[RaczejRozwazna]

Też nie mam nic przeciwko młodym jako takim Oby byli sensowni, a ci tutaj mnie drażnią. Marysia wyszczekana herod-baba, a młody Czyński ciepłe kluchy. Obstawiam, że to ona go do łóżka zaciągnie

Rodziewiczówna była zdecydowanie bardziej realistyczna, a poza tym opisy postaci miała naprawdę barwne i przekonujące. Dołęga-Mostowicz to s-f i fantastyka

[Admete]

Mnie się młodzi nie podobają. Taka młoda Dymna była przepiękna, a ta obecna przeciętna. A to BeeMer Znachor z 1937 roku:

https://www.youtube.com/watch?v=V2TumlxRM3Y

[annmichelle]

[RaczejRozwazna]

Oglądałam kiedyś tę wersję, drugą część też. Straszna ramotka, ale Czyński był super przystojny.

[annmichelle]

[RaczejRozwazna]

Ależ była realistyczna jeśli chodzi o opisy wsi, zwyczajów, przyrody. Chociażby jej Litwini to prawdziwi Litwini.
U Dołęgi tego nie ma.

[annmichelle]

Ale na pewno nie ma u Dołęgi-Mostowicza s-f, jak wspomniałaś.
Jakieś roboty, statki kosmiczne, podróże międzygwiezdne?

Rodziewiczówny czytałam dawno temu 3-4 książki i nie, no jest to ckliwe, nie moja bajka.
Teraz pewnie nie dałabym rady jej przeczytać.

[RaczejRozwazna]

Ale zmiana gatunkowa profesora medycyny w pełnokrwistego chłopa była

[BeeMeR]

[Admete]

Profesora Wilczura na pewno widziałam, bo oglądałam chyba wszystko w Starym Kinie i pamiętam.

[Tamara]

[Tamara]

[RaczejRozwazna]

Nie czytałam. Zasadniczo to co czytałam mocno mnie zmęczyło, już nie wracałam do tego autora.

Nie chodziło mi o miłość Litwinów do polskich panów tylko o ich charakterystykę i profil narodowościowy. Świetnie to chwyciła.

[Admete]

Przeczytałam jedną powieść Rodziewiczówny i żadnej Dołęgi Mostowicza - 1:0 dla pani Marii

[BeeMeR]

[annmichelle]

U mnie - Lato leśnych ludzi, Dewajtis, Wrzos, Między ustami a brzegiem pucharu - to wszystko Rodziewiczówny, prawda?
A Dołęgi-Mostowicza - Znachora i Profesora Wilczura.
Więcej nie pamiętam (wczesną nastolatką wtedy byłam).

[annmichelle]

Jeszcze odnośnie ekranizacji z 1981 roku.
Kiedyś czytałam artykuł z ciekawostkami (szczególnie zapamiętałam problem ze znalezieniem "rasowych" róż do ważnej sceny), pogrzebałam w internecie i odnalazłam ten artykuł.
Jest z 2017 roku.
Wkleję go tutaj, żeby nie przepadł w czeluściach internetu.

UWAGA SPOILERY.

Miłego czytania.

