzieję, że już przeczytałyście i nadszedł czas na kolejny kawalek

Rozdział drugi


Kiedy przechodziła przez palarnię, w domu rozległy się wesołe dźwięki janczarów dzwoniących niegdyś na chomącie flamandzkiego konia i jednocześnie uświadomiła sobie, że na obiad będzie zapiekanka makaronowa, co było przemiłym gestem ze strony Peppina. Ale zanim zagłębiła widelec w makaronowej górze spiętrzonej na talerzu zadała mu pytanie, bo jej głód informacji był większy niż apetyt na jedzenie.
– Caro, kim jest ten Indus – zapytała – którego widziałam z Daisy Quantock? Spacerowali po drugiej stronie il piccolo Avon.
Pepino napoczął już swój makaron i musiał zrobić pauzę żeby wciągnąć do ust zwisające nitki. Ale pośpiech z jakim to czynił był dostateczną gwarancją jego dobrych chęci udzielenia odpowiedzi tak szybko, jak to tylko po ludzku możliwe.
– Indus, moja droga? – zapytał z wielkim zainteresowaniem.
– Tak; turban i burnus i gołe łydki i kapcie – powiedziała raczej niecierpliwie, bo jaki był pożytek z tego, że Pepino został w Riseholme jeśli nie mógł dostarczyć jej dokładnych i pewnych informacji o lokalnych wydarzeniach po jej powrocie. Jego białe poematy były bardzo dobre, ale jako książę małżonek miał inne obowiązki stanu, których nie wolno mu było zaniedbywać nawet na rzecz Sztuki.
Odcień szorstkości w jej głosie zdawał się wyostrzać jego dowcip.
– Naprawdę, nie wiem nic pewnego, Luciu – odrzekł. – bo ani razu go nie widziałem. Ale mogę zgadnąć składając dwa do dwóch.
– Dwa dodać dwa daje cztery – powiedziała z ironią z której słynęła i której się bano. – A teraz podziel się domysłami. Mam nadzieję, że okażą się równie trafne.
– No cóż, pisałem ci w jednym z listów – powiedział – Pani Quantock zaczęła wykazywać lekkie oznaki rozczarowania Nauką Chrześcijańską. Złapała katar i choć recytowała Prawdziwe Świadectwo Istnienia tak często jak wcześniej , nie mogła wyzdrowieć. Ale kiedy zobaczyłem ją we wtorek albo może to była środa, nie, to nie mogła być środa, to musiał być wtorek...
– Kiedykolwiek to było – przerwała mu żona błyskotliwie podsumowując jego niezdecydowanie.
– Tak, kiedykolwiek to było, jak zauważyłaś, z tego powodu pani Quantock mówiła ciągle o jakiejś indyjskiej filozofii, która uzdrawia niemal natychmiast, Jakżeż ona ją nazywała? Joga! Tak, tak to się nazywało!
– I co? - naciskała Lucia.
– Cóż, okazuje się, że musisz mieć nauczyciela jogi żeby sobie nie zrobić krzywdy. Musisz głęboko nabrać powietrza i powiedzieć „Om....”

– Co powiedzieć?
– Om. Rozumiem, że aklamacja to „om”. I jest sporo ciekawych ćwiczeń fizycznych; masz trzymać się za ucho jedną dłonią a za palce u stóp drugą i możesz się uszkodzić jeśli nie zrobisz tego dobrze. To jest ogólnie rzecz biorąc esencja sprawy.
– I niedługo przejdziemy do Indusa? - spytała Lucia.
– Carissima, już do niego przeszliśmy. Zasugerowałem, żeby pani Quantock zgłosiła zamówienie na nauczyciela. Ecco!
Po usłyszeniu tych rewelacji czoło pani Lucas zmarszczyło się mocno. Pepino miał niezwykły dar do wyjaśniania niezwykłych okoliczności życia w Riseholme i jego przewidywania były przeważnie trafne. Ale jeśli i tym razem miał rację, Lucię uderzyło jako rzecz niespotykana, że ktoś sprowadził do Riseholme tajemniczego Indusa bez konsultacji z nią. To prawda, że była nieobecna, ale przecież istnieje jeszcze pośrednictwo poczty.
– Ecco, rzeczywiście – powiedziała. – Stawia mnie to w dość niezręcznej sytuacji, bo muszę rozesłać dziś zaproszenia na moje garden-party i naprawdę nie wiem czy powinnam być oficjalnie świadoma istnienia tego człowieka czy nie. Nie mogę napisać do Daisy Quantock „Proszę, przyprowadź swojego czarnego przyjaciela Oma, czy jak tam brzmi jego imię,” a z drugiej strony, jeśli to taki człowiek, którego żal byłoby nie poznać, to nie powinnam z niego rezygnować.
– W końcu, moja droga, jesteś w Riseholme dopiero od pół godziny – powiedział jej mąż – Raczej trudno byłoby pani Quantock cokolwiek ci powiedzieć.
Jej twarz się rozjaśniła.
– Może Daisy napisała mi o nim – odrzekła. – Pewnie znajdę pełną relację na ten temat kiedy otworzę moje listy.
– Możesz być tego pewna. Nie byłaby aż tak pozbawiona zdrowego rozsądku żeby ci nie powiedzieć. Myślę też, że jej gość dopiero co przybył, bo inaczej na pewno byłbym go gdzieś zobaczył.
Wstała z miejsca.
– Cóż, zobaczymy – powiedziała. – Teraz będę bardzo zajęta przez całe popołudnie, ale w porze podwieczorku będę gotowa do spotkania z każdym, kto zechce wpaść. Daj mi moje listy, caro, a ja sprawdzę, czy Daisy do mnie pisała.

c.d.n

tłum. Trzykrotka

[Tamara]

Robi się ciekawie

Trochę przypomina mi sie cykl o Korfu Geralda Durrela i historie o starszych Durrelach , zapraszających do domu matki najdziwniejsze przygodnie poznane figury

[Trzykrotka]

Poznajemy kolejne postaci; Daisy Quantock to właśnie taka osoba, która wiecznie poszukuje nowej duchowości i dzięki temu w Riseholme nigdy woda rzęsą nie zarasta - że się tak wyrażę

[Trzykrotka]

Lecimy z listem Daisy:

