[Agn]

Tez sie ciesze, ze ci sie podobal. Mam do niego troche "ale", ale i tak lubie.

[Anaru]

Do filmu czy do pułkownika?
Już zdobyty, czeka na dokończenie

[Agn]

Do filmu.
Bez bluznierstw prosze

[BeeMeR]

Jak miło, dokańczaj radośnie

[Anaru]

Ten serial też sobie nabyłam

[Tamara]

Nareszcie

[Agn]

Serial wolę (choć nie ma w nim Rickmana).

[Tamara]

Jednak ta wersja ma najlepszą panią Jennings

[Tamara]

Dokończyłam zaczętą powtórkę - stwierdzam z całą mocą, że to genialna ekranizacja, chociaż Eleonora , Lucy i pani Palmer są starsze niż w oryginale , ale nic mi to nie przeszkadza, bo wszystko jet wygrane po mistrzowsku no i t a wersja ma jedną niezaprzeczalną przewagę nad wersją serialową , a ta przewaga nazywa się Willoughby nie ma nawet porównania z pekińczykiem . Tu łatwo można uwierzyć w bezproblemowe uwiedzenie Elizy Williams i w to , że zawrócił w głowie Mariannie, a wszystkie pozostałe panie oczarował . No i psiakrew FILIŻANKI kilkakrotnie widać, jakiej zastawy używali , jestem od tego normalnie chora takie cudne kobalciki, że - posługując się Witkacym - można się zawyć z pożądania inne zresztą też dlaczegóż ach dlaczegóż nie mogłam odziedziczyć po przodkach porcelany i sreber z tego okresu

[Aragonte]

Właśnie do mnie dotarło, że Emma Thompson jest od lat żoną Grega Wise'a, czyli Willoughby'ego Lepiej późno niż wcale
Nabrałam ochoty na powtórkę

[Tamara]

znaczy Eleonora rozwiodła się z Edwardem i podstępem odbiła byłego prawie narzeczonego siostry jego nieczułej żonie ciekawe co Kate na to

[Trzykrotka]

Podobno Greg Wyse nawet próbował umawiać się z Kate, bo mu ktoś powiedział że na planie pozna żonę, ale nie zaiskrzyło. A z Emmą od razu. Od lat są zgodną parą, dzieci mają...

[Aragonte]

[Tamara]

Nie miałam pojęcia generalnie nie interesuję się prywatnym życiem innych, nawet gwiazd, więc jestem kompletnie nie na czasie jeżeli idzie o to kto, z kim, kiedy i jak długo

[Admete]

To jest piękna ekranizacja. Właśnie sobie przypomniałam, bo na Netfixie jest. Doskonałą obsada ( może poza Edwardem ), pięknie pokazane siostrzane relacje, kostiumy, wnętrza, dialogi. Kate Winslet jest uosobieniem Marianny. Bardzo podoba mi się, że nie przesadzili z makijażami i aktorzy wyglądają jak żywcem przeniesieni z tamtych czasów. Och, gdyby tak dobrze nakręcono Mansfield park jako serial. Nie wiem, czy kiedykolwiek doczekam.

[Tamara]

Zgadzam się w 100% (poza Edwardem ) ekranizacje z lat 90 mają poza innymi zaletami jeszcze tę, że makijaż jest w stylu makeup no makeup, dzięki czemu aktorzy i aktorki wyglądają naturalnie. Niestety co do MP, to mam coraz większą pewność, że nikt już tego nie nakręci , a zwłaszcza w sposób należyty

[Admete]

Też tak myślę, że już minęły czasy wiernych i dobrych ekranizacji Austen. Wzruszyłam się przy scenach z chorobą Marianny.

