Pemberley - Pon 15 Paź, 2007 15:31 Pozyczylam ostatnio " Dom nad rozlewiskiem" pani Malgorzaty Kalcinskiej ( po zdjeciu na okladce sadzac, to jedna z uczestniczek tego forum, przyznac sie, ktora!!) i jako ze jeszcze nikt o tym na forum nie pisal, i chociaz ja juz jej nie przeczytam do konca, to sadze, ze by sie kilku osobom na forum spodobalo. Na okladce reklama " Polski Rok w prowansji", czyta sie to jak rozszerzona o anegdoty Grochole czy Bridget w polskich realiach, a poniewaz ksiazka sprzedala sie blyskawicznie, to jest juz dostepny tom drugi " Powroty nad rozlewisko".. Pisana jezykiem codziennym, pelna "prawd z zycia wzietych" mamy tam dramaty, zdrady i ciepelko mleka na wsi.. Osobiscie uwazam, ze gdyby Alison chcialo sie pochodzic troche po forum i pozbierac swoje posty w calosc, to jej opowiesci o niedzwiedziu moglyby przebic opowiesci o dziku z tej ksiazeczki, (  moze to bylby jakis pomysl dorobic do pensji), ale jesli ktoras z was sterana akurat zyciem chce posluchac, ze innych tez meczy nowy swiat z jego nowymi prawami- to ta ksiazeczka jest w sam raz.. Lacznie z pomyslem na opuszczenie wielkiego miasta i zbudowaniem pensonatu..
izek - Śro 17 Paź, 2007 21:43
Hmm, rzeczywiście jest dość brutalna, nie tylko zresztą w odniesieniu do kotów.. izek - Śro 17 Paź, 2007 21:45
O rany, taniutko rzeczywiście. I w dodatku się nie sprzedała  A mi to zupełnie nie przyszło do głowy.
Aragonte - Czw 18 Paź, 2007 23:42
Hmm, a ja skończyłam właśnie (naturalnie czytając ją w autobusach  ) inną książkę Murakamiego, czyli "Na południe od granicy..." I wiecie co... w sumie to uczucia mam mieszane. Bo ładnie to było napisane, jest odrobineczka tajemnicy, którą lubię w książkach, ale nie mogłam się przy końcówce opędzić od jakichś skojarzeń czysto realnych, rodzinnych i od myśli, że mam do czynienia z cudnie opisanym kryzysem wieku średniego, który miałam kiedyś okazję obserwować 
Teraz zabrałam się za coś z zupełnie innej beczki, czyli "Wywiad z wampirem" - i albo tłumacz coś skiepsił, albo styl pani Rice mi nie całkiem pasi... Chyba się starzeję 
Ale wczoraj z dużą uciechą się dowiedziałam, że ktoś oszacował mój wiek na 25 latek  Prawie dziesięć lat różnicy, hehe 
Caroline - Sob 20 Paź, 2007 23:25 Strasznie długo bujałam się z "Tenant of Wildfell Hall" (o czym w innym wątku), a to dlatego że jednocześnie czytałam kilka innych rzeczy, między innymi "Baltazara" Sławomira Mrożka. Dziewczyny, wiedziałyście, że Mrożek po udarze cierpiał na afazję? Stracił zdolność posługiwania się językiem. Przed wypadkiem mówił w kilku językach, po nim - nie rozumiał, co się do niego po polsku mówi. Przechodził wielomiesięczną terapię, któej jednym z elemntów było spisanie wspomnień z dzieciństwa i innych. I to jest właśnie ta książka, efekt terapii. Ostatnio, w "Przekroju" chyba, przeczytałam, że Mrożek pożegnał się oficjalnie z pisarstwem. Wstrząsające. A książka bardzo ciekawa, choć momentami boleśnie wręcz szczera. Jeannette - Nie 21 Paź, 2007 12:45 Dorgie damy warto przeczytać Malowany welon? Wiem, że jest tu recenzja, ale bałam się spoilerów. Czy rzeczywiści to taka dobra książka? Gunia - Nie 21 Paź, 2007 13:12 Jak dla mnie ta książka nie jest raczej warta fatygi. Jak Ci się nudzi, to może i sięgnij, ale jak masz na oku inne pozycje to nie warto.
