primavera - Pon 23 Maj, 2011 13:25
Myślę że Wickham był po prostu spryciarzem, któremu udawało się oczarować czekające na zamążpójście panny i trzeba mu przynać wybierał swoje ofiary celnie. Na szczęśice za każdym razem powinąć musiała mu sie noga i wiemy że skończył poślubiając największą trzpiotkę w okilicy - Lidię! Wickham to typ takiego faceta, którego urok wabi pnie ale potem jednak wychodzi jego paskudny charakter. Ileż bowiem można sie uśmiechać i czarować! Ania Aga - Pon 23 Maj, 2011 22:05 Można podsumować dyskusję słowami Charlotty Lucas "szczęście w małżeństwie to kwestia przypadku" spin_girl - Wto 24 Maj, 2011 09:38
Ponadto, nie uważam żeby takie nastawienie było wyrachowane czy brakowało w nim romantyzmu. Jeśli zadajemy sobie trud aby naprawdę poznac i zaakceptowac drugą osobę i znając jej wady i zalety decydujemy "to ten!", to czy nie jest to romantyczne? Czy taki rodzaj akceptacji nie świadczy o głębokiej miłości do drugiego człowieka? Sama uważam się za beznadziejną romantyczkę, ale nie wierzę, że serce to loteria - raz się trafi, raz nie ale i tak już po ptokach. Uważam, że kierując się sercem (i rozumem) szukamy pokrewnej nam duszy, kogoś kogo pokochamy za całokształt i kto nas też pokocha za całokształt. Trzykrotka - Wto 24 Maj, 2011 11:56 Dokładnie tak, spin! I ja jestem beznadziejnie romantyczna... gdyby nie to, dziś byłabym panią na włościach (sklep miałabym  ) i martwiła się najwyżej o to, co na obiad podać. Wiem o tym doskonale. Ale tej decyzji nie żałuję. Rozumiem doskonale Charlottę. Ale nie postąpiłabym jak ona, po prostu nie mogłabym.
Oczywiście, musimy to przełamać przez jedną rzecz: dziś codzienne zycie kobiety nie musi zależeć od zamążpójścia. W czasach edwardiańskich, niestety, owszem. Alicja - Wto 24 Maj, 2011 14:47
taaa, jednak gdy masz 20 lat to istnieje większa możliwość zakochania się w kimś opowiednim, mężczyzn stanu wolnego jeszcze trochę jest i możesz nawet przebierać  gorzej po 30-40, wszystkie lepsze kąski zostały już przebrane, a te które zostały... mają już starokawalerskie nawyki albo coś im doskwiera. Ten całokształt może być wtedy trudniejszy do ogarnięcia. 20-latki kierują sie sercem, właściwie tylko nim,może jeszcze trochę hormonami 30-40 latki myślą już inaczej, rozum bardziej nimi kieruje niż szalone porywy serca, stąd i miłość jest inna
Gdybym miała teraz szukać męża zostałabym sama, z pewnością Mój byłby już zajęty, a całą reszta 
Ania Aga - Wto 24 Maj, 2011 17:02 Wybierając męża, czy żonę można co najwyżej zminimalizować ryzyko porażki, gdyby tylko wystarczyło się kierować się rozumem, to byłyby same szczęśliwe małżeństwa. A co się stanie, gdy będąc w takim małżeństwie - w dużej mierze z rozsądku, nagle jeden z partnerów się zakocha w kimś innym? Znam przypadek z mojego otoczenia, gdy dziewczyna zdecydowała się na małżeństwo z chłopakiem ze swojej miejscowości, argumentując swój wybór tym, że zna go doskonale, zna jego rodziców i wie, czego może się po nim spodziewać. Jej mąż pracował daleko od domu i czasem zostawał na dłużej w służbowym mieszkaniu. Po latach okazało się, że ma on tam drugą kobietę i dzieci. Oczywiście, kobiety, które wybierają na partnerów mężczyzn nadużywających alkoholu, agresywnych, lekceważących ich zdanie - trudno jest zrozumieć. Jednak, jeżeli w związku nie ma miłości trudno przetrać trudne chwile Alicja - Wto 24 Maj, 2011 17:51 dziewczyna ta wybrała najgorsze argumenty z możliwych do zawarcia związku na całe życie. Nigdy nikogo nie znamy do końca, czasami nawet siebie. A małżeństwo bez miłości prędzej czy później źle się kończy kobiety wybierające alkoholików bądź co gorsza - brutali faktycznie trudno zrozumieć, pytanie - co jeśli mężczyzna stał się taki dopiero po ślubie? Wickham pokazał swoją twarz na długo przed ślubem... Madalam - Wto 24 Maj, 2011 20:20
No, nie wiem, czy "brutalem" można się stać dopiero po ślubie. Moim zdaniem skłonność do przemocy, do znęcania się (psychicznego czy fizycznego) po prostu w człowieku tkwi i niejednokrotnie pewne "sygnały ostrzegawcze" są mniej lub bardziej widoczne od początku znajomości, ale kobieta albo ich nie dostrzega (może nie umie ich dostrzec, a może nie chce, bo np. naiwnie wierzy, że jej miłość zmieni partnera) albo je lekceważy, albo też pewne określone męskie zachowania, zwiastujące późniejsze, łagodnie rzecz ujmując, problemy, są naturalne w jej środowisku i dlatego też uważa je za coś normalnego. Deanariell - Śro 25 Maj, 2011 00:29
Do usług.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Święte słowa. 