Przejrzała je kiedy tylko weszła do pokoju, a wśród nich była pękata koperta zaadresowana zamaszystym pismem pani Quantock, której zawartość na pierwszy rzut oka wyglądała na dużą i czytelną, ale przy drugim spojrzeniu okazywała się zdumiewająca. Trzeba było trzymać list w pewnej odległości żeby cokolwiek z niego wyczytać, a patrzeć na niego w całościowy, abstrakcyjny sposób, tak jak podziwia się widok. Potraktowane w ten sposób rozproszone słowa zaczynały wskakiwać na swoje miejsca, a kiedy zebrało się wystarczająco dużo, jak ułamki widoku okolicy oświetlanej przez błyskawicę, można było mieć nadzieję na wypracowanie sobie jakiegoś pojęcia. Procedura ta przyniosła jak najbardziej obiecujące rezultaty gdy pani Lucas usiadła trzymając kartkę na długość ramienia, od czasu do czasu zmieniając odległość aby wypróbować efekt innej ogniskowej. Wpadło jej w oko „Benares,” a także „bramin” i „najwyższa kasta, nadzwyczajna świętość” i „guru.” A kiedy znaczenie tego ostatniego zostało ustalone na podstawie hasła „joga” w jej encyklopedii, bardzo szybko zrobiła postępy w kierunku pełnego zrozumienia tego listu.
Kiedy wszystkie kawałki poskładały się w całość, wystarczyła ona, by przykuć jej całą uwagę i resztę korespondencji zostawić na później, bo takie preludium do przygody pojawiało się w Riseholme nader rzadko. Okazało się, tak jak mąż powiedział jej w trakcie obiadu, że pani Quantock uznała swoje przeziębienie za zbyt uporczywe by traktować jej nadal wedle wskazówek pani Eddy; Prawdziwe Świadectwo Istnienia, jakkolwiek często recytowane, wydawało się go tylko podsycać i pewnego dnia, kiedy siedziała uziemiona w domu, zdjęła z półki w bibliotece książkę, „zupełnym przypadkiem,” jakby – jak przypuszczała – pod wpływem jakiegoś wewnętrznego impulsu. Było to więc „przewodnictwo.”

Pani Lucas zatrzymała się na chwilę składając w całość te pierwsze zdania. Majaczyło jej w pamięci, że pani Quantock doświadczyła podobnego przewodnictwa kiedy zainteresowała się Nauką Chrześcijańską. Prowadzenie było skutkiem widoku nowego kościoła na Sloane Street tego dnia; pani Quantock weszła (nie wiedząc czemu) i znalazła się na Spotkaniu Dawania Świadectwa, podczas którego świadek po świadku deklarował, że został cudownie uzdrowiony. Jeden miał kaszel, inny raka, kolejny złamaną kość, ale każdy został uzdrowiony poprzez błogosławione prawdy zawarte w Ewangelii według pani Eddy. Jednak mniejsza teraz o jej wspomnienia; paliła się z ciekawości historii nowego prowadzenia.
Otóż, książka którą pani Quantock wzięła do ręki posłuszna ostatniemu prowadzeniu okazała się być małym podręcznikiem Filozofii Orientalnej, który otwierał się „sam z siebie” na rozdziale pod tytułem „Joga.” Natychmiast dostrzegła, jakby otwierając wewnętrzne oko, że joga jest tym, czego potrzebowała i natychmiast napisała na adres wydawcy znaleziony w książce prosząc o wskazówki na ten temat. Czytała w „Filozofiach Orientu”, że dla udanej praktyki jogi konieczny jest nauczyciel, a czy znali jakiegokolwiek nauczyciela, który mógłby udzielić jej wskazówek? Nadeszła na to cudowna odpowiedź, bo dwa dni później jej służąca przyszła do niej i powiedziała, że jakiś indyjski dżentelmen chciałby się z nią zobaczyć. Wprowadzono go, a on z głębokim ukłonem powiedział: „Ukochana pani, jestem nauczycielem, o którego prosiłaś; jestem twoim guru. Pokój temu domowi! Om!”

Pani Lucas zdążyła już wyostrzyć uwagę na liście pani Quantock i czytała dalej nie tracąc ani słowa.

Czy to nie cudowne, droga Luciu – pisała – że moje pragnienie oświecenia zyskało tak szybki odzew? Jednak mój guru powiedział i, że tak dzieje się zawsze. Zostałam pod niego posłana, a on został posłany do mnie, ot tak! Oczekiwał na wezwanie kiedy nadszedł mój list z prośbą o przewodnictwo, a on rozpoczął od razu bo wiedział, że został posłany. Dasz wiarę? Nie wiem nawet jak ma na imię, bo religia zabrania mu podania mi go. Jest moim guru, moim przewodnikiem i będzie ze mną dopóki będzie wiedział, że potrzebuję go, by pokazał mi Prawdziwą Ścieżkę. Dostał wolną sypialnię i pokój obok, w którym medytuje, robi ćwiczenia i pranamy oddechowe. Jeśli robisz je zgodnie z instrukcją, zachowujesz doskonałe zdrowie i młodość, a mój katar wreszcie minął. Jest braminem z bardzo wysokiej kasty, choć kasty nic już dla niego nie znaczą, to coś jak baronet albo wielmożny wobec króla. Pochodzi z Benares, gdzie medytował po całych dniach nad Gangesem i sama widzę, że jest to człowiek niesamowicie świątobliwy. Ale medytować może równie dobrze w moim pokoiku, bo mówi, że nie był jeszcze w domu o tak wspaniałej atmosferze. Nie ma żadnych pieniędzy, co jest takie piękne, a wyglądał na szczerze zbolałego i rozczarowanego kiedy mu je zaoferowałam. Nie wie nawet jak tu przyjechać z Londynu; nie sądzi, że przybył tu pociągiem, więc może został przyniesiony w jakiś astralny sposób. Wyglądał na tak zdumionego kiedy wypowiedziałam słowo „pieniądze,” ewidentnie musiał się zastanowić co to takiego, bo od dawna nic one dla niego nie znaczą. Powiedziałam więc, że gdyby czegoś potrzebował, niech idzie do sklepu i powie, żeby zapisali to na moje konto. Często przez całe dnie obywa się bez jedzenia i snu kiedy medytuje. Dasz wiarę?
Czy mogę przyprowadzić go do ciebie, lub czy ty przyjdziesz tutaj? Bardzo chce cię poznać, bo czuje, że masz piękną duszę i możesz mu bardzo pomóc, a on pomoże tobie. Ja też mu pomagam, tak mówi, co wydaje mi się aż zbyt cudowne do uwierzenia. Odpisz jak tylko wrócisz,
Tante salute
Twoja
Daisy

c.d.n

Tłum. Trzykrotka

[Tamara]

Uuuuu, szykuje się w okolicy afera dziesięciolecia

[Trzykrotka]

Jeszcze jak!

[Tamara]

Czekam zacierając rączki

[Trzykrotka]

Jedziemy!
Lucia opracowuje strategię.