Caitriona - Nie 21 Paź, 2007 20:22 Zdecydowanie podzielam zdanie Guni. Przeczytać można w jedne, dwa wieczory, dla zabicia nudy. Ale ogólnie nie polecam. Aż dziw bierze, że taki dobry film z niej zrobili... Alison - Nie 21 Paź, 2007 20:50
Dopiero teraz na to trafiłam. Hmm w kontekście całego postu to nie wiem czy traktować to jako komplement , ale jako, że lubię wszystko brać za dobrą monetę, to i to tak biorę  . Pokłonik 
Marija - Nie 21 Paź, 2007 20:53 Matuś, Ty masz niebywałe wejścia, że tak powiem, prozatorskie. Na pewno był to kompliment  .
Alison - Nie 21 Paź, 2007 21:00
Prozatorskie?  A ja myślałam, że mi tu poezja najlepiej wychodzi 
Marija - Nie 21 Paź, 2007 21:03 O, tu w kontekście napisałam o prozie, poezja to jest jeszcze lepsze miodzio 
Caitriona - Nie 21 Paź, 2007 22:34 Pokuta - warto. Świetnie napisana ksiązka, niesamowita historia. Czekam teraz na film. praedzio - Wto 23 Paź, 2007 20:40 Tak, jak obiecałam, opiszę książkę, którą niedawno przeczytałam (między drugim a trzecim tomem Mrocznych materii ). Mowa o Samotności bogów Doroty Terakowskiej. Pewnie niektóre z was ją przeczytały, w końcu nie jest to najnowsza pozycja na księgarnianych półkach (r. wyd. 1998).
Opis z okładki: "Nowy Bóg, niosący Cywilizację Miłości, zajmuje miejsce okrutnego Boga plemiennego. Stary samotny Bóg umiera, ale żeby mógł odejść na zawsze, potrzebuje pomocy człowieka. Wybiera Jona, który staje się narzędziem w jego ręku. W wizjach wywołanych przez starego Boga Jon podróżuje przez wyimaginowane krainy i zapomniane epoki, by pokonać Zło (...)". Jon ma 12 lat, kiedy po raz pierwszy słyszy głos starego Boga. Plemienny szaman tłumaczy mu, że Jon jest wybrańcem, który musi wyruszyć w Drogę. Co dokładnie oznacza owa Droga, nie wie nikt, nawet szaman. W czasach, które nastały (a wiedzieć należy, że są to początki wiary w Dobrego Boga) niechętnie się mówi o starych wierzeniach. Kapłani Dobrego Boga pilnują dokładnie, żeby stara wiara upadła, a zakwitła nowa. Nie pamięta się nawet imion starych bogów, a co dopiero o spełnianiu obowiązków wobec nich. Tak więc Jon wie jedynie tyle, że musi opuścić wioskę. Dlaczego? Co ma tym osiagnąć? Nikt nie wie. Oprócz Jona ważnymi postaciami są tutaj szaman - nie jako strażnik starej wiary, tylko jako ktoś, kto ma dopilnować, żeby o tej wierze doszczętnie zapomniano - jest to wynik niepisanego porozumienia między nim a kapłanami nowej wiary; na pewno ważnymi postaciami są obaj kapłani: Isak i Ezra. Stary Isak bardzo przypomina równie wiekowego i mądrego szamana. Mimo że obaj stoją po przeciwnych stronach barykady, jeśli chodzi o wyznawaną wiarę, to jednak są bliżsi sobie, niż się wydaje na pierwszy rzut oka. Ich wiedza raczej wzajemnie się uzupełnia niż wyklucza, co bardzo pomaga Jonowi w spełnieniu jego misji. Natomiast młodszy kapłan, Ezra, jest uosobieniem tego, co Jon nazywa Cywilizacją - uczy chłopów czytać i pisać, pokazuje, jak stawiać nowe, mocniejsze i ładniejsze budynki mieszkalne, uwielbia przepych i bogactwo świątyń Bożych; jest również gorliwy, a raczej nadgorliwy, jeśli chodzi o nawracanie ludzi na jedynie słuszną wiarę. Gwałtowny, porywczy, niecierpliwy, a ponadto dumny, niemal pyszny - swoim fanatyzmem przywodzi na myśl kościelnych inkwizytorów. W książce zresztą padają wzmianki o