[annmichelle]

Przyjaciółka mnie przekonała, że skoro mam dobrą fazę czytelniczą to może wezmę się za Miasteczko Middlemarch, które cierpliwie czeka na swoją kolej już dosyć długo.
Dobra, zmobilizowałam się - biorę się za czytanie.


P.S. Oglądałam kiedyś serial, sporo z niego pamiętam, więc mam nadzieję, że lektura nie będzie dla mnie zbyt ciężka ("i tak wiem, jak to się skończy").

[Tamara]

Miasteczko mnie wkurzało nieco, raz ze względu na dosyć karkołomny pomysł na główną bohaterkę , wyobrażającą sobie, że jeżeli wyda się za starego dziada uczonego, to on ją rozwinie intelektualnie, oraz ze względu na nazwisko Willa Ladislava daaawno to czytałam i szczerze mówiąc pamiętam głównie wkurzenie bohaterami i ich pomysłami . Poszukam dziś i spróbuję dołączyć

[annmichelle]

[Tamara]

Ja nic poza tym co napisałam nie pamiętam, znaczy dość dramatyczny i zawiły klimat ogólnie, jak na romantyzm przystało, ale szczegółów ni huhu.

[annmichelle]

To powinno Ci się dobrze czytać.

[Tamara]

O ile znowu mnie cholera na bohaterkę nie roztrzęsie

[annmichelle]

Teraz już wiesz czego się spodziewać, więc luzik.
Ja ostatnio w książkach miałam kilka patologicznych, wkurzających bohaterek, że Dorothea przy nich to pikuś.

Dobra, milknę albo może moderatorki wydzielą nam temat "Miasteczko Middlemarch" w dziale powieści XIX wieku?

[Tamara]

[annmichelle]

Czyta mi się nieźle, mam lekkie skojarzenia z Gaskell.
Nie jest to wprawdzie Collins (bardzo lubię jego pióro), ale jest ok.
Narazie żaden z bohaterów mnie nie irytuje (choć pastorowa intryguje nieźle ). Czekałam na pojawienie się doktorka (w serialu go lubiłam) i z zainteresowaniem czytam teraz o stanie medycyny w Anglii w roku 1828.

[Admete]

Spróbuję wam zrobić wątek, ale nie wiem, czy znów coś nie zniknie jak przy innych.

[Admete]

Zacznijcie dyskutować tutaj od nowa, trudno. Widać nie da się obecnie moderować Forum.

[Tamara]

Dziękujemy

[annmichelle]

To zaczynam.

Na szczęście w temacie książkowym zaczęłyśmy dopiero z Tamarą wymieniać się pierwszymi uwagami, więc spróbuję z pamięci odtworzyć co nieco.

Miasteczko Middlemarch znałam wcześniej z serialu BBC i zabierając się za książkę trochę się obawiałam, że mnie nie wciągnie, bo zbyt wiele pamiętam z serialu.

Narazie jest nieźle (jestem w połowie pierwszego tomu).
Czytając mam lekkie skojarzenia z prozą Gaskell.
Nie jest tu wprawdzie językowo jak u Collinsa (którego sposób pisania lubię), ale jest w porządku.
Czekałam na pojawienie się doktorka i teraz z zainteresowaniem czytam o stanie medycyny w Anglii w roku 1828.
Narazie żadna z postaci mnie nie irytuje, choć pastorowa jest niezłą intrygantką.

[Tamara]

Ja czytałam MM jakieś 20 lat temu i strasznie mnie irytowała Dorotea swoją wzniosłością , oraz Will Ladislav nazwiskiem, będącym imieniem. Poza tym nic nie pamiętałam .
Teraz zaczęłam lekturę i po pierwsze - mam skojarzenie z RiR , tylko odwrócone role, młodsza jest rozważna, a starsza nieprzytomna i romantyczna, no i suszony pastor w roli Willoughby'ego wydaje sie być bardzo ciekawie zapowiadającym zjawiskiem . Język - miodzio, przypomina mi trochę JA z jej trafnie sarkastycznymi obserwacjami. Po drugie Dorotea mnie wcale nie irytuje, bo dostrzegam jej intensywną mariannowatość, tym ciekawszą, że o ile romantyczność Marianny dotyczyła wyobrażeń o miłości, co jest naturalne u 16-latki, to tu dotyczy sfery wówczas kompletnie niekobiecej , co w połączeniu z zupełnym oderwaniem od rzeczywistości obiecuje mieszankę potencjalnie wybuchową i nie wróżącą nic dobrego.
Ponieważ zaczęłam dziś, na razie dojechałam do momentu, gdy Dorotea oznajmia Celii, że jest zaręczona z suszonym pastorem, i w tym momencie musiałam wysiąść z tramwaju, więc na razie nie wiem co dalej
Tak więc z jednej strony żałuje , że tyle lat tego nie czytałam, z drugiej - cieszę się, bo najwyraźniej doświadczenie i czas zmieniły mi perspektywę i czytam to tak, jakbym nigdy książki nie miała w rękach .

