[Alison]

Uff, aż mi się trochę gorąco zrobiło
Nie wiem czemu czytając ten fragment cały czas miałam przed oczami tego miotającego się po pokoju Colina, zanim zaczął tę swoją fatalną przemowę oświadczynową...

[Dione]

Bo nikt się tak pięknie nie miota po pokoju jak on
Co najwyżej ja

[Maryann]

[Mag]

[Gunia]

[Dione]

Chłopczyk, który dostał nową zabawkę

[Maryann]

W rzeczy samej. :grin: A właściwie - nawet jeszcze jej nie dostał. Zobaczył ją i tak mu się spodobała, że zapragnął mieć ją na własność. A skoro zapragnął i może sobie na nią pozwolić, to postanowił ją sobie kupić.
I nie bierze w ogóle pod uwagę, że "zabawka" może mieć na ten temat coś do powiedzenia.

[Kaziuta]

[Ulka]

[Kaziuta]

Nie wiadomo, nie wiadomo. Niektóre kobiety lubią stanowczych mężczyzn.

[Maryann]

[Alison]

No właśnie... ja zawsze uwielbiałam Johna Wayne'a jak tak szarpał te swoje kobitki w westernach, brał pod pachę, sadzał na konia i zabierał tam gdzie chciał. Ale jakby mnie tak zrobił, to bym mu wyciągnęła winchestera z olstra i strzeliła w nerki. Sorry Vinnetou
Czasem istnieje jednak duża rozbieżność pomiędzy marzeniami, a tym co jesteśmy w stanie znieść w realu...

[asiek]

[Maryann]

[Caroline]

No, i koniec przechadzki.