płonących stosach. Pozostaje jeszcze stary Bóg - okrutny Światowid - ten, którego głos wzywa Jona. Nasz bohater po uzyskaniu pełnoletności wyrusza na drugi brzeg rzeki, gdzie znajduje się posąg starego Boga, po to, by - nie jak chce Światowid - dołączyć do jego wyznawców, ale po to by go zniszczyć, po to, by wiosce przestało ciążyć narzucone na nią Tabu, wreszcie po to, by zapanowała nowa wiara w Dobrego Boga, mimo lęku wzbudzanego przez Ezrę w mieszkańcach wioski. Światowid jednak - zanim odejdzie w niepamięć - wystawia Jona na ciężką próbę, wysyłając go w podróż w czasie i przestrzeni. Książkę naprawdę świetnie mi się czytało. Znalazłam w niej dużo odniesień do teraźniejszości, ale w końcu to było do przewidzenia. Takim głównym tematem, jaki się tu przewija, jest przełom - przełom między starym, a nowym. Między pogaństwem a chrześcijaństwem. Między wspólnotą plemienną, a Cywilizacją. Zmiany nie dokonują się nagle, są bolesne, coś, co było całym czyimś życiem, odchodzi w niepamięć w imię czegoś tak naprawdę nie znanego. Żeby coś mogło zaistnieć, coś (lub ktoś) musi umrzeć. Naprawdę wzruszyłam się pod koniec książki, kiedy (SPOILER!!!) Jon, szaman i Isak (nie mówiąc już o Starym Bogu) musieli odejść, jako ostatni świadkowie starych czasów. Polecam z czystym sumieniem i młodszym i starszym.
Admete - Wto 23 Paź, 2007 21:07 Dobra książka, ale mnie się z jej utworów najbardziej podobało Tam, gdzie spadaja anioły. Praedzio jak tam Herosi? Idę do odpowiedniego wątku.
praedzio - Wto 23 Paź, 2007 22:39 Ja Terakowską zaczynam dopiero odkrywać. Przeczytałam jedynie Córkę Czarownic i właśnie Samotność Bogów. I pożądam więcej... 
Jeannette - Śro 24 Paź, 2007 15:05 Polecam "W krainie kota".
Gunia - Śro 24 Paź, 2007 17:44 A ja się nie odzywam, bo absolutnie nie doceniam twórczości Terakowskiej. Te fragmenty, z którymi się zetknęłam, pozwoliły mi na wyrobienie jednoznacznej, pochopnej i pewnie krzywdzącej opinii o nich. Z tych biegów za korzeniem śmialiśmy się w szkole przez tydzień.
Pemberley - Śro 24 Paź, 2007 18:26 To jak juz sie nie odzywamy, to ja tez nie napisze, ze pani Terakowska mnie bardzo rozczarowala.. Admete - Śro 24 Paź, 2007 18:40 Pewnie to zależy od tego, co się lubi czytac  Mnie się podobały jej książki Ono mi się nie spodobało.
Dorfi - Czw 25 Paź, 2007 16:24 Co prawda nie pasuje to za bardzo do tego wątku, bo ksiązki jeszcze nie przeczytałam, ale muszę się pochwalić. Kupiłam sobie "North and South" E.Gaskell.
A teraz mam nadzieję, że uda mi się ją przeczytać. 
migotka - Pon 29 Paź, 2007 08:13 a ja na spokojnie Burnett czytam- był Mały lord, a jest Mała księżniczka uspokaja po pracy;) fanturia - Sob 03 Lis, 2007 23:39 "Małego lorda" raczej nie lubię, a "Małą księżniczkę" po raz n-ty w tzw, międzyczasie... Później będzie pewnie "Tajemniczy ogród"
Admete - Sob 03 Lis, 2007 23:43 Niedawno przypomniałam sobie Pollyannę Udało mi się kupić całkiem porządne wydanie w twardej oprawie za jedyne 5 zł. Po latach stwierdzam, że autorka wiele zawdzięcza Ani z Zielonego Wzgórza, a dobroc głównej bohaterki jest wręcz porażająca Ale i tak się odrobinkę wzruszyłam Teraz udało mi się pożyczyć jeden z kryminałów z cyklu Morderstwa w Midsomer.
migotka - Nie 04 Lis, 2007 12:09
a ja właśnie czytam POLLYANNĘ;))) |
||||||||||||||||||||||||