Przeczytanie obszernych arkuszy zajęło sporo czasu i pani Lucas złożyła je powoli i z namysłem. Czuła, że musi podjąć szybką decyzję, która wymagała przywołania wszystkich jej władz umysłowych. Z jednej strony „należało do niej” wysłać lodowatą odpowiedź przekazującą bez ogródek, że nie interesują jej żadni bezimienni guru, którzy mogą być braminami z Benares i pojawiali się u drzwi Daisy bez grosza przy duszy i bez choćby niejasnego pojęcia czy przyjechali pociągiem, czy nie. Za takimi rozważnymi środkami przemawiał iście ateński charakter Daisy, która zawsze goniła za czymś nowym, które – kiedy okryte – było sekretem życia, ale szybko pokrywało się kurzem zapomnienia. Nie ulegało jednak wątpliwości, że Daisy od czasu do czasu trafiała na kogoś, kto okazywał się wielce interesujący, a Lucia do końca życia nie mogła zapomnieć dnia, w którym w Riseholme pojawił się mały walijski adwokat, w którym Daisy dopatrzyła się wspaniałej osobowości. Lucia odmówiła udzielenia mu skarbów swojej gościnności czy uznania jego obecności w trakcie jego dwutygodniowego pobytu u Daisy, a potem była bardzo zirytowana, bo w kilka lat później zajął prominentne stanowisko w rządzie. Tak bardzo zlekceważyła go podczas pierwszego pobytu w Riseholme, że nie przyszedł nigdy więcej z wizytą, choć odwiedzał jeszcze panią kilkakrotnie Quantock (tak przynajmniej twierdziła) i dzielił się z nią wszelkimi politycznymi plotkami, których nie mogła powtórzyć nikomu na świecie. Nie mogła popełnić znowu tak fatalnej pomyłki.

Jeszcze jedna rzecz przeważyła chwiejną równowagę. Wyraźnie potrzebowała na swym dworze nowego elementu, który pokazałby Riseholme, że znów osiadła w rezydencji. Wkrótce nadejdzie sierpień ze swą ospałością i brakiem bodźców, kiedy to przy sennej, bezwietrznej pogodzie raczej trudno było sprawić, by sztandar kultury powiewał dumnie nad jej domem. Guru już powiedział że jest pewien, że ona ma piękną duszę i... Przed jej oczami przewinął się zarys planu. W upalne sierpniowe dni będzie urządzała wieczory z jogą, podczas których, gdy upał nieco osłabnie, pewne wdzięku grupy będą gromadzić się między cytatami w jej ogrodzie i słuchać wzniosłych słów na tematy duchowe. Będą raczyć się pysznymi kolacyjkami w pergoli w świetle księżyca lub, gdy księżyc nie dopisze – nie można od niej wszak oczekiwać, że sprawami księżyca będzie zarządzać tak dobrze jak Riseholme – będą odbywać seanse przy świecach i kanapkach w palarni. Sprzęty wnoszące humor trzeba będzie pochować w szafkach, a podczas gdy będą sunęli znowu przez hol frontowy, a zegar wybije nieoczekiwanie późną godzinę, dadzą się słyszeć szeptane rozmowo o tym „jak cudownie dziś było” i będą pożegnalne spojrzenia i westchnienia oraz notowanie tytułów książek, które prowadzą strudzonych pielgrzymów w Drodze. A może, kiedy będą zbierać się do wyjścia, ktoś zasugeruje odrobinę muzyki na zakończenie wieczoru i zobaczyła siebie jak - podczas gdy ludzie z szelestem zajmują wolne miejsca – wciska miękki pedał, by zagrać pierwsze tony Sonaty Księżycowej. Na koniec zapada cisza, a ona wstaje z westchnieniem i ktoś mówi „Lucia mia!” a ktoś inny „niebiańska muzyka,” a guru być może powie „ukochana pani,” jak – podobno – powiedział do biednej Daisy Quantock. Kwiaty, muzyka, słowa guru, miłe pożegnania, uczucie odświeżenia... Przez wzgląd na walijskiego prawnika mądrzej było anektować niż ekskomunikować guru. Sięgnęła po pióro i przyciągnęła bliżej stos kart, na których u góry wydrukowano jej nazwisko i adres.

Cudownie – napisała, – proszę przyprowadź go na moje malutkie garden-party w piątek. Będzie tylko kilka osób. Daj mi znać, czy przygotować mu cichy pokój na osobności.

Wszystko to zabrało trochę czasu, a ona nabazgrała tylko tuzin kart do przyjaciół zapraszając ich na garden party na piątek, kiedy zaanonsowano herbatę. Na zaproszeniach w dolnym lewym rogu widniało tajemnicze słowo „hightum”, które oświeconemu odbiorcy przekazywało, jaki rodzaj przyjęcia ma to być i oznaczał standard ubioru. Jednym z osobliwych pomysłów Luci było podzielenie strojów na trzy klasy: „hightum,” „tightum” i „scrub.””Hightum” było najlepszym strojem, najelegantszą i najnowszą kreacją ze wszystkich i kiedy na karcie zaproszenia napisane było „hightum,” oznaczało to, że przyjęcie będzie naprawdę olśniewające. „Tightum” wskazywało na przeciętnie szykowną imprezę, „scrub” miało swoje własne oznaczenie na karcie. Te pojęcia stosowały się też do strojów męskich i przyjęć wieczornych: wieczorne przyjęcie „hightum” oznaczało biały krawat i frak, „tightum” czarny krawat i krótką marynarkę, a kolacja „scrub” - stroje codzienne.
Wraz z herbatą zapowiedziano również pojawienie się Jurusia Pilsona, który był jej dżentelmenem dworu kiedy była w domu i jej psem stróżującym kiedy jej nie było. By oszczędzić czytelnikom dalszych rozczarowań od razu należy stwierdzić, że nigdy nie miało być, nie było i nigdy nie będzie nawet najmniejszej próby flirtu między nimi. Żadne z nich, ani ona z jej szacowną czterdziestką ani on z nienaganną czterdziestką piątką, nigdy w życiu nie flirtowali z nikim. Ale jedną z grzecznych i miłych legend Riseholme była ta, że Juruś do niej namiętnie przywiązany i że dla niej osiedlił się w Riseholme siedem lat temu i że to przez nią pozostał kawalerem. Trzeba oddać sprawiedliwość Luci, że nigdy nie potwierdziła czegokolwiek w tym rodzaju, ale faktem jest, że kiedy imię Jurusia padało w rozmowie jej oczy przybierały ten „odległy” wyraz jaki w innych przypadkach wywoływały tylko arcydzieła sztuki, wzdychała i mruczała „drogi Juruś!” i zmieniała temat, z charakterystycznym dla niej taktem. W rzeczywistości ich wzajemne relacje należały do najcenniejszych Pięknych Rzeczy w Riseholme, a równie piękny był stosunek Pepina do tego wszystkiego. Ten człowiek o wielkim sercu ufał im obojgu i jego zaufanie było w pełni usprawiedliwione. Juruś przez cały dzień przebywał w domu i poza domem, głównie w; a skandal nie tylko nigdy nie podniósł swojej syczącej głowy, ale dosłownie nie miał głowy którą mógłby podnieść, ani nóg by na nich stanąć. Znów ze swej strony Juruś nigdy nie powiedział, że jest w niej zakochany (ani nie byłoby to prawdą gdyby powiedział), ale jego całkowite milczenie na ten temat połączone z jego stałością wydawało się potwierdzać prawdziwość tej bezkrwawej idylli. Rozmawiali, spacerowali i czytali arcydzieła literatury i grali razem duety na fortepianie. Czasami (bo on był o wiele bardziej błyskotliwym wykonawcą, choć jak sam mówił „okropnie nieskorym do ćwiczeń” za co go karciła) dawał jej lekkiego klapsa w wierzch dłoni gdy sfałszowała i mówił „Niegrzeczna!” A ona odpowiadała dziecięcą gwarą „Psieplasiam! Ty niegziećny żeby bić Lucię!” Na tym kończyła się ich cielesna zażyłość i z jasnym wzrokiem utkwionym w nutach wybuchali perlistym dziecięcym śmiechem póki piękno muzyki na nowo ich nie otrzeźwiło.

