Tak więc w Zaćmieniu nasza droga Bella jest kapkę rozdarta, bo tu wampir jej się na poważnie oświadczył, a jej nie pilno przed ołtarz. Z grubsza - Jacob się w dziewczynie nieszczęśliwie kocha, tym nieszczęśliwiej im ona szczęśliwsza w ramionach krwiopijcy. Mniejsza. Pojawiają się pogłoski o morderstwach w Seattle, potem długo długo nic się nie dzieje (ale jest wyjaśniona taka "mała" brednia pt. "wpojenie" - jest to zjawisko wilkołacze, znaczy się wilkołaka strzela piorun z jasnego nieba na widok kobiety, z którą spędzi życie i od tej pory całe jego życie owija się wokół wybranki <--- to tak najoględniej rzecz ujmując), Jake w którymś momencie pocałował Bellę, za co ona dała mu w pysk, łamiąc sobie przy tym rękę. Nieważne. Wreszcie Alice wieszczy, że przybędą inne wampiry, to się Cullenowie wraz z watahą (ach, te małe przymierza!) szkolą w walce, wreszcie do lasów Forks przybywa cała banda wampirów. Na czele Victorii. Bella jest gdzieś w lesie, gdzie pilnuje jej - uwaga, nie zgadniesz! - Edward, a Jake ogrzewa własnym ciałem (dziewoja marzła, a ten ma temperatury aż nadto, więc...). No w każdym razie Ed mentalnie ogląda sobie walkę, która odbywa się w innej części lasu, gdzieśtam na chwilę odchodzi (nie pamiętam, po co, ale to nieistotne, najważniejsze było zrobienie miejsca na osobistą rozmowę Jacoba z Belką). Więc Jake chce iść na wojnę. Belka mu zabrania. Jake chce iść i, och, umrzeć, bo go Bella nie chce. Bella każe się pocałować. Więc Jake to robi z całą ekspresją, na jaką go stać, Bella w końcu ulega i ma wizje alternatywnej przyszłości z dziećmi Jacoba. Rozradowany Jake leci się tłuc. Bella ma wyrzuty sumienia. Walka kończy się, nie wpadniesz na to, zwycięstwem "naszych" przy niemal zerowym ubytku w drużynie (Ed osobiście urywa łeb Victorii). Przybywają Volturi w osobie Jane i przybocznych, robią porządek. Po walce jedynym poważnie rannym jest Jacob, ale spoko, doktor Cullen się nim zajmie (wchodząc na teren La Push, no ale siła wyższa, pozwolili mu). Na koniec (epilog jest pisany z punktu widzenia Jake'a) Jacob dostaje zaproszenie na ślub Belli i Edzia i rzewny list od tego ostatniego, w którym tenże mu bardzo dziękuje za wszystko. Jake zamienia się w wilka i po amerykańsku biegnie przed siebie z dala od wszystkiego (roń łzy, roń, to ten punkt, w którym masz się wzruszyć).
Natomiast w Przed świtem mamy ślub, zjeżdżają się wszyscy, Ed i Bella mówią sobie sakramentalne "tak". Nikt TEORETYCZNIE i OFICJALNIE nie wie, gdzie dokładnie jest Jake, tak daleko sobie pobiegł, ale spoko - przybył na wesele, rozanielając Bellę. Oczywiście musieli się pokłócić, bo Jake (brawo, chłopie!) domyślił się, że po ślubie następuje... co? A, tak. Noc poślubna. Do której dojdzie PRZED przemianą Belli w potwora. Wkurzył się, ale spoko - wataha czuwała i go zgarnęli pod pachy i poszli.