"Znachor": Melodramat z mezaliansem w tle

W środę, 12 kwietnia, mija dokładnie 35 lat od premiery filmu "Znachor" Jerzego Hoffmana. Widzowie byli zachwyceni, ale reżyser do dziś musi się z tego tłumaczyć.
Jerzy Hoffman remake "Znachora" postanowił zrobić w 1981 r., gdy trwał karnawał Solidarności i buzowały emocje mające niewiele wspólnego z przedwojennym melodramatem Dołęgi-Mostowicza. Kiedy rok później, już w stanie wojennym, film trafił do kin, okazał się strzałem w dziesiątkę.
Widzowie, którzy pamiętali tylko przedwojenną wersję (z Kazimierzem Junoszą-Stępowskim i Elżbietą Barszczewską), rażącą nieznośną manierycznością, szturmowali kina. Krytykom pozostało bezsilne zgrzytanie zębami.
"Był pan chłopcem szalenie utalentowanym i doszedł pan do sławy, forsy i szacunku: czy nie mógłby pan również zrobić wartościowego filmu?" - pisał zdegustowany krytyk Zygmunt Kałużyński. Grająca w filmie jedną z głównych ról Anna Dymna usłyszała kiedyś, że "Znachor" to takie "lukrowane gówienko dla kucharek".
Reżyser Jerzy Hoffman nie pierwszy raz sięgnął po melodramat z mezaliansem w tle - pięć lat wcześniej sukces odniosła "Trędowata". W "Znachorze" w roli młodego hrabiego Czyńskiego widział ponoć Daniela Olbrychskiego (który miał już za sobą rolę Kmicica i Azji), ale ten się nie zgodził.
Annie Dymnej partnerował Tomasz Stockinger. "Lubiliśmy bardzo sceny całowania, często prosiliśmy, żeby jeszcze jedną próbę zrobić. Myślę, że mieliśmy z Anią tzw. chemię" - wspomina aktor.
Obsada filmu była wymarzona: Igor Śmiałowski w roli seniora rodu, Bernard Ładysz jako młynarz, kipiąca energią Bożena Dykiel, Piotr Fronczewski i w roli tytułowej Jerzy Bińczycki, dla przyjaciół Binio. Jerzy Hoffman nie wyobrażał sobie w tej roli nikogo innego.
"Na czym zasadzała się siła aktorstwa Jerzego Bińczyckiego? - zastanawiał się reżyser. - Po dziś dzień nie wiem, jakim aktorem był Bińczycki. To banał, jeśli powiem, że dobrym, ale czy wielkim? Na pewno był szlachetnym człowiekiem. To z niego emanowało. Przed kamerą Binio zawsze wydawał się niesłychanie prawdziwy. Wolno mówił, wolno się ruszał".
W finałowej scenie w sądzie lekarz grany przez Fronczewskiego rozpoznaje w znachorze dawnego współpracownika i mówi z przejęciem: "Wysoki sądzie, proszę państwa, to jest profesor Rafał Wilczur". "Wcześniej, gdy Dymna przedstawia się przed sądem jako Marysia Wilczurówna, Bińczycki niemal zgniata rękami oparcie drewnianej ławy dla oskarżonych" - opowiada reżyser.
"Binio wcale nie miał silnych rąk. Ale przecież był w młodości bokserem. Chyba jeszcze dawniej niż ja. Nakręciliśmy zbliżenie jego rąk. A później Binio miał zapłakać, rozpoznawszy córkę. Jest prosty, techniczny sposób, by w oczach aktora pojawiły się łzy. Trzeba wypuścić z siebie całe powietrze i nie wciągać nowego. Z powodu niedotlenienia człowiek zaczyna się wtedy dusić i oczy mu wilgotnieją (...). Ale Binio powiedział, że sam zagra wzruszenie. Czekamy, aż wejdzie w nastrój, w końcu kamera rusza, Dymna się przedstawia, a Binio, nie mogąc zapłakać, wydaje z siebie takie: uuuu, u u u u. Wreszcie zapłakał" - wspomina Hoffman.
Anna Dymna, niezwykle pięknie wyglądająca w tej scenie, wystąpiła w żakiecie i kapeluszu żony reżysera, która odwiedziła męża na planie.
Rezydencję Czyńskich zagrał pałac w Radziejowicach, miasteczko na Kresach to Bielsk Podlaski, a dom Wilczura - Pałac Sobańskich w Alejach Ujazdowskich. Dom młynarza i młyn to dekoracja. Reżyser zwolnił scenografa Jerzego Szeskiego, który zrobił takie koło młyńskie, że nie mogło go ruszyć 30 osób.
Mieszkańcy Bielska Podlaskiego przez lata wspominali zdjęcia do filmu, wielu wystąpiło w epizodach. Do dziś jest tam sklep U Znachora. Na planie panowała miła atmosfera. W czasie przerw w zdjęciach reżyser wysyłał aktorów na... grzyby, a potem osobiście je dla nich przyrządzał.
"Myśmy się wszyscy od razu zaprzyjaźnili, nikt nie traktował mnie jak debiutanta" - wspomina Artur Barciś. To była jego pierwsza duża rola kinowa (wcześniej zagrał w odcinku "07 zgłoś się"). Gdy Jerzy Hoffman, który pamiętał go jeszcze z filmu "Do krwi ostatniej", zaproponował mu rolę kalekiego młynarza bez zdjęć próbnych, aktor był bardzo szczęśliwy. "Marzyłem o tym, żeby zagrać w takim filmie. Scenariusz był świetny - mówi - (...) Miałem poczucie, że złapałem Pana Boga za nogi".
Przed jedną z najmocniejszych scen w filmie, kiedy tytułowy znachor operuje bez narkozy kalekiego chłopca, aktor zastanawiał się, jak ucharakteryzują jego nogi. "Okazało się, że przywieźli takiego biedaka chorego na Heinego-Medina. To jego nogi zostały sfilmowane. Za każdym razem, gdy widzę tę scenę - a przyznaję, że widziałem ten film ze dwadzieścia razy - to ciarki mnie przechodzą, chociaż wiem, że to tylko montaż. Wiem, że to tylko film, że nikt mi krzywdy nie zrobił, a mimo to wchodzę w ten świat i... To jest właśnie magia kina. Zdjęcia i dobry montaż wywołują takie wrażenie. Wiktor Zborowski, który jest moim serdecznym przyjacielem, gdy 'Znachora' pokazują w telewizji, za każdym razem przysyła mi SMS: 'I znowu się, k..., przez ciebie popłakałem'" - mówi Barciś.
Ale najwięcej łez widzowie wylali, oglądając wzruszającą scenę spotkania rozdzielonych kochanków. Stockinger wiezie mnóstwo świeżo ściętych róż na grób ukochanej, gdzie zamierza odebrać sobie życie. Na szczęście w ostatniej chwili dowiaduje się, że Marysia żyje.
Dzień przed kręceniem sceny reżyser zamówił u rekwizytora bukiet najpiękniejszych róż, jakie są Bielsku. Dostał tylko pięć kwiatów, do tego nieszczególnej urody. Postawił więc ultimatum: albo róże będą jak trzeba, albo zdjęcia zostaną zerwane. Wysłano taksówkę z Bielska Podlaskiego do Warszawy, na bazar na Polnej, skąd przywieziono piękne żółte róże. "To były róże jak dla prezydenta... Stanów Zjednoczonych" - wspomina Tomasz Stockinger. Sporo to kosztowało, ale scena została uratowana!
Za to aktorów nie rozpieszczano wynagrodzeniem: Tomasz Stockinger za rolę i sprzedaż praw zainkasował równowartość... 200 dolarów. Ale sam film przyniósł zyski: "Znachora" obejrzało w polskich kinach kilka milionów osób, spodobał się też w ZSRR i w Szwecji.
Anna Dymna i Jerzy Bińczycki sporo dzięki temu wyjeżdżali, a na co dzień pracowali razem w krakowskim Starym Teatrze. "Raz usłyszałam na ulicy rozmowę dwóch pań: 'Zobacz, to ta kochanka Bińczyckiego!' - wspomina Anna Dymna. - A druga oburzona: 'Jaka kochanka, przecież to jest jego żona'. Jeszcze jedna się wtrąciła: 'Co panie mówią, to jego córka'. Bo grałam i jego żonę, i córkę, i kochankę. (...) Powiedziałam o tym Biniowi. A on: 'Ania, nic się nie bój, pożyjesz trochę, to usłyszysz, że jesteś moją matką'".
Do śmiechu nie było za to wcale Tomaszowi Stockingerowi, którego jedna z fanek za bardzo utożsamiła z rolą. Zakochała się w nim po uszy, a niespełnione uczucie z czasem przerodziło się w obsesję. Kobieta zaczęła prześladować aktora, straszyła nawet, że obleje go kwasem solnym. Na szczęście groźby nie spełniła.