tłum. Trzykrotka

c.d.n

[Tamara]

Ojjjj, czuję w powietrzu nadciągającą serię nader niefortunnych zdarzeń

[Trzykrotka]

Tamara, w punkt!
Zaraz idziemy dalej i odsłonimy nieco tajemnic, oraz poznamy bliżej Jurusia.

[Trzykrotka]

Juruś (dla całego Riseholme zawsze był Jurusiem lub panem Jurusiem, nigdy Pilsonem) nie był przesadnie samczym typem. Jego męskość była raczej chłopięca niż dojrzała, a najistotniejsze elementy jego natury były kobiece. Miał, podobnie jak reszta Riseholme, silne upodobania artystyczne i prócz grania na fortepianie malował urocze akwarelowe szkice, z których wiele oprawiał własnym sumptem i rozdawał przyjaciołom, nadając im lekko sentymentalne tytuły starannie wydrukowane złotymi literami na oprawie. Królestwo złotej jesieni, Ponury grudzień, Żonkile i Róże lata były chyba jego najbardziej znanymi seriami, które podarował Luci na cztery kolejne urodziny. Malował także pastelowe portrety; były one dwojakiego rodzaju – starsze panie w koronkowych czepkach i perłach na szyi i chłopcy w koszulach do krykieta z podwiniętymi rękawami. Oczy niezbyt mu wychodziły, więc jego modele zwykle patrzyli w dół, ale świetnie malował uśmiechy i starsze panie uśmiechały się słodko i cierpliwie, a chłopcy wesoło. Ale jego największym osiągnięciem były robótki ręczne i jego dom był pełen dzieł wychodzących spod jego igły, włóczkowych zasłon, wyszywanych pokrowców na krzesła, jedwabnych haftów oprawionych w ramy z szybą. Był najciężej po Luci pracującym mieszkańcem Riselolme, a że nie był tak silny jak Królowa, często wyjeżdżał na mały odpoczynek nad morze. Podróż koleją bardzo go frustrowała, bo mógł wszak nie dostać miejsca w rogu lub do jego przedziału mógł wsiąść ktoś z dzieckiem lub fajką, lub tragarz mógł obejść się szorstko z jego bagażem, więc zawsze udawał się własnym samochodem do najbliższych kąpielisk gdzie dobrze go znali. Prowadził Dicky, jego przystojny młody szofer, a obok Dicky'ego siedziała Foljambe, jego piękna pokojówka, która była też lokajem. Jeśli Dicky źle skręcił, jego pan wołał przez tubę „Niegrzeczny chłopiec!” a Foljambe uśmiechała się z szacunkiem. Na sierpień zawsze przyjeżdżały do niego jego dwie nieładne, silne siostry (niestety, Hermiona i Ursula). Lubiły świnie i psy i polowanie na wydry i baranie kotlety i w Riseholme były raczej dysonansem. Ale Juruś miał miękkie serce i nigdy nawet nie pomyślał, żeby ich nie zaprosić, choć po ich wyjeździe miał zawsze dużo sprzątania.

W spotkaniach tych dwojga pojawiał się zawsze żartobliwy akcent kiedy jedno z nich wyjeżdżało z Riseholme, który pięknie skrywał głębię rzekomego oddania i kiedy Lucia weszła do ogrodu, w którym jej kawaler i mąż czekali pod pergolą, Juruś poderwał się zwinnie i podbiegł kilka kroków w jej stronę szeroko rozkładając ramiona na powitanie. Wyłapała dowcip, wykonała lekki dyg i po chwili improwizowali małego menueta z dłońmi na wysokości pasa i obciągniętymi palcami stóp. Juruś miał bardzo drobne stopy i obciągał naprawdę eleganckie palce u nóg, odziane w buty z płócienną cholewką. Ubrany był w garnitur z jasnej flaneli, a na ramiona, z obawy że po gorącym dniu wieczór będzie rześki, narzucił małą pelerynkę wojskowego kroju, rodzaju tych, które w music-hallach nakładały młode damy grające pułkowników. Miał słomkowy kapelusz z niebieską wstążką, różową koszulę i czerwony krawat, luźny i wydęty. Jego twarz była różowa i okrągła, z niebieskimi oczami, krótkim nosem i bardzo czerwonymi ustami. Niemal zupełny brak brwi rekompensował gęsty brązowy wąski przystrzyżony bardzo krótko i zaczesany do góry na końcach. Wbrew oczekiwaniom był dość wysoki i ładnie wpasowywał się w ubrania.
Taniec zakończył się niskim dygiem Luci i zamachaniem kapeluszem trzymanym w dłoni Jurusia (jego zdjęcie ukazało kępkę włosów rosnących po jednej stronie głowy i zaczesanych gładko na drugą, gdzie łączyły się z włosami tam rosnącymi) i oklaskami Pepina.
– Bravo, bravo! – wołał znad stolika. – Kapitalnie!
Pani Lucas posłała mu całusa w podzięce za komplement i uśmiechnęła się do swojego partnera.
– Amico! – powiedziała. – Jak miło znowu cię widzieć. Co słychać?
- Va bene – odparł Juruś aby pokazać, że on też umie po włosku. - Va – bardzo – bene teraz, kiedy wróciłaś.
- Grazie! A teraz opowiedz nam nowiny. Musimy sobie porządnie poplotkować.
Na to słowo twarz Jurusia zajaśniała solenną radością, jak u pijaka na wspomnienie brandy.
– Gdzie by tu zacząć? – powiedział. – Mam ci tyle do powiedzenia. Musimy chyba zacząć od czegoś naprawdę dużego. Czegoś tajemniczego.
Lucia uśmiechnęła się w duchu. Czuła że wie z granitową pewności jakie to były tajemnicze wieści i że wie na ten temat więcej niż Juruś. Ukryła przed nim poczucie wyższości. Nikt by się nie domyślił.
– Presto, presto! - powiedziała. – Zaczynam się ekscytować.
– Wczoraj rano byłem u Rusha – odrzekł Juruś, – żeby dowiedzieć się o creme de menthe (*likier miętoowy) który miał mi przysłać dzień wcześniej. Rush jest czasami bardzo niedbały – właśnie mówiłem mu do słuchu kilka ostrych słów, kiedy nagle zauważyłem, że Rush w ogóle nie słucha, tylko patrzy na coś za moimi plecami, więc się odwróciłem. I zgadnij...!
– Nie dręcz mnie, amico – odpowiedziała. – Jak mam zgadnąć? Stał tam różowy słoń w niebieskie ciapki!
– Nie, próbuj jeszcze raz!
– Indianin w barwach wojennych.
– Ależ skąd! Zgaduj dalej – rzekł Juruś z lekkim westchnieniem ulgi (byłoby okropne gdyby zgadła).
W tej chwili do Pepina dotarło, że Lucia zgadła i planuje jakiegoś psikusa.
– Daj mi rękę, Jurusiu – powiedziała – i spójrz na mnie. Będę czytać ci w myślach. Myśl o tym, co zobaczyłeś kiedy się odwróciłeś.
Ujęła jego dłoń i przyłożyła ją do swego czoła, zamykając oczy.
– Ale to chyba naprawdę jest Indianin – rzekła. - Ach, ale nie Indianin z Ameryki, inny Indianin. I... i ma na nogach kapcie i brązowe pończochy – nie, nie brązowe pończochy, to kolor jego nóg. I widzę brodę i turban.
Westchnęła.
– Tyle zobaczyłam – powiedziała.
– Moja droga, jesteś niezrównana – odpowiedział. – Dobrze zgadłaś.
Z ust Pepina dobyło się coś jak lekki bulgot i Juruś zwęszył podstęp.
– Na pewno nas widziałaś! – powiedział – Aleś ty podstępna....
Kiedy już wszyscy porządnie się wyśmiali, a Jurusia zapewniono, że Lucia naprawdę, słowo honoru, nie ma pojęcia co stało się potem, Juruś podjął opowieść.
– A więc stał tam Indus, kłaniający się i posyłający saalamy jak najuprzejmiej i kiedy Rush przysiągł, że wyśle mój creme de menthe jeszcze tego ranka, zerknąłem jeszcze tylko na kartę win, a Indus z kolejnymi ukłonami podszedł do kontuaru i rzekł: Czy będzie pan tak łaskaw aby dać mi małą butelkę brandy? Więc Rush mu ją podał i zamiast zapłacić za nią, jak myślisz, co powiedział? Zgadnij.
Pani Lucas powstała z miną lady Makbet i wycelowała palcem w Jurusia.
– Powiedział: „proszę ją zapisać na konto pani Quantock,” syknęła.