[Tamara]

A właśnie, chyba we wszystkich ekranizacjach początek choroby jest romantycznie udramatyzowany, Marianna z tęsknoty za Willoughbym pada nieprzytomna gdzieś w trawie w czasie deszczu, pułkownik jej dramatycznie poszukuje i przynosi ręcznie do domu, a przecież ona prozaicznie się nie przebrała po zmoknięciu i następnego dnia wstała chora i tyle no ale taka prozaiczna historia nie sprzedałaby się tak dobrze jak dramat

[Admete]

Mnie bardziej chodziło o reakcję Eleonory, która czuwała przy łóżku Marianny. Romantyczność spodobałaby się Mariannie

[Trzykrotka]

Postać pułkownika jest specjalnie udramatyzowana i "uromantyczniona" w tej ekranizacji. Nie na darmo o Edwardzie mało kto pamięta, a Brandona kochają do dziś i wspominają jego sceny z Marianną. W powieści był on po trosze starszawym (co za herezja ) nudziarzem w flanelowych kalesonach. A w ekranizacji jest romantyczny i nieszczęśliwy i milczący i takie ma świetne kwestie i taki głęboki, aksamitny głos...

Kocham ten film. To więcej niż bardzo dobra ekranizacja, ma dodany jakiś pierwiastek "duchowy," mitologizujący, jest pełen subtelnej symboliki, Wschód spotyka się w nim pięknie z Zachodem. I ci aktorzy

[annmichelle]

Cóż, do mnie zdecydowanie bardziej trafia miniserial z 2007/08 roku.
Podoba mi się w tamtej ekranizacji chyba wszystko .


W "RiR" z 1995 roku za wiele rzeczy trąci mi teatralnością.
Hugh Grant jest w tym filmie dla mnie nie do przejścia.
Pozostali aktorzy, mimo znanych nazwisk i dobrego warsztatu nie pasują mi po prostu wizualnie i już.
A Kate Winslet wkurzała mnie w tym filmie, jak chyba w żadnym innym.

Obejrzałam go chyba 3 razy na przestrzeni lat, ale nie planuję powtórek.

Natomiast jesienią/zimą chętnie powrócę do wersji z 2007 roku i do "Perswazji" (1995).
No i może do pozostałych moich ulubionych ekranizacji Jane Austen.
Niedawno widziałam Marka Stronga w "Kingsmanach" i tak sobie pomyślałam, że może czas na powtórkę "Emmy"? Tyle, że po przeczytaniu "Making of..." nie będę chyba potrafiła obejrzeć pewnej sceny z bez skojarzeń z workiem fasoli.

[BeeMeR]

Cytat:

Hugh Grant jest w tym filmie dla mnie nie do przejścia

dla mnie też

[Tamara]

Dla mnie Hugh jest bardzo dobry jak Edward, nie mam zastrzeżeń.

[annmichelle]

Co nie zmienia faktu, że Rickman z Winslet nie widzieli mi się jako para małżeńska.
Natomiast serialowa Marianna i pułkownik - o tak, tam był ten ogień i krótko pisząc: erotyzm, nie trąciło mi to jakąś relacją "córka-ojciec/dziadek".
Wiem, wiem Jane Austen i seks, bla, bla , ale jednak Colin Firth jako Darcy był seksowny, podobnie Ehle jako Elżbieta. Tam w spojrzeniach aż iskrzyło. A ich mowa ciała także była pełna erotyzmu.
Lubię taką chemię między aktorami.
Rickman i Winslet - nie, po prostu nie pasowali mi jako małżeństwo.
Dlatego ten biedny Greg na koniec na koniu odbierany jest przez wielu "jako wielka stracona szansa Marianne", co oczywiście nie było zamiarem Austen.
W serialu pięknie jest pokazany rozwój uczucia między Marianne i pułkownikiem, chociażby podczas utworu na fortepianie na koniec. Trafia to do mnie, po prostu.
Ech, chyba jednak nie będę czekać z powtórką serialu do jesieni.

[Tamara]

W serialu było więcej czasu na wygranie wszystkiego , niz w filmie co nie zmienia kompletnego nieprawdopodobieństwa sceny fortepianowej. Marianna miała swoje pianino czy pianoforte w domu, nie musiała nigdzie jeździć, żeby grać, ponadto takie wizyty byłyby wysoce kompromitujące dla Marianny i źle świadczące o Brandonie .