[Anaru]

[Agn]

O ja...

[milenaj]

No podobno pomylili koperty. Tylko, że w takim razie musiały być wydrukowane dwie takie same, bo wręczający mieli dla Stone Za La La Land, a ona dostała swoją nagrodę wcześniej i trzymała przecież kopertę w ręce.

Podobno są już spekulację, że to było specjalnie ustawione.....

[Anaru]

Jeżeli tak to parszywe zagranie

[Admete]

Taka pomyłka. Okropne. Fantastyczne zwierzęta dostało za kostiumy. Dvd wychodzi w marcu, kupię sobie.

[Agn]

Ooo dobrze wiedzieć! Też sobie kupię!

[Deanariell]

https://brightside.me/creativity-art/what-famous-movies-would-look-like-if-they-were-set-in-the-present-day-298410/
Na końcu jest "Władca pierścieni" - nie zgadniecie, gdzie trzeba zanieść współcześnie Jedyny, żeby nikt go nie odnalazł...

[Admete]

Dobre

[Agn]

Piękne!

[milenaj]

Tak w sumie nie wiedziałam gdzie to dać.

https://www.facebook.com/...54894511537789/

[Jotka]

http://pl.aleteia.org/201...w-lagiewnikach/
Taka ciekawostka z Krakowa

[Admete]

No prosze John Reese w Polsce

[Agn]

[milenaj]

Taki brytyjski.

[Agn]

Dziewczyny... widziałyście to???
https://www.youtube.com/watch?v=AFUrSiaTfDY

[Cathie]

Super. Szkoda tylko, że bez Alana.

[milenaj]

Tak widziała. Już jakiś czas temu linkowałam na facebooku, tu mi jakoś umknęło.

Emma Thompson nie zagra ze względu na Alana Rickmana, ale bardzo jestem ciekawa.

[BeeMeR]

[milenaj]

[Akaterine]

Coś na rozjaśnienie ponurego dnia .

[Aragonte]

[Aragonte]

Nie wiedziałam, gdzie to wrzucic - artykuł o realizacji "Samych swoich":
http://weekend.gazeta.pl/...ski.html#TRwknd

Na zachętę fragment:
Kiedy Wacław Kowalski, czyli Pawlak, wziął tekst i przeczytał kilka kwestii w kresowym dialekcie, Sylwester Chęciński zrozumiał, że to jest to, że ludzie z Krużewnik tak właśnie muszą mówić. Ale co zrobić, jeśli inni aktorzy nie potrafią? Na to i wiele innych pytań odpowiada w książce "Sami swoi. Za kulisami komedii wszech czasów" Dariusz Koźlenko.
Kamera ustawiona na przednią szybę taksówki patrzy na wszystkich od tyłu. Pawlak, jego żona Mania, dwaj synowie - Witia i Pawełek, żona Witii - Jadźka, dwoje dzieci i taksówkarz, czyli Warszawiak - wszyscy pochyleni nad otwartą maską samochodu, który nie chce odpalić. Pawełek sugeruje, że to gaźnik, Witia proponuje, żeby popchać, a Warszawiak upiera się, że wóz sam pojedzie, bo od tego ma motor. Po chwili wszyscy pakują się do środka - Pawlak obok kierowcy, reszta z tyłu. Zaczyna się trwająca półtorej minuty milcząca scena, podczas której Warszawiak grzebie w stacyjce, próbując uruchomić samochód, a Pawlak daje mały popis pantomimy: przeczesuje włosy, poprawia krawat, doradza taksówkarzowi, odwraca się zdenerwowany, krzyczy coś do tych z tyłu, spogląda na zegarek, ociera pot z czoła. Nie ulega wątpliwości, że Kowalski wiedzie w tej milczącej scenie prym. To na nim skupiona jest cała uwaga widza, ale reszta nie siedzi bezczynnie. Każdy coś dodaje od siebie - Jadźka wachluje się torebką, Witia kapeluszem, Warszawiak cały czas próbuje odpalić silnik i od czasu do czasu spogląda przepraszająco. Dziewięćdziesiąt pełnych gestykulacji sekund.