Tłum. Trzykrotka
c.d.n

[Trzykrotka]

Dorzucę od razu resztę drugiego rozdziału, żeby należycie wprowadzić temat guru

Oczywiście teraz nastąpiły wyjaśnienia i Lucia przekazała obu panom treść listu pani Quantock. Wyłożyła tym samym karty na stół, a choć bramin z Benares był dla Jurusia nowiną, to miał on o nim do opowiedzenia wiele ciekawostek, bo jego dom sąsiadował z domem pani Quantock i o wielu rzeczach pani Quantock nie wspomniała w liście, więc wkrótce Juruś znów odnalazł się w roli informatora. Jego okna wychodziły na ogród pani Quantock, a skoro nie mógł przez cały dzień chodzić z zamkniętymi oczami, więc naturalną koleją rzeczy to co się w nim działo było niejako ich wspólną własnością. W Riseholme taka istotnie panowała zasada: każdy sąsiad mógł powiedzieć, „cóż za ekscytującą partię tenisa rozegrałeś po południu!” po tym, jak obejrzał ją z okien własnej sypialni. To był element uroku Riseholme; było tak, jakby zamieszkiwała je jedna szczęśliwa rodzina o wspólnych zainteresowaniach i dążeniach. To co działo się w domu było sprawą bardziej prywatną i na przykład pani Quantock nigdy nie zerkałaby z pagórka na końcu swojego ogrodu od jadalni Jurusia , lub – gdyby to zrobiła – nikomu nie powiedziałaby, ile nakryć położono na stole tego dnia gdy zapytała, czy poczęstowałby ją obiadem, a on odpowiedział, że bardzo mu przykro, ale ma komplet przy stole. Lecz nikt nie mógł poradzić nic na to, że widzi to czy owo z okien na tyłach, „widok” należał do każdego.
A Juruś miał wspaniałe widoki.
– Tego samego dnia – opowiadał – wkrótce po lunchu szukałem listu, który, jak myślałem, zostawiłem w sypialni i przypadkiem zerknąłem w okno i zobaczyłem Indusa siedzącego pod gruszą pani Quantock. Kołysał się lekko w przód i tył.
– Brandy! - powiedziała podekscytowana Lucia. – Jada posiłki we własnym pokoju.
– Nie, amica, to nie była brandy. Właściwie to nie przypuszczam, żeby brandy wtedy trafiła do domu pani Quantock, bo nie wziął jej od Rusha, tylko poprosił żeby wysłać ją... – przerwał na chwilę. – A może jednak ją zabrał? Naprawdę nie pamiętam. Ale tak czy inaczej, kiedy kiwał się w przód i tył nie był pijany, bo w jednej chwili stanął na jednej nodze, a drugą zgiął za nią i stał tak przez dłuższy czas z rękami podniesionymi rękami, nie kołysząc się ani trochę. Nie mógł być zawiany. Potem znów usiadł i zdjął pantofle i złapał się za palce u wyprostowanych nóg, a drugą rękę zarzucił za głowę i chwycił się dłonią za ucho. Próbowałem tego na podłodze w sypialni, ale nie byłem nawet blisko. Potem znów usiadł i zawołał „Czela! Czela! I pani Quantock wybiegła z domu.
– Czemu zawołał „czela”?- spytała Lucia.
– Ja też się nad tym zastanawiałem. Ale wiedziałem, że powinienem mieć jakieś wskazówki więc przejrzałem kilka książek Rudyarda Kiplinga i znalazłem tam, że słowo „czela” oznacza ucznia. A skoro. Jak mówisz, „guru” to nauczyciel, to wszystko zaczyna do siebie pasować.
– I co zrobiła Daisy? – spytała Lucia bez tchu.
– Usiadła również, wyciągnęła przed siebie nogi tak jak guru i usiłowała dotknąć dłońmi palców u stóp i oczywiście nie zbliżała się do nich nawet na centymetr. Mnie poszło lepiej niż jej. A on powiedział: ukochana pani, nie za mocno na początek...
– A więc też ich słyszałeś – rzekła Lucia.
– Oczywiście, moje okno było otwarte, a jak wiesz, grusza pani Quantock rośnie dość blisko domu. Potem powiedział jej, żeby zasłoniła palcem jedną dziurkę od nosa i oddychała przez drugą, a potem wstrzymała oddech licząc do sześciu. Potem wypuściła całe powietrze i powtórzyła to wszystko z drugą stroną. Potem powiedziała: „To cudowne, czuję się lekka i pełna energii.”
– Byłoby naprawdę cudem gdyby droga Daisy poczuła się lekka – zauważyła Lucia. – I co dalej?
– Potem usiedli i znów zaczęli kiwać się w przód i tył mrucząc coś jak „Pom.”
– To musiało być „Om.” I co dalej?
– Dalej już nie patrzyłem, miałem listy do napisania.
Uśmiechnęła się do niego.
– Dam ci jeszcze herbaty w nagrodę za ten raport – powiedziała – To wszystko jest bardzo ciekawe. Opowiedz mi jeszcze raz o oddychaniu i wstrzymywaniu oddechu.
Juruś spełnił prośbę i zademonstrował na sobie jak to się odbywało. W następnej chwili Lucia zaczęła go naśladować, a Pepino podszedł, żeby obserwować, co robi Juruś. Potem wszyscy usiedli oddychając przez nos, wstrzymując dech i wydychając powietrze.
– Bardzo ciekawe! – powiedziała w końcu Lucia. – Słowo daję, przynosi to poczucie jakiejś energii, wigoru i lekkości. Myślę, że coś musi w tym być.