Rozdział II, cz.40

Ponownie dzielili tylko ścieżkę i ciszę. Od czasu do czasu spoglądał na nią, gdy kierowali się do Hunsford, ale nie mógł nic wyczytać z jej spokojnych, chłodnych rysów. Momentami zdawało mu się, że widzi zmarszczenie brwi, które podejrzewał już wcześniej, ale nieśmiałość Elizabeth tego nie potwierdzała, składał to na karb zamyślenia. Szli dalej, ale choć starał się jak mógł, nie mógł przywołać wcześniejszego uczucia zadowolenia, jakiego doznawał na ścieżce. Zbyt był świadomy jej obecności, pomyślał ponuro i zaczął zastanawiać się, czy małżeństwo uspokoi targające nim emocje i skieruje je na szczęśliwsze tory. Oto pytanie! Czy małżeństwo uczyni go szczęśliwszym? Mógł gorąco tego pragnąć, ale nie mógł przyznać, że zaobserwował to u swoich przyjaciół. Jednak małżeństwa aranżowane z rozsądku dla rodziny, koneksji i fortuny niewiele miały wspólnego z jego sytuacją, nie miał więc punktu odniesienia. O szczęściu w małżeństwie żon miał jeszcze bledsze pojęcie, poza niepokojącymi dowodami, jakich dostarczały mu powabne matrony w różnym wieku, które zerkały na niego odkąd zyskał pełnoletniość. Może odpowiedź leżała gdzie indziej?
- Panno Bennet – zaczął Darcy i zamilkł, nie do końca pewien, jak poruszyć temat, ale wstyd został mu zaoszczędzony, bo zdawało się, że ona go nie usłyszała. Zaczął jeszcze raz.
- Panno Bennet, jaka jest, jeśli mogę spytać, pani opinia o szczęściu państwa Collins? – Elizabeth na chwilę straciła rytm kroków, prawie wyrwała rękę spod jego ramienia.
- Co ma pan na myśli? – odpowiedziała pytaniem na pytanie, głos miała dziwnie ściśnięty.
- Pani przyjaciółka, pani Collins – zawęził pytanie. – Czy mogłaby pani powiedzieć, że jest szczęśliwsza w małżeństwie z panem Collinsem niż wcześniej?
- Szczęście, tak jak odległość, to kwestia dyskusyjna – odparła z namysłem jednocześnie wpatrując się w ścieżkę przed nimi, po chwili ustąpiła. Nie patrząc na niego odpowiedziała: - Tak, jest szczęśliwa, choć z trudem przychodzi mi przyznać, że coś, z czego nie mogłam się cieszyć na początku, okazało się dla niej korzystne. Zważywszy na naturę Charlotte, jej oczekiwania i rozsądek, uważa się za całkowicie szczęśliwą w małżeństwie i ja się z nią zgadzam.
- Zakłada więc pani, że szczęście pary w małżeństwie wynika ze zgodności ich natur, oczekiwań co do życia i podobieństwa umysłów?
Jej milczenie zasugerowało mu, że znowu go nie usłyszała. Gdy wreszcie padła odpowiedź, była tak cicha, że musiał się pochylić, by ją usłyszeć.
- To początek przynajmniej. Bez tego, szanse na szczęście wydają mi się bardzo ograniczone – spojrzała na niego przez chwilę, potem odwróciła wzrok, ale Darcy był zadowolony. Czyż próbując kiedyś opisać jego charakter, nie porównała ich osobowości i nie wspomniała o podobieństwie? Jej błyskotliwość i inteligencja, jej rozum doskonale i cudownie pasowały do niego. A co z jej oczekiwaniami co do życia? Nie mogła wątpić w jego zainteresowanie, ale zachowywała się z rezerwą i skromnością, które rozpalały jego zachwyt i wdzięczność. Rozmyślania jak bardzo jej się to przyda jako jego żonie, pani na Pemberley i najważniejszej osobie w towarzystwie sprawiało mu taką samą przyjemność, jak przyglądanie się jej profilowi i zajmowało go póki nie minęli granic i zbliżyli się do bram plebanii.
- Dotarliśmy, panie Darcy – głos Elizabeth, niski i niepewny przerwał jego zamyślenie.
- W rzeczy samej, panno Bennet – odpowiedział i tak jak wcześniej, wziął jej rękę ze swojego ramienia i podniósł do ust. – Do widzenia, panno Bennet. – ukłonił się.
- Do widzenia, panie Darcy – dygnęła krótko i zostawiła go stojącego między kwiatami przy podjeździe do plebanii.
Darcy nie zawrócił póki nie znalazła się bezpiecznie w środku, a nawet wtedy zwlekał. Mimo jej rodziny, braku fortuny i koneksji, widział teraz jasno, że zawsze będzie z niej dumny, zawsze będzie mógł jej ufać, ponieważ ona go rozumiała, była taka jak on… i kochał ją. „Jak cząstki mej duszy, szukam jej”, wersy z Miltona na nowo go opanowały swoją siłą i prawdziwością, „jej pragnę, mej drugiej połowy.”

[Ania1956]

No to chyba w końcu zbliżamy się do oświadczyn :smile:

[Maryann]

Zbliżamy się... I to z prędkością TGV.

[Alison]

Noo, jeszcze tam po drodze będzie co nieco, ale podoba mi się, że on w końcu myśli konkretami, a nie bawi się w jakieś analizy pseudopsychologiczne własnych uczuć...

[Maryann]

Jeszcze się trochę pobawi - i właśnie za te analizy mam ochotę dać mu w łeb.

[Dione]

Wczoraj odebrałam swoją przesyłkę z Empiku i dziś troszkę oczęta się mi kleją, ale jakie wrażenia Już mam swoją ulubioną scenę.
Ale wracając do tłumaczenia dla naszych Tłumaczek.
[quote] Nie mogła wątpić w jego zainteresowanie, ale zachowywała się z rezerwą i skromnością, które rozpalały jego zachwyt i wdzięczność.[quote/] Ale się łudzi. Biedaczek, tyle rozczarowania go czeka. Wszystkie jego analizy są niczym przy jego rozczarowaniu.

[Maryann]

[Mag]

[Dione]

[Maryann]

Aaaa... Wiem i rozumiem. Też baaardzo mi się ta scena podoba. Wyjątkowo sierceszczypatielna jest.

[Ulka]