[BeeMeR]

Niestety nie mam pojęcia - za daleko, acz niby blisko mieszkam

[Admete]

Moja pierwsza operą była Madame Butterfly.

[RaczejRozwazna]

Nie przepadam za operą - wolę jej słuchać w wersji audio. No chyba że transmisje kinowe z Metropolitan Zazwyczaj mam problemy ze zdolnościami aktorskimi śpiewaków i niekiedy także z wyglądem - okropna jestem w tym względzie. No ale co zrobić, byłam kiedyś na Tosce, dziewczyna śpiewała ładnie, ale miała na pewno ponad 100 kg i była wyższa od drobniutkiego Cavaradossiego (który notabene już tak ładnie nie śpiewał). Nie mogę wtedy się wczuć - wolę słuchać muzyki i wyobrażać sobie akcje sceniczną.

[Aragonte]

[Admete]

Nie jestem zbyt wyrobiona muzycznie, nie znam się na operze, ale chyba wolałabym oglądać i słuchać, bo inscenizacja też się liczy.

[Aragonte]

Ja zaczęłam słuchać oper w liceum, ale nie miałam dostępu do zbyt wielu nagrań. Jeszcze na kasetach miałam "Rigoletta" z Pavarottim. Spektakle są fajne, jeśli są ciekawe - "Nabucco" mnie znudził, pamiętam jedynie pieśń chóru, podobała mi się "Traviata" (aczkolwiek to umieranie przez cały akt to przesada ) czy "Carmen". Z polskich widziałam chyba tylko "Halkę" (w wersji tradycyjnej, a nie współcześnionej jak niedawna).
Mam wrażenie, że moje zainteresowanie operą to efekt uboczny płyty z nagraniami słynnych trzech tenorów Też nie jestem jakoś specjalnie wyrobiona muzycznie, ale słuchać muzyki lubię.

[BeeMeR]

[Tamara]

Moja pierwsza opera to też był Straszny dwór, potem Halka, Carmen, Łucja z Lamermoor, Rigoletto i to chyba wszystko , na czym byłam za to bardzo dużo słuchałam fragmentów oper w radiu, za czasów starej, dobrej Trójki
Z operą są dzisiaj dwa zasadnicze problemy - po pierwsze, już po pierwszej wojnie zniknęła powszechna w klasie średniej i wyższych edukacja muzyczna od małego, która owszem była uciążliwa, ale dawała co najmniej jakie takie rozeznanie w muzyce . Muzyka aż do I wojny miała zupełnie inne miejsce w kulturze i życiu ludzi niż dzisiaj - dzisiaj to jest przede wszystkim rozrywka, na poważnie zajmuje się nią niewielka stosunkowo grupa zawodowych muzyków. Reszta ludzi odpala ulubionego piosenkarza i myje gary albo jedzie rowerem, większość na dźwięk muzyki tzw. klasycznej podnosi krzyk jakby bomba atomowa na nich leciała. Owszem , muzyka rozrywkowa w XIX wieku tez była , muzyka do tańca, wodewile, teatry ogródkowe , wieczyste granie do kotleta- jak najbardziej . Ale muzyka była bardzo istotnym elementem kultury , o którym dyskutowano, pisano książki, spierano się o sposoby wykonywania, treści emocjonalne zawarte w utworach , wpływ moralny nawet, muzyka była komponowana nie tylko pod wpływem natchnienia ale i z określonym zamysłem estetycznym , edukacyjnym czy moralnym. Przecież jaki skandal towarzyszył Halce z powodu nieślubnego dziecka w treści . Krakowiacy i górale , pierwsza polska opera narodowa, też spotkali się z dużą krytyką z powodu wprowadzenia na scenę CHŁOPÓW o zgrozo , podczas gdy opera powinna uwznioślać, uszlachetniać i odrywać od przyziemnego brudu. Dzisiaj to wszystko znikło , więc odbiór muzyki jest trudniejszy.
Po drugie - opera jest specyficznym rodzajem przedstawienia, gdzie przekazywanie wszystkiego śpiewem powoduje, że jest to trudne w odbiorze, nużące i bez przygotowania muzycznego łatwo się zmęczyć i znudzić w oczekiwaniu na jakiś dłuższy jednolity kawałek śpiewu czyli arię czy chór.
Po trzecie - w operze chodziło zawsze wyłącznie o głos, sztukę śpiewu i muzykę, aparycja śpiewaków była nieistotna, liczył się talent wokalny, umiejętność przekazania emocji, umiejętności techniczne wykonawców , jakość orkiestry i dyrygenta. Na rękach noszono nie te śpiewaczki, które były piękne, tylko te, który śpiewały jak nikt inny, a kiedy się popatrzy na fotografie najwybitniejszych artystek i artystów operowych z XIX wieku, niewiele z nich spełnia obowiązujace kanony estetyczne. Na tym polega opera - tego się słucha, obraz jest drugorzędnym dodatkiem, więc primadonna o rozmiarach ponad przeciętnych i pierwszy amant tenor liryczny mikrusi i brzydki, za to oboje dysponujacymi wspaniałymi głosami, są w operze jak najbardziej akceptowalni , gdyż idzie o głos , nie o wygląd. Oczywiście jeżeli wyglądają dobrze to tym lepiej, ale wcale nie muszą. Weźcie takiego Pavarottiego na przykład. Wizualnie na uwodzicielskiego księcia Mantui nijak się nie nadawał, ale wokalnie - cudo . W ogóle myślę, że opera jako gatunek już się przeżyła, jesteśmy na takim etapie kulturowym, że będzie interesująca tylko dla zawodowych muzyków i niewielkiej garstki fanów muzyki klasycznej.