Koniec rozdziału drugiego

tłum. Trzykrotka

c.d.n

[Tamara]

Zapowiada się świetnie

[Trzykrotka]

Guruizm w Riseholme się rozpowszechnia - zapraszam na dalszy ciąg


Rozdział trzeci


Choć Domek Przy Zagajniku, jak przystało na jego Kasztelankę, był najbardziej elżbietańską siedzibą w Riseholme, reszta wioski w równym stopniu niewiele odbiegała od doskonałości. Miała ona tylko jedną ulicę o długości około pół mili, ale ta ulica była perłą średniowiecznej zabudowy mieszkalnej. Domy, które stały wzdłuż niej szeregiem, były w większości blokami kilku przylegających do siebie budynków, które zostały połączone po dwa lub trzy i przekształcone w mieszkania wyposażone w komfort należny wiekowi XX, ale zewnętrznie zachowały starożytny wygląd, choć uzupełniony łazienkami i innymi udogodnieniami, który tworzył doskonale elżbietański klimat. Były oczywiście naleciałości takie jak szyldy starych zajazdów nad drzwiami wejściowymi i dzwonki z sercem z boku drzwi, ale drzwi były jednakowo niewygodnie niskie, dachy zbudowano z kamiennych łupków i starej cegły, w których zakotwiczyły się podejrzanie bujne wyżliny i rozchodniki i prawie nie było ogrodu, w którym nie byłoby ścieżki ze starych kamiennych płyt, morwy i kilku strzyżonych cisów.

Nie było jednak w wiosce miejsca bardziej otwarcie średniowiecznego niż wiejskie błonia, przez które Juruś podążał właśnie swym drobnym kroczkiem po pożegnaniu swojej królowej. Wokół nich rósł rząd wspaniałych wiązów, a pośrodku, zgodnie z Riseholmską tradycją, była sadzawka z kaczkami, choć pewnie w mniej stylowych miejscach uznano by go ledwie za bajoro dla kaczek. Ale w Riseholme nie było do pomyślenia, nawet w najbardziej pesymistycznych chwilach, że obiekt ten jest jakimś bajorem. Obok stawu stały dyby, co do których nie było ani cienia wątpliwości, bo pan Lucas kupił je w sąsiedniej obrazoburczej wiosce, gdzie miały pójść na podpałkę i, po reperacji, przekazał je wiejskim błoniom, wybrawszy miejsce obok sadzawki. Wokół błoń zgrupowano sklepy, w pewnym oddaleniu od części mieszkalnej, a na samym końcu stał niewątpliwie elżbietański zajazd, Ambermere Arms, pełen po brzegi starożytnych stołów i skrzynek na Biblię i rusztów i palenisk i butelek i puzderek i stołków. Hurtowo kupowali je amerykańscy turyści tłoczący się tutaj w miesiącach letnich, przynosząc duży zysk obrotnemu właścicielowi, który natychmiast nabywał świeże antyki w miejsce tych sprzedanych. Ambermere Arms było w istocie miejscowym sklepem z zabytkowymi meblami, ale prowadzono tam też handel detaliczny, bo ciekawiej było kupować ciekawe przedmioty w prawdziwej elżbietańskiej gospodzie niż w sklepie.
Podczas marszu Juruś przerzucił sobie przez ramię swą elegancką wojskową pelerynkę, a w przerwach przykładał smukły palec wskazujący do jednego nozdrza i oddychał drugim ćwicząc tak, jak podejrzał to w ogrodzie pani Quantock. Choć lekko zakręciło mu się od tego w głowie, to na pewno poczuł też lekkość, ale wkrótce przypomniał sobie list od pani Quantock, który odczytała im Lucia, ostrzegający, że tych ćwiczeń nie wolno robić bez nadzoru, więc ich zaprzestał. Niósł odpowiedź Luci na list pani Quantock, a mając być może w perspektywie spotkanie z guru i prezentację, porzucił głębokie oddechy i powtórzył sobie kilkakrotnie „guru, guru, guru” aby przyzwyczaić się do niezwykłego brzmienia.

