[Maryann]

[Matylda]

[Maryann]

[Sofijufka]

[asiek]

[Matylda]

[Dione]

[Maryann]

[Matylda]

Jane z pewnością by nie odmówiła matce gdyby dostała prikaz zamążpójścia za Colinsa ale to wina cech charakteru Jane, a nie matki. Mamusia chciała zapewnic przede wszystkim dostatnie życie dzieciom ,a za to nie można jej ganić. Czy w tamtych czasach często zdarzały sie małżeństwa z miłości??
Ja ją lubię naprawdę, a szczególnie Bennetową z 2005

[Alison]

[Matylda]

Ten wzrok jest trochę oczekujący ...
Ela była już wtajemniczona w całą akcję ze ślubem
Myślę , że kłębiło jej sie w głowie dziesiątki pytań

[Maryann]

[Alison]

[Maryann]

Rozdział X część 20

- To już długi czas, panie Bingley, odkąd pan wyjechał – stwierdziła pani Bennet, opanowując całą rozmowę – Zaczęłam się obawiać, że już nigdy pan nie wróci. Ludzie mówili, że ma pan zamiar zrezygnować z dzierżawy na św. Michała, ale jednak mam nadzieję, że to nieprawda – spojrzała na niego chytrze – Wiele zmian zaszło w sąsiedztwie odkąd pan wyjechał. Panna Lucas wyszła za mąż i ma własny dom. I jedna z moich córek... przypuszczam, że pan słyszał. Z pewnością, czytał pan w gazetach – Bingley nie mógł nic powiedzieć na to stwierdzenie, bo nie dała mu dojść do głosu – Było w „Timesie” i w „Kurierze”, wiem. Choć nie zostało przedstawione tak, jak powinno. Napisano tylko „Ostatnio, pan George Wickham z panną Lidią Bennet”, bez słowa o jej ojcu, czy skąd pochodzi, ani nic – nachyliła się do niego potrząsając z rozdrażnieniem głową – To dzieło mojego brata, Gardinera. Zastanawiam się, skąd mu to przyszło do głowy. Widział to pan ?
Kiedy Bingley odpowiadał, że widział i składał gratulacje, Darcy mógł tylko siedzieć z trudem się powstrzymując przed okazaniem zdumienia. Oczekiwał dyskretnej wzmianki o małżeństwie Lydii, jako wyjaśnienia jej nieobecności, przekazanej oczywiście z bolesną powściągliwością. Ale, nie, nic z tego ! Rzucił okiem na Elizabeth i zobaczył, że walczy z własnym, głębokim zakłopotaniem słowami matki. Zerknęła na niego i prędko wróciła do swojej robótki.
- To wspaniała rzecz, dobrze wydać córkę za mąż – mówiła dalej pani Bennet bez najmniejszych oznak rozwagi – Ale z drugiej strony, panie Bingley, to takie przykre, że jest tak daleko ode mnie. Pojechali do Newcastle – poinformowała ich – Gdzie jego nowy regiment będzie przez jakiś czas. Przypuszczam, że słyszał pan, że mój zięć opuścił milicję hrabstwa X i wstąpił do regularnej armii. Dzięki Bogu, ma trochę przyjaciół. Choć nie tak wielu, na ilu zasługuje – jej wzrok minął Bingleya i wbił się w kamienną twarz Darcy’ego.
Niedowierzanie walczyło w nim z oburzeniem. Pod pełnym potępienia wzrokiem pani Bennet Darcy wstał i podszedł do okna, próbując odzyskać panowanie nad sobą. Patrząc na ostatnie kwiaty w ogrodzie Longbourn ze zdumieniem pomyślał, jakie to niesłychane, że ta kobieta jest matką Elizabeth ! Złudzenie pani Bennet było całkowite, doświadczenia ostatnich tygodni nie zdołały zmienić jej opinii, czy nauczyć rozwagi. Jego irytacja opadła, zastąpiona przez współczucie z powodu tego, co Elizabeth i jej siostry muszą znosić z powodu swojej matki.
- Panie Bingley – drżący głos Elizabeth przywołał go do rzeczywistości. Podniósł wzrok i patrzył na jej profil – Czy zamierza pan teraz zostać na wsi ?
- Zostaniemy chyba kilka tygodni. Sezon łowiecki, rozumie pani – mówiąc to patrzył na pannę Bennet i pewnie powiedziałby więcej, gdyby nie wtrąciła się pani Bennet.
- Kiedy wystrzela pan już wszystkie swoje kuropatwy, panie Bingley, bardzo proszę, żeby przyszedł pan tutaj i strzelał ile dusza zapragnie na gruntach mojego męża. Jestem pewna, że będzie bardzo szczęśliwy, że może panu wyświadczyć taką przysługę i zachowa dla pana najlepsze sztuki.
- Jest pani bardzo uprzejma, madame – z niezwykłą gracją odparł Bingley na tę absurdalną przemowę. Odwrócił się do sióstr – Ale nie spodziewam się spędzić całego czasu na polach. Panno Bennet, czy planowane są jakieś spotkania towarzyskie ?
Aha, w końcu to, po co tu przyszedł ! Podczas gdy Bingley rozmawiał z Jane Bennet, Darcy przyglądał się obojgu. Bingley, zarumieniony, z wyrazem ostrożnej nadziei w oczach, delikatnie wyciągał Jane z cienia jej matki. Jego uczucia nie pozostawiały żadnych wątpliwości. Z drugiej strony, reakcje panny Bennet były wyważone, ale uprzejme. Bingley nalegał. Jej oczy nabrały serdeczniejszego wyrazu, gdy droczył się z nią na jakiś temat, potem się zaśmiała. Na twarzy Bingleya pojawił się uśmiech. Wyprostował się, na co panna Bennet zarumieniła się i spuściła wzrok, nie na tyle szybko jednak, by Darcy nie zauważył błyszczących oczu i towarzyszącego im łagodnego uśmiechu. Obiecujący początek, stwierdził Darcy i zastanawiał się, jak kiedykolwiek mógł sobie wyobrażać, że Jane Bennet knuje intrygę mającą zmusić jego przyjaciela do towarzysko korzystnego małżeństwa.

