damamama - Czw 12 Mar, 2009 10:26 Ja od poniedziałku idę na zaległy urlop, to do południa zrobię sobie seans z całością. Ostatnio oglądam to na raty, bo ciągle ktoś przeszkadza. Mam ochotę przypomnieć sobie również DiU 1995 i chyba tak zrobię. idgie_t - Czw 12 Mar, 2009 23:50 To ja wracam - "Trudno mi jest tak pisać na podrzucony temat" 
Wypatrzyłaś! Ale sprawdziłam jeszcze i albo źle szukam , albo nie ma tego w książce. Czyli jednak , jak wspomniała Mag koncepcja reżyserki. Inna scena "lustrzana" , która mnie urzekła , to Jane , malująca swój autoportret. W lustrze oczywiście. Jane, świadoma swojej niskiej pozycji i dyskusyjnej urody , używa lustra dla obiektywnego zbadania swoich szans. A nawet , żeby potwierdzić brak szansy. Lustro , jedyna rzecz, jaka może jej pomóc , nie pokazuje jednak wcale obrazu rzeczywistego , a tylko smutne refleksje Jane. Powstaje obraz-szkic węglem , czarny i bezwzględny, pokazujący okrutnie głównie wady i niedoskonałości. Bardzo różny od barwnego portretu Blanche , który jest namalowany jakby dla podkreślenia różnic w pastelach. I tym razem , jak w poprzednich scenach , lustro nie odbija prawdy , tylko uczucia. lemurcio - Pią 13 Mar, 2009 15:37
Ładnie to ujęłaś z tymi portretami. To jest właśnie piękne w adaptacji 2006 - bezbłędnie interpretuje głębię i wymowę pewnych scen, tych wydawałoby się pomniejszych, ale kluczowych do zrozumienia naszych bohaterów. Rysunki Jane są w takim samym stopniu obrazem uczuć Jane, co nasze lustra. Te oczy Rochestera, które próbuje usilnie naszkicować w Gateshead 
Obejrzałam sobie sto lat za murzynami dodatki do JE, wywiady są ciekawe (Toby zwłaszcza...  ), sceny usunięte rzeczywiście nie powinny się w filmie znaleźć (no może