Byłoby oczywiście bardzo dziwnie i nie po Riseholmsku podejść do drzwi przyjaciela, choćby z tak bezosobową sprawą jak dostarczenie czyjegoś liściku, nie pytając najpierw, czy przyjaciel jest w domu i będąc natychmiast wpuszczonym jeśli był i prawdę mówiąc Juruś, kiedy na pukanie drzwi zostały otwarte (pani Quantock nie miała dzwonka), pochwycił widok pani Quantock stojącej na środku trawnika na jednej nodze. Wszedł więc do ogrodu bez dalszych formalności. Wyglądała jak mały, okrągły, pulchny bocian, któremu nie urosła noga, ale który zachował zwyczaje swojego gatunku.
– Moja droga, przyniosłem ci liścik – powiedział. – jest od Luci.
Druga noga opadła, a ona zwróciła się ku niemu z szerokim, utrwalonym uśmiechem, którego nauczyła się w minionych dniach Chrześcijańskiej Nauki.
– Om – powiedziała pani Quantock, wydychając resztę powietrza. – Dziękuję, kochany Jurusiu. To nadzwyczajne, co joga już dla mnie uczyniła. Katar niemal zniknął. Gdybyś czuł się przygnębiony, czy zdenerwowany, czy ponury, możesz wyleczyć się w jednej chwili. Mam u siebie pewnego gościa.
– Naprawdę? – spytał Juruś, nie puszczając pary z ust na temat ekscytujących wydarzeń, które deptały sobie po piętach od tego ranka kiedy to zobaczył guru w sklepie Rusha.
– Tak, a ponieważ wracasz od Luci, może coś ci o nim mówiła bo jej o nim pisałam. To guru niezwykłej świętości z Benares; uczy mnie Drogi. Powinieneś go poznać, chyba że medytuje. Nie usłyszy nawet zderzających się pociągów gdy medytuje.
Odwróciła się w stronę domu.
– Guru kochany! – krzyknęła.
Nastąpiła chwila przerwy i w oknie pojawiła się indyjska twarz.
– Ukochana pani! – powiedział.
– Drogi guru, chciałabym przedstawić ci mojego przyjaciela – powiedziała. – To jest pan Pillson, a kiedy poznasz go lepiej, będziesz nazywał go Jurusiem.
– Ukochana pani, już znam go bardzo dobrze. Przenikam jego czystą białą duszę. Niech pokój będzie z tobą, przyjacielu.
– Czyż nie jest cudny? Pomyśl tylko! - powiedziała pani Quantock na stronie.
Juruś grzecznie uchylił kapelusza.
– Jak się pan ma? - zapytał (po ćwiczeniach w ciszy mógłby powiedzieć, „Jak się pan ma, guru?” ale miało to dziwaczny rytm i jego czerwone usta nie mogły jakoś sformułować tego słowa.)
– Zawsze mam się dobrze – odrzekł guru. – Zawsze jestem młody i zdrowy, bo podążam za naukami Drogi.
– Mówi, że ma przynajmniej sześćdziesiątkę – syknęła na stronie pani Quantock tak, że słychać ją było pewnie po drugiej stronie Kanału – ale uważa, że ma więcej, ale lata nic dla niego nie znaczą. Jest jak mały chłopiec. Nazywaj go guru.
– Guru... – zaczął Juruś. – Bardzo mnie to cieszy, że dobrze się pan miewa – powiedział dziko.
Był pod wielkim wrażeniem, ale jeszcze bardziej zestresowany. Trudno było rozmawiać przez okno na drugim piętrze z jakimkolwiek uczuciem swobody, zwłaszcza gdy mówiło się do mieszkańca Benares o wielkiej świętości.
Na szczęście pani Quantock przyszła mu na pomoc wybawiając go z zakłopotania.
– Kochany guru, zejdziesz tu do nas? – spytała.
– Ukochana pani, nie! – odpowiedział równy głos. – Teraz muszę czekać tutaj. Jest to czas spokoju i modlitwy kiedy dobrze jest być samemu. Zejdę na dół kiedy przewodnicy mi nakażą. Ale naucz naszego przyjaciela tego, czego na ciebie nauczyłem. Na pewno wkrótce uścisnę jego ziemską dłoń, ale nie teraz. Pokój! Pokój! I Światło!
– Czy ty też masz jakichś przewodników? – zapytał Juruś kiedy guru zniknął z widoku. – Też są Indusami?
– Och, to duchowi przewodnicy – powiedziała pani Quantock. – On ich widzi i rozmawia z nimi, ale nie są cieleśni
Westchnęła radośnie.
– Nigdy tak się nie czułam – powiedziała. – Wniósł do domu taką atmosferę, że nawet Robert to czuje i nie ma nic przeciwko eksmisji z własnej garderoby. Proszę, zamknął okno. Czy to nie wspaniałe?
Juruś nie widział jeszcze niczego szczególnie wspaniałego, prócz niezwykłego widoku pani Quantock stojącej na jednej nodze na środku trawnika, ale prawdopodobnie jej emocje udzieliły mu się same przez subtelne połączenie dusz.
– A co on robi? - zapytał.
– Mój drogi, chodzi o to, kim jest, nie co robi – powiedziała. – Patrz, nawet moja jedna śmiała wzmianka na jego temat do Luci sprawiła, że zaprosiła go na garden party. Nie wiem oczywiście, czy on pójdzie czy nie. Wydaje się być tak bardzo – jak mam to ująć? –posłany do mnie. Ale oczywiście zapytam go, czy się zgodzi. Transe i medytacje przez cały dzień! A w przerwach taka pogodna ducha i serdeczność! Wiesz na przykład, jak drażliwy jest Robert na punkcie jedzenia. Cóż, wczorajsza baranina była, że tak powiem, lekko twardawa i Robert zaczynał już powoli wyrzucać ją po swojemu z talerza. Wtedy mój guru wstał i powiedział: proszę zaprowadzić do kuchni – czasami gubi jakieś słowa, bo nie mają dla niego znaczenia – zabrałam go na dół, a on powiedział „Pokój!” Kazał mi się tam zostawić i za dziesięć minut wrócił z talerzem curry z ryżem i nigdy nie jadłeś czegoś tak pysznego jak to, co było przedtem niedogotowaną baraniną. Robert pożarł większość, ja resztę, a mój guru był tak zadowolony widząc zadowolenie Roberta. Powiedział, że Robert ma czystą białą duszę, tak jak ty, tylko nie mogę mu tego powiedzieć, bo Droga nakazuje mu, aby odkrył to sam. A dziś przed obiadem guru zszedł do kuchni, a moja kucharka powiedziała, że wziął szczyptę pieprzu i pomidora i trochę baraniego sadła i sardynki i trochę sera i zrobił z tego coś tak pysznego, że w życiu takiego nie jadłam. Pyszne! Nie zdziwiłabym się, gdyby Robert wkrótce rozpoczął ćwiczenia oddechowe. Jest takie jedno, które pomaga na wątrobę i sprawia, że jesteś smukły i szczupły.

To brzmiało bardzo kusząco.

– Mogłabyś mnie nauczyć? - spytał Juruś z zapałem.
Był dość zestresowany rosnąca przez ostatni rok pulchnością, starzeniem się od kilku lat, a na wątrobę musiał zawsze uważać.
Potrząsnęła głową.
– Nie możesz tego praktykować bez nadzoru nauczyciela – odrzekła.

c.d.n

[Tamara]

Ooo i kuchnia indyjska wkracza na scenę

[Trzykrotka]

Będzie indyjski full serwis.
Juruś wreszcie ma bliskie spotkanie z guru (poza tym w sklepie z alkoholem)