[annmichelle]

[Ania Aga]

annmichelle,w Operze Krakowskiej też był komplet na widowni, na początku roku byłam na Zemście nietoperza i także była pełna sala.

[Tamara]

[Tamara]

[Ania Aga]

Tamara, wiem, że Zemsta nietoperza jest operetką, frekwencja na operze i operetce była taka sama.

[annmichelle]

Tamara, a czy myślisz, że opera 200 czy 100 lat temu była muzyką dla mas?
Opera zawsze była dla wąskiej grupy słuchaczy, te 200 lat temu nawet węższej niż dzisiaj, bo dostęp miały do niej bogate elity, arystokracja, a chłop czy piekarz to sobie mogli na skrzypkach czy flecie pograć. Poza tym śpiewana tylko po włosku, więc większość elit nic nie rozumiała i chodziło o "pokazanie się" w sezonie w operze, nie byli to w większości melomani.
Dziś, na szczęście, każdy bez względu na status, wykształcenie, itp. może iść do teatru czy opery - nie jest to tak drogie, ani ograniczone jak było 300, 200, 100 lat temu.

A jeśli o to wyprzęganie koni chodzi odnośnie Kiepury to on był wtedy celebrytą i "dumą narodową", jak dziś Lewandowski, Swiątek. Gdyby Polska miała światowej klasy śpiewaka/śpiewaczkę operową dzisiaj to koni by mu nie wyprzęgali , ale pewnie do "Tańca z Gwiazdami" czy innych "Mam talent" by go/ją zaprosili.

[Tamara]

Annmichelle, przecież wyraźnie napisałam, że kształcenie muzyczne dotyczyło klasy wyższej i średniej, natomiast dziś nie ma go w ogóle, więc co z tego, że opera jest dostępna dla wszystkich, skoro tylko garstka ludzi się nią interesuje i jest w stanie ją zrozumieć. Wystarczy spytać dwudziestu losowo wybranych ludzi ile razy w życiu byli w kinie, a ile razy na operze. Opera nadal jest sztuką dla pewnego kręgu publiczności, paradoksalnie - biorąc pod uwagę proporcje - wcale nie większego niż kiedyś. Pewnie w Niemczech, gdzie mieszkasz, a jest to kraj o wysoko rozwiniętej ogólnej kulturze muzycznej, wygląda to trochę inaczej, ale pewnie i tak więcej widzów rocznie gromadzą koncerty Rammsteina niż festiwal wagnerowski w Bayreuth, ogólnie wszystkie przedstawienia operowe w skali roku. A w Polsce króluje Zenek Martyniuk i oszalenie przez twe oczy zielone

Co do wyprzęgania koni nie miałam wcale na myśli Kiepury, ktöry część swojej popularności zawdzięczał właśnie kinu oraz pieśniom popularnym, rozpowszechnianym przez radio, ale artystów z czasów nawet sto lat wcześniejszych - Jenny Lindy, Marię Malibran , Henriettę Sontag, Anglicę Catalani, Giudittę Pastę, Adelinę Patti, Szalapina, Caruso, Mattię Battistiniego, Beniamina Gigli, Adama Didura, braci Reszke, Adę Sari, Nellie Melbę i innych, którzy królowali na scenach operowych w XIX i początkach XX wieku.