Zródło: https://film.interia.pl/wiadomosci/news-znachor-melodramat-z-mezaliansem-w-tle,nId,2380773#google_vignette

[Admete]

Bardzo to ciekawe 🙂 Dzięki za wklejenie.

[RaczejRozwazna]

Świetne, dzięki! O tym epizodzie z nogami Barcisia wiedziałam wcześniej. i chyba dobrze, że Czyńskiego nie zagrał Olbrychski. Stockinger był świetny.

[annmichelle]

Nie ma za co - sama lubię ciekawostki z filmów/seriali.

[RaczejRozwazna]

W młodym Teleszyńskim z Trędowatej to się kochałam Natomiast umierająca przez cały film - nie tylko w finale - Stefcia to olaboga... Ale Łańcut jako rezydencja Michorowskich prezentował się pysznie.

Moja babcia, która miała w palcu całą polską klasykę i była urodzonym krytykiem (w dobrym znaczeniu tego słowa) żywo komentowała obsady wszystkich ekranizacji. Najbardziej przewracała oczyma na Oleńkę z Potopu

[annmichelle]

[RaczejRozwazna]

Tak, zgadzam się. Fronczewski był znakomity i Kownacka też I muzyka świetna, no ale w końcu to Kilar.

[Admete]

Właśnie przeczytałam, że "Znachor" to będzie dla innych nacji "Zapomniana miłość"

[annmichelle]