Juruś pomyślał szybko, co powiedziałyby Hermy i Ursy gdyby przyjechawszy jutro zobaczyły jak wykonuje ćwiczenia pod kierownictwem guru. Hermy, kiedy nie polowała na wydry, potrafiła być bardzo sarkastyczna, a on miał w perspektywie miesiąc z Hermy, bez polowania na wydry do pomocy, bo – jak go powiadomiła – w sierpniu jest to niemożliwe. Dla Jurusia zabrzmiało to tajemniczo, bo raczej nie wyglądało na to, że wszystkie wydry wymierały w sierpniu, żeby potem odrodzić się na wzór gąsienic. Gdyby Hermy przyjechała w październiku, polowałaby całe poranki, a chrapała popołudniami i byłaby w wyśmienitym humorze, ale wizyta sierpniowa wymagała ostrożnego kierownictwa. Jednak perspektywa bycia smukłym, młodym i ze zdrowymi organami była cudownie kusząca.
– A czy on nie mógłby być i moim guru? – zapytał.
Jakby za pośrednictwem jakiegoś demonicznego opętania, nagłe pragnienie, do tej pory jedynie sporadycznie obecne w myślach pani Quantock, opanowało ją całkowicie, a czerwony sztandar rewolucji załopotał nad jej głową. Czemu to, mając po swojej stronie tak oszałamiającą nowinkę jak guru, nie mogłaby przejąć korony of Luci? Od dawna zastanawiała się, czemu to droga Lucia miała być królową Riseholme i – w błysku chwilowego olśnienia – zobaczyła siebie o wiele lepiej wyposażoną do sprawowania władzy.
W końcu wszyscy w Riseholme znali już starą śpiewkę Luci i mieli sekretnie pełną świadomość, że nie grywa ona drugiej i trzeciej części Sonaty Księżycowej tylko dlatego, że były one szybsze, bez względu na to, jak starała się to ukryć mówiąc, że przypominają jedenastą przed południem i trzecią w nocy. I pani Quantock zawsze podejrzewała, że Lucia nie przeczytała nawet jednej czwartej książek, o których mówiła i że wyszukiwała wiadomości w encyklopedii, żeby się popisywać, skrywając prawdziwą ignorancję. Z pewnością wydawała sporo pieniędzy na rozrywkę, ale ostatnio Robert zarabiał na rumuńskiej ropie codziennie dwadzieścia razy tyle, ile Lucia wydawała rocznie. A jeśli chodzi o aktorstwo, to czy jako Lady Makbet nie zapomniała słów w środku sceny lunatykowania?

Ale oto Lucia, jak potwierdzał jej list, oraz jej przyboczny Juruś, byli mocno zainteresowani guru. Pani Quantock domyśliła się, że Lucia zamierzała zaprezentować guru na swych sierpniowych przyjęciach jako własne odkrycie. On byłby nowością, a Lucia wydawałaby Om – przyjęcia i oddechowe przyjęcia i przyjęcia ze staniem na jednej nodze, podczas gdy ona, Daisy Quantock, zostanie zesłana do roli skromnego gościa, a Lucia zbierze wszystkie pochwały i prawdopodobnie łaskawie od czasu do czasu zaprosi na nie odkrywczynię. Tym samym guru pani Quantock stałby się guru Luci i całe Riseholme zbiegłoby się tłumnie po oświecenie i przewodnictwo do Domku Przy Zagajniku. Napisała do Luci z całą szczerością, mając nadzieję, że rozszerzy ona gościnność swoich przyjęć w ogrodzie na guru, ale ciepło, z jakim Lucia jej odpowiedziała kazało dopatrywać się w tym ukrytych motywów. Zachowała się zbyt pochopnie, działała zbyt szybko, zbyt niemądrze, jak mawiała Lucia. Powinna była wiedzieć, że Lucia, mając w perspektywie sierpniowe przyjęcia, rzuci się na guru i postanowiła zatrzymać go dla siebie, zabierając wiatr z Lucinych sierpniowych żagli. Lucia już posłała Jurusia żeby przyniósł jej liścik i rozpoczął podkradanie guru. Pani Quantock wszystko to przejrzała i uznała, że jest to nie do zniesienia. Zanim odpowiedziała, zebrała się w sobie wspomnieniem tryumfu, jaki odniosła kiedyś w sprawie walijskiego prawnika.

– Kochany Jurusiu – powiedziała – nikt nie cieszyłby się bardziej ode mnie gdyby mój guru zgodził wziąć cię na ucznia. Ale nigdy nie wiadomo co on zrobi, jak powiedział mi dziś odnośnie mnie: „nie mogę pójść jeśli nie zostanę posłany.” Czy to nie cudowne? Od razu wiedział, że został posłany do mnie.

Ale do tej pory Juruś był już zdecydowany żeby mieć guru. Miarą jego determinacji mógł być fakt, że całkiem zapomniał o garden party Luci.

– Ale nazwał mnie przyjacielem – powiedział. – Powiedział, że mam czystą białą duszę.
– Tak, ale on taki jest w stosunku do wszystkich – powiedziała pani Quantock.– Jego religia zakazuje mu mówić źle o kimkolwiek.
– Ale nie powiedział tego Rushowi – krzyknął Juruś – kiedy prosił go żeby brandy zapisać na twój rachunek.

Twarz pani Quantock zmieniła się na chwilę, ale chwila była za krótka by Juruś to zauważył. W mgnieniu oka znów się rozpromieniła.
– Oczywiście nie może każdemu tak mówić – zauważyła. – Prości ludzie – on jest z najwyższej kasty – nie zrozumieliby go.
Juruś zaatakował bezpośrednio.
– Proszę, spytaj go czy będzie mnie uczył – powiedział.

Przez chwilę pani Quantock nie odpowiadała, ale przechyliła głowę w stronę gruszy na której gwizdał drozd. Wyśpiewał kilka powtarzających się fraz i zamilkł.
Pani Quantock uśmiechnęła się promiennie w stronę gruszy.
– Dziękuję braciszku – powiedziała.

Zwróciła się znów do Jurusia.
– To z świętego Franciszka – powiedziała – ale joga zawiera wszystko co prawdziwe w każdej z religii. Cóż, spytam mojego guru czy weźmie cię na ucznia, ale nie gwarantuję, że się zgodzi.
– Ile on... Ile kosztuje taka lekcja? – spytał Juruś.

Naukowochrześcijański uśmiech znów rozjaśnił jej twarz.
– Słowo „pieniądze” nigdy nie skalało jego ust – powiedziała. – Nie wiem nawet, czy on wie, co ono oznacza. Wymyślił, że usiądzie na błoniach z żebraczą miseczką w dłoni, ale oczywiście nigdy bym się na to nie zgodziła i póki co, daję mu po prostu wszystko, czego chce. Oczywiście kiedy odejdzie, co – jak ufam – nie nastąpi w ciągu najbliższych tygodni, choć kto to wie, kiedy otrzyma kolejne wezwanie, wsunę jakąś hojną sumkę w jego dłoń, ale jeszcze o tym nie myślę. Musisz już iść? Dobranoc, drogi Jurusiu. Pokój! Om!

Ostatnie spojrzenie rzucone przez ramię kiedy wychodził przez frontowe drzwi pokazało mu, że znów stoi na jednej nodze, tak jak wcześniej. Przypomniał sobie fakira z Benares stojącego w tej pozie; a jeśli strumień płynący do Avonu można by zamienić w Ganges, a ogród w rozpalony słońcem ghat, nurkujące jaskółki i latawce, schludną pokojówkę, która odprowadziła go do drzwi na bramina, a chiński gong pyszniący się w hallu na polerowaną mosiężną tacę z Benares, mógłby pomyśleć, że stoi na brzegu tej świętej rzeki. Nagietki w ogrodzie nie wymagały zamiany...

Tłum. Trzykrotka

c.d.n

[Admete]

Och kłótnia o guru 😆