[annmichelle]

Dla mnie sztuka to głownie odbieranie zmysłami i "czucie", a dopiero na drugim miejscu zrozumienie stricte fachowe.
Ale to już pisałam kiedyś w kontekście malarstwa, więc nie będę się powtarzać.
Albo coś mnie porusza albo nie.
I nieważne jest dla mnie "ile to kosztuje", "co artysta chciał wyrazić" (typu sztuka nowoczesna dwie kreski na białym tle).
Doceniam technikę wykonania i talent. Nie muszę kończyć studiów muzycznych, żeby słyszeć czy ktoś fałszuje czy mija się z orkiestrą.
Skupiam się na tym "czy mi się podoba, wywołuje emocje", a nie "co wypada zobaczyć/posłuchać/przeczytać", "to musi się podobać, bo kosztuje X milionów", itd.
Nie ma chyba nic gorszego gdy jakieś dzieło artystyczne pozostawia kompletnie obojętnym.

I uważam, że współczesny powszechny dostęp do kultury jest czymś pozytywnym i każdy ma wybór i możliwość korzystania z jej dziedzictwa.

Nie mnie oceniać, gdy ktoś zamiast "Traviaty" wybierze Martyniuka.

[Tamara]

Oczywiście, że powszechny dostęp do kultury jest wielkim szczęściem i dobrodziejstwem współczesności, natomiast posiadanie chociaż podstaw wiedzy o danej dziedzinie sztuki pozwala lepiej i łatwiej ją odbierać i dostrzegać o wiele więcej zachwycających rzeczy, pozwala dostrzec niuanse istotne dla całości , wyzwalającej dzięki temu więcej emocji . Pomyśl tylko , powiedzmy taka Lalka(powieść) chociażby, dla osoby mającej przeciętny zasób słów , jest trudna i niezrozumiała, dla osoby o dużym zakresie słownictwa, oczytanej i znającej różne gatunki literackie, wiedzącej jak język się zmienia w czasie , do tego mającej jakąś wiedzę o tej epoce - jest czystą przyjemnością , wspaniałą rozrywką i źródłem tematów do rozmyślań i dyskusji. Weź przeciętnego człowieka i usadź go na Lohengrinie - prawdopodobnie jeżeli Cię nie zabije po godzinie, to albo ucieknie z widowni albo dozna ciężkiego szoku nerwowego
Tak samo rowerzysta-amator nie wystartuje w Tour de France bo nie jest przygotowany.
Ja się czepiam, bo jeżeli czymś się zainteresuję, staram się o tym temacie dowiedzieć najwięcej jak można, żeby wiedzieć o co chodzi, i ooznać nową rzecz najlepiej jak się da, jako ze wtedy staje się łatwiej przyswajalna daje więcej przyjemności/pożytku/satysfakcji. I wcale to nie przeszkadza w emocjonalnym i estetycznym odbiorze dowolnego wytworu sztuki, wręcz przeciwnie. Natomiast zdaję sobie sprawę, że mogę być z taką postawą w mniejszości

Wybór Traviaty lub Martyniuka z reguły automatycznie daje pojęcie o stopniu przygotowania do odbioru muzyki . Oczywiście jeżeli ktoś chce , niech sobie słucha Martyniuka i całą dobę , natomiast różnica miédzy nim a Traviatą jest aż nazbyt wyraźna. Przy czym Martyniuk nie jest nawet artystą ludowym , bo muzyka ludowa ma odrębne cechy , jest oryginalna i niepowtarzalna, a Zenek to niestety takie chipsy muzyczne , udające jeden ze specjałów francuskiej kuchni - pokrojone w cieniuteńkie plasterki ziemniaki szybko smażone w głębokiej fryturze, aż osiągną wygląd nadmuchanych poduszeczek. Niestety Zenkowi od strony muzycznej wyszły chipsy na ciężkim oleju .

[Trzykrotka]

[Tamara]

[Ania Aga]

Trzykrotka, dziękuję!

[RaczejRozwazna]

[Tamara]

Gdyby nie szło o śpiew, napisaliby sztuki teatralne
Przecież po usunięciu warstwy muzycznej libretta robią się idiotyczne nie do zniesienia. Jeżeli chór przez pięć minut w kółko śpiewa "Ach śpieszmy tam, bo tam ogień płonie, płonie chata, ach pędźmy ją gasić tam, cóż za dramat, jak wysokie te płomienie, pędźmy wraz bo chata płonie, pędźmy tam! " stojąc w miejscu, to w konwencji opery jest to jak najbardziej do przyjęcia, bo jest to fragment, w którym kunsztem śpiewaczym popisuje się chór. Ale wyobraź sobie taką scenę w normalnym przedstawieniu teatralnym . Owszem, może być monolog umierającego trwający dziesięć minut, ale z reguły zawiera on jakąś myśl, a nie szereg wersów bez sensu, służących zaprezentowaniu umiejętności muzycznych.