[annmichelle]

Tamara, ja Cię proszę z tym zasuszonym pastorem.
Gościu ma 47 (!!!) lat.
Fakt, Casaubon przedstawiony jest jak starzec.
Jestem w stanie zrozumieć romantyczno-idealistyczne pobudki Dorotei (ma 20 lat i swoje mżonki, biedna gąska), wiem jednak jak to potoczy się dalej i to wg mnie ratuje jej postać, bo inaczej nazwałabym ją gęsią, której się wydaje, że jest wielką intelektualistką, chce zbawiać świat (budowanie domków), a nie ma pojęcia czym jest małżeństwo i np. "obowiązki małżeńskie". Z Casaubonem?!
Dobra to narazie nie analizuję dalej, ale kolejne pojawiające się postaci wprowadzają sporo urozmaicenia (wujaszek-bogol trzęsący całą rodziną , rodzina Vincy, bankier, Mary plus wspomniany doktorek).

[Tamara]

[annmichelle]

[Tamara]

[annmichelle]

[Tamara]

Jak najbardziej się zgadzam, ale jak panna sie uprze to nie ma przebacz. No i powieści by nie było

[annmichelle]

Właśnie czytam o zarąbiastym mięsiącu miodowym w Rzymie.
Tamaro, może być trochę SPOILER.

Kurcze, na pewno jest w moim topie najgorszych literackich honeymoon ever.
Oczekiwania małżonka wobec żony to "bezgraniczny zachwyt (dla niego oczywiście - przyp. mój ) i elegancka umysłowość kanarka". Co????


Natomiast Will Ladislaw zdobył mnie charakterystyką (w myślach) w/w pana Casaubona (czyli swojego dalekiego kuzyna) : "zasuszony pedant, produkujący drobne komentarze, tyle samo warte, co skład fałszywych antyków w magazynie za sklepem handlarza starzyzną".

W punkt! Touché! Volltreff!


P.S. Jednak - zasuszony.

[Tamara]

[annmichelle]

Skończyłam pierwszy tom.
Od połowy czytało mi się dużo lepiej i szybciej niż początek.
Książka momentami przypomina mi styl Dickensa - niektóre scenki jak wyjęte z jego kart. Szczególnie gdy starsze pokolenie ma głos.

Trzymam kciuki za Mary Garth, żeby pozostała jaka jest , Fred niech się ogarnie i najlepiej idzie w diabły (uczyć się albo zarabiać na życie), Will robi dobrą (krecią ) robotę, Dorotea - ech, jak w przysłowiu "jak sobie pościelesz tak się wyśpisz", Casaubon jest coraz gorszy (cokolwiek robi, mówi czy pisze - irytuje mnie maksymalnie).

[Tamara]

Idziesz jak burza ja od piątku nie ruszyłam.

[annmichelle]

Tak od połowy tomu mnie wciągnęło, bo zaczęło się sporo dziać i wreszcie zaskoczyłam stopnie pokrewieństwa i powinowactwa między bohaterami.
Podoba mi się robota jaką wykonuje narrator, nie tylko opisanie co kto myśli, czuje, ale też takie życiowe przemyślenia (słuszne lub niekoniecznie) - lubię podążać tokiem myślenia ludzi sprzed set lat, łatwiej zrozumieć kontekst i ówczesny świat.


P.S. Jak skończę to powtórzę sobie serial, bo oglądałam go pewnie ze 20 lat temu.
Wizualnie jednak dobrali aktorów super, no może Mary jest ciut za ładna.