Milcząca scena w taksówce jest pierwszą sceną filmu. Zdjęcia do niej kręcone były koło Czernicy, niedaleko stacji kolejowej, gdzie rodzina Pawlaków wita powracającego z Ameryki Jaśka. Obie sceny kręcone były tego samego dnia, jedna po drugiej. Zaraz po nich (też w tym samym dniu i też w pobliżu stacji) kręcona była scena, w której Witia dostrzega z pociągu Kargulową Mućkę.

W pierwszych dwóch scenach Jerzy Janeczek grał Witię z czasu dla filmu teraźniejszego (przyjazd Jaśka z Ameryki), w trzeciej Witię z czasów retrospekcji. Ten pierwszy Witia, teraźniejszy, jest mężem Jadźki i ojcem malutkiej Ani. Ten drugi, z retrospekcji, młodym kawalerem odkrywającym w sobie dopiero co rodzące się uczucie do córki Kargula. Witia teraźniejszy ma włosy przyprószone siwizną i wąsy, Witia z retrospekcji siwizny ani wąsów nie ma.

Cała rodzina wita Johna. W tym Witia z wąsem. Ten wąs zaraz będzie musiał zniknąć. Podobnie jak siwizna. W kolejnej scenie Witia wróci do czasów młodości.
- Musiałem szybko przeistoczyć się ze starszego Witii w młodszego - wspomina Janeczek. - Niby nic trudnego, ale trzeba pamiętać, że to były lata sześćdziesiąte. Dziś najlepsi aktorzy albo ci, którzy mają najlepszych agentów, odpoczywają między ujęciami w luksusowych przyczepach kempingowych, przeznaczonych tylko dla nich. Inni, którzy akurat nie grają głównych ról albo mają gorszych agentów, relaksują się w wygodnych autokarach, a na planie jest wszystko, czego potrzebują. My takich luksusów nie mieliśmy. Kiedy skończyliśmy scenę powitania, poprosiłem gospodarzy najbliższego domu o miskę z wodą. Na planie wszystko już było gotowe do kolejnego ujęcia, więc odkleiłem wąsy, szybko zmyłem siwiznę, ale włosy wciąż miałem mokre, nie mogłem stanąć przed kamerą. Suszarek nie było, ale wśród gapiów obserwujących pracę na planie był motocyklista. Poprosiłem go o pomoc. Usiadłem za nim na motorze, oczywiście bez kasku, a on jeździł ze mną w tę i z powrotem, aż mi włosy wyschły.

I jeszcze ten o postsynchronach (częśc postaci była zdubbingowana, o czym nie wiedziałam):
Chęciński przyznaje, że do postsynchronów dojrzewał długo, ale kiedy już dojrzał, dostrzegł przed sobą nowe możliwości. Kiedy nie mógł czegoś wyciągnąć z aktora, machał ręką, odpuszczał. Zakładał, że ten, kto będzie podkładał głos, da tej postaci to, czego nie mógł na planie uzyskać od aktora. I tak się stało, chociaż przyznaje, że sporo w tym wszystkim było szczęścia.

- Szczęściem było na przykład to, że ktoś mi powiedział o pani Irenie Malkiewicz-Domańskiej. (...) Przyjechała. Wchodzi, a ja widzę, że nic z tego nie będzie, bo mam przed sobą prawdziwą damę, gwiazdę - przed wojną ze swoim ówczesnym mężem Jerzym Pichelskim stanowili parę amantów. Więc dziękuję, że przyjechała, mówię, że to świetnie, że może spróbujemy coś nagrać, ale już myślę, jak się z tego wycofać. Ona patrzy na te nakręcone sceny i pyta: no to pod kogo mam tu podłożyć głos? No, pod matkę Pawlaka, mówię. Aha, no proszę bardzo, proszę bardzo, mówi i pyta: a skąd ona, znaczy się matka, jest. Więc tłumaczę, że muszę tak celować z tymi dialogami, żeby i ci spod Wilna, i ci spod Lwowa uważali, że to jest ich. I że mam z tym trochę problemów, na przykład z imionami, bo pod Wilnem jest Kaziuk, a pod Lwowem - Kaźmierz. No, ale to trudno przeskoczyć. Ona słucha, słucha i znowu: aha. A potem usiadła i jak powiedziała To było coś takiego, że nagle zobaczyłem, że mam film. Bo tak się tylko mówi, zrobimy postsynchrony i problem z głowy. To jest bardzo trudne, żeby trafić z właściwym głosem. Więc jak ją usłyszałem, omal z fotela nie spadłem. Bo w myślach już widziałem, jak ona robi następny dialog, i następny, i wiedziałem, że ona z tego zrobi arcydziełko. I zrobiła. Gdyby nie ona, byłoby źle, bo z całym szacunkiem dla pani Szymańskiej, cierpieliśmy jak jej słuchaliśmy, bardzo źle mówiła. Nie miała wyczucia. Na początku myślałem, że jakoś to będzie, bo urzekła mnie jej twarz, ale twarz to nie wszystko, głos jest niezwykle ważny. Gdyby nie Malkiewicz-Domańska, która cudownie pogłębiła tę postać, nic by z tego nie było.

Problem był też z Kargulem, bo Hańcza nie dopuszczał myśli, by grana przez niego postać mówiła innym głosem. Starał się więc dorównać Kowalskiemu, ale wszyscy na planie widzieli, że - mówiąc obrazowo - Kowalski chłopem jest, a Hańcza chłopa udaje. Starał się mówić kresową gwarą, ale nie wychodziło. Więc kiedy po ostatnich zdjęciach musiał iść do szpitala na zabieg, Chęciński skwapliwie skorzystał z jego nieobecności. Zatrudnił Bolesława Płotnickiego, który podłożył głos pod Kargula. Do końca utrzymywał jednak, że zrobił to przede wszystkim z powodu niedyspozycji zdrowotnej Hańczy.

Trudno powiedzieć, czy Hańcza w to uwierzył, ale gdy wyszedł ze szpitala, nie powiedział ani słowa, choć z pewnością go to dotknęło. Jego aktorska duma ucierpiała, ale nie obraził się albo nie dał tego po sobie poznać. Za to kiedy siedem lat później zaczynali zdjęcia do "Nie ma mocnych", Hańcza, który nie przywykł do porażek, postawił warunek, że zagra, jeśli Kargul będzie mówił jego głosem. I trzeba przyznać, że tym razem opanował sztukę mówienia do perfekcji. Płotnicki w następnych częściach nie był już potrzebny.

[BeeMeR]

[Anaru]

Bardzo ciekawe , zaraz tacie podeślę, bo on te filmy kocha miłością wielką i ogląda każdorazowo jak idą w TV (chyba, że już sam znalazł i przeczytał )

[Aragonte]

Ja chyba kupię tę ksiązkę o "Samych swoich"

Cytat ze strony Empiku, jest chyba na okładce:

"Scena o tyle trudna, że ma być zrobiona w jednym ujęciu, więc nic nie może nawalić. Ale to nic nadzwyczajnego, wszystko pewnie poszłoby gładko, gdyby nie to, że niespodziewanie do akcji włączył się tak zwany czynnik ludzki.

Ramlau: - Zaczęło się dobrze, zrobiliśmy pierwszy dubel, drugi. Przy kolejnym patrzę w kamerę i widzę: Janeczek nadjeżdża, Kowalski wybiega, a w perspektywie drogi, która powinna być pusta, wychodzi zaprzyjaźniony z nami sołtys Dobrzykowic z rowerem, nawalony jak stodoła, i idzie w naszą stronę. Stop, przerywamy ujęcie, wszyscy krzyczą, żeby sołtys się schował. Sołtys wchodzi w jakąś bramę, robimy kolejne ujęcie.

Patrzę w kamerę: koń jedzie, Kowalski wybiega, a w tle wychodzi z bramy nawalony sołtys z rowerem i idzie w naszą stronę, machając radośnie. Stop, przerywamy. I tak ze trzy razy. W tej sytuacji kierownik planu mówi: wy sobie idźcie coś zjeść, a ja pójdę tam i przypilnuję sołtysa, żeby już nie wyszedł. Minęło pół godziny, zjedliśmy zupkę, sołtysa nie widać, szykujemy się do ujęcia. Patrzę w kamerę: Witia jedzie na koniu, Kowalski wybiega, a w tle... wychodzi nawalony jak stodoła kierownik planu. Z rowerem."