Potem jest wyjazd na wyspę, której nie ma na żadnej mapie (wyspa Esme, dostała ją kiedyś w prezencie od Carlisle'a - fajnie, nie?), gdzie jest hipergorąco, w związku z tym Belli nie jest tak zimno i ona i Ed mogą skonsumować swój związek. Bla bla bla, bla bla bla, miłość trwa. Na końcu księgi pierwszej (Bella) się okazuje, że nasza bohaterka dość poważnie zaciążyła, a ciąża owa rozwija się w takim tempie, że można nie nadążyć. Potem jest druga księga (Jacob - pisana z jego punktu widzenia; i jeśli coś Meyer naprawdę fajnie zrobiła to to, że przedstawia dwa punkty widzenia, ale nie Belli i Edzia, tylko Belli i Jake'a, jej przyjaciela). Oficjalnie Bella jest BAAAAAAARDZO chora, tak chora, że nawet ojciec nie może jej odwiedzać (jakąś egzotyczną chorobę jej wymyślili, coś jak Kwaśniewskiemu, gdy się swojego czasu mocno chwiał na nogach). Tu się robi cały problem, że wilkołaki pozwalają, by Bella została wampirem, bo to jej decyzja, więc nie jest ofiarą, bla bla, Jake ją odwiedza i baaaaaaach! Widzi dziewoję w zaawansowanej ciąży. Ed błaga go (i to na klęczkach!), by mu pomógł przekonać jego własną żonę, by pozbyć się rosnącego w niej potworka, a jeśli tak jej piekielnie zależy na potomstwie, to może mieć nawet szczenięta (coś w tym guście powiedział, że niby może te dzieci mieć z Jacobem, on jej pozwoli, byle przeżyła). Jake obiecuje, że spróbuje, faktycznie próbuje, ale choć Bella wygląda, jakby zaraz miała się przekręcić (dziecię ciągnie z niej siły życiowe na potęgę), to się nie zgadza, bo dziecię kocha. Poleciał do watahy, wataha w szoku, postanawiają uderzyć na Cullenów, bo jakiś potwór się urodzi, gadka o bezpieczeństwie plemienia, jeśli nie całej ludzkości, Jake dochodzi do wniosku, że nie da rady zabić Belli i wymawia Samowi posłuszeństwo (bo jest potomkiem pierwszego alfy z pierwszej sfory). Dochodzi do rozłamu. Do jego watahy dołącza się Seth i Leah (za bratem przybiegła, żeby go pilnować). Ostrzegają Cullenów i generalnie pilnują, czy Sam czegoś nie kombinuje. Nie kombinuje, bo już nie da rady wampirów zaskoczyć. Tralalala, tutaj było o zmianie diety, bo co Bella zje, to zaraz zwraca, ale wpadli na pomysł, że może jak zacznie pić krew, to będzie inaczej, więc Bella pije, pije, pije, robi jej się lepiej, bla bla bla, potem jest poród wśród krwi, jęków i płaczu, dziecię (oczywiście niezwykłej wręcz urody, nie myśl sobie, że to jakiś pierwszy lepszy noworodek) przychodzi na świat, Ed zamienia Bellę w wampira, Jake schodzi na dół, by zabić maleństwo (dziewczynka) i... baaaaaaaaach! Wpaja się w nią. Grom z jasnego nieba, wielka miłość, tylko czekać, aż dziewczynka dorośnie (podtrzymuję teorię o tym, że Jacob kochał komórkę jajową Belli)/
I potem jest znowu księga Belli, pierwsze polowania i takie tam stożki. No ale pech chciał, dziecko rośnie w oczach (dosłownie) i któraś z klanu Denali ją zobaczyła. A dzieci-wampiry są tabu, jej się zdaje, że Cullenowie zrobili dziecko-wampira i poleciała do Volturi, by o tym donieść. Alice wieszczy, że przybędą Volturi. No to Cullenowie się szykują. Zwołują wszystkich wampirów, jakich tylko się da, nawet z Egiptu czy skądś tam, z Rumunii też byli. No i niech patrzą sobie na dziecko i niech widzą, że rośnie i rośnie. Czyli nie wampir. Bella się ćwiczy w swoich umiejętnościach (jest tarczą, może ochronić kogo chce przed mentalnymi sztuczkami złych). Bla bla bla, bla bla bla, się schodzą, gadają, gadają. Bella kombinuje fałszywe papiery dla dziecka (o imieniu Renesmee po dwóch babciach, słowo daję, dobrze, że babcie nie mają imion Kunegunda i Brunhilda, bo potomkini Edzia i Belli mogłaby mieć naprawdę przerąbane przy kombinacji imion, nawiasem pisząc dziadkowie też zostali uhonorowani, bo drugie imię dziecka to Carlie) i dla Jacoba, w razie gdyby coś nie wyszło. Aha, Alice i Jasper sobie gdzieś poszli, wszyscy myślą, że to ze strachu czy coś, ale spoko - na odpowiednią chwilę wrócą. I to z niespodzianką.
Dobra, przybyli Volturi. Nie, źle pomyślałaś, żadnej bitwy nie było. Skończyło się na baaaaaaaaaardzo długim i baaaaaaaaaaaaaardzo nudnym gadaniu. Kiedy już, już mają się wszyscy rzucić sobie do gardeł (wataha też tam jest) przybywają - tadaaaam! - Alice i Jasper i jakiś koleś o dziwnym imieniu, który też jest półwampirem. No i tu wychodzi, że dziecię przestanie się gwałtownie starzeć w wieku siedemnastu lat, osiągnie rozwój na wieki wieków i będzie sobie żyła wiecznie.
W końcu Volturi sobie poszli, wszyscy są szczęśliwi, Ed i Bella idą świętować osobno, gdzie Bella odsłania mu swoje myśli (to też sekretnie ćwiczyła). I w ogóle happy end.