nicol81 - Śro 25 Maj, 2011 20:14 W kierowaniu się rozumem jest ten problem, że trzeba po pierwsze dobrze znać siebie, pro drugie partnera. Po trzecie zaś inne swoje opcje, które często w chwili podejmowania decyzji są nieznane. Czy gdyby Darcy się nie pojawił, odrzucenie Collinsa przez Lizzy byłoby słuszne? Admete - Śro 25 Maj, 2011 20:39 Nadal byłoby słuszne z jej punktu widzenia w tym okresie życia. Ania Aga - Śro 25 Maj, 2011 21:37 Małżeństwo Elizabeth z Collinsem byłoby katastrofą. Wydaje mi się, że w małżeństwie z rozsądku partnera trzeba przynajmniej szanować, co dla niej byłoby niemożliwe. Cóż, gdyby nie spotkała pana D. zostałaby starą panną, mieszkającą kątem przy którejś zamężnej siostrze. Przypomina mi się sama Austen, która po jednodniowych zaręczynach wycofała się ze związku z mężczyzną, do którego nic nie czuła. A facet miał pieniądze i mogłaby się pozbyć trosk materialnych Co do Collinsa i Charlotty to dla nich szansą jest wspólna miłość do swoich dzieci. Collins na pewno będzie zachwycał się swoim dzieckiem, przecież to jego potomek i tym może przekonać do siebie żonę Anonymous - Śro 25 Maj, 2011 21:41
Jak mi się przypomina "Becoming Jane" to przeklinam ją za to 
Sofijufka - Czw 26 Maj, 2011 10:01
byłoby! Lizzy po prostu nie mogłaby żyć z facetem do którego nie czułaby szacunku. Tylko bez miłości - no, może jakoś by sobie poradziła, może by go pokochała, ale iść do łózka z durniem? Ieszcze patrzeć, jak dzieci na swoje kopyto przerabia?! Żame!  Prędzej by umarła...
Anonymous - Czw 26 Maj, 2011 11:29
No nie wiem, czy bycie idiotą przeszkadza w lóżku... w życiu tak. W łóżku... w koncu idioci też się rozmnażają, chociaż podobno głupich nie sieją, samo rosną 
nicol81 - Czw 26 Maj, 2011 21:40 No właśnie, czemu akurat w łóżku miałoby być gorzej niż gdzie indziej? W łóżku wszystkie koty są czarne.  Chyba dla Lizzie jako żony Collinsa dnie byłby gorsze... Te kilka minut jakoś się wytrzyma...
Zależy co się rozumie przez szacunek  Czy np. Charlotta szanowała męża?
W sumie Elżbieta gardziła Collinsem, bo głupi- a jak łykała kłamstwa Wickhama.
Myślę, że Lizzy wcale odrzucała małżeństwa bez romantycznej miłości. Ania Aga - Czw 26 Maj, 2011 21:50 W książce "Duma, uprzedzenie i gra pozorów" główni bohaterowie biorą udział w amatorskim przedstawieniu charytatywnym, na motywach DiU. Odgrywając role bohaterów Austen, przejmują je w życiu prywatnym. Collins jest przystojnym mężczyzną, w którym Lizzie kiedyś się podkochiwała. Z czasem jego charakter ją zniechęcił. Charlotta związawszy się z Collinsem bardzo go chwali za umiejętności łóżkowe. Ania Aga - Czw 26 Maj, 2011 21:55
Nigdy nie twierdziłam, że Charlotta szanowała Collinsa, dlatego jej małżeństwo uważam za bardzo trudne. Copycat - Czw 26 Maj, 2011 23:45
Idiocie nie przeszkadza.. Gorzej chyba z tą drugą stroną.. Deanariell - Pią 27 Maj, 2011 01:00
Mowy nie ma!  Na jej miejscu musiałabym się chyba szorować później w nieskończoność, żeby zmyć z siebie te "kilka minut"... (Cały czas jednak staram się pamiętać, że to inna epoka, inne priorytety. )
Trzykrotka - Pią 27 Maj, 2011 14:15 Aż mi się przypomniała scena z serialu Saga rodu Forsyte'ów i Irene, robiąca sobie irygację po każdych takich "kilku minutach" z Soamesem 
BeeMeR - Pią 27 Maj, 2011 15:45
A w życiu!
JoannaS - Pią 27 Maj, 2011 19:37
Nie zgodzę się. Co do koloru kota oczywiście. Ta część życia i jej jakość też jest bardzo ważna. Tamara - Pią 27 Maj, 2011 20:04
I nie da się ukryć , że stanowi w jakichś 50% o zgodzie i szczęściu w małżeństwie . W końcu po co jest zawierane małżeństwo - po to , żeby legalnie uprawiać seks i się rozmnażać do wszelkich innych celów służy praca , przyjaźń , związki zawodowe , kółka zainteresowań itp
A co do Emmy - to nie zakochała się we Franku , bo przede wszystkim była zakochana sama w sobie i we własnej doskonałości  dopiero jak ją pan K. opieprzył aż jej kapcie spadły , dostrzegła skazy na własnym świetlanym wizerunku , a reszty dopełniła Harriett . I dopiero jak dostała po nosie i przestała myśleć o sobie jako o osobie ze wszech miar doskonałej i mądrej , mogła się zakochać w kimś innym niż ona sama . A i tak na początku powodowała nią zwykła zazdrość i naruszenie poczucia własności , bo to JEJ się pan Knightley należy , nikomu innemu
Anonymous - Sob 28 Maj, 2011 15:32 Bo jak na załączonym obrazku widać, mamy moc różniastych hamulców
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