[asiek]

Maryann napisał/a:

To wspaniała rzecz, dobrze wydać córkę za mąż – mówiła dalej pani Bennet bez najmniejszych oznak rozwagi –...Przypuszczam, że słyszał pan, że mój zięć opuścił milicję hrabstwa X i wstąpił do regularnej armii. Dzięki Bogu, ma trochę przyjaciół. Choć nie tak wielu, na ilu zasługuje – jej wzrok minął Bingleya i wbił się w kamienną twarz Darcy’ego.

Ta kobieta to DRAMAT. Jakim cudem udało się jej wychować Jane i Lizzy ?

[Alison]

A ja ją kocham. Jest tak durnowata, że nie sposób jej nie kochać . Nasza droga słodka idiotka, pani Bennet Darcy chyba zaczyna nabierać wlaściwego dystansu do sprawy

[asiek]

[snowdrop]

Ta kobieta jest straszna, nic tylko uciekać jak najdalej od niej. Jak mozna mówić takie głupoty. Miała szczeście że wtedy konwenase ograniczały ludzi do spontaniczności i powściągliwości. Bo w dzisiejszych czasach to niejeden by jej przygadał.

[Sofijufka]

[snowdrop]

Och, staje w obronie Jane, bo ja też tak czasami mam. Na końcu książki ona w końcu przejrzała na oczy i źle się wyraziła o Karolnie.

[Matylda]

To wspaniała rzecz, dobrze wydać córkę za mąż

A cóż w tym złego ??
Każda matka o tym marzy

[Sofijufka]

[Maryann]

Tak sobie myślę, że to mogła być całkiem fajna rodzina - z kochającą, zapobiegliwą matką i mądrym ojcem, który jest dla swoich dzieci prawdziwym autorytetem, gdyby tylko pan Bennet nie był tak beznadziejnym, wygodnickim oportunistą. Przecież gdyby mu się tylko chciało, to w początkach małżeństwa mógł w jakiś sposób wpłynąć na swoją żonę, a przynajmniej jakoś spróbować ją utemperować. Pewnie Einsteina by z niej nie zrobił, ale z pewnością nie byłaby wiele gorsza od wielu współczesnych sobie kobiet.

[Matylda]

Kochane a czy nie wiecie , że sa ludzie tzw niereformowalni a zresztą ideałów nie ma i idealnych rodzin. Ja po tym co przeszłam w dzieciństwie uważam , że rodzinka Bennetów jest super i mamusia też
Amen

[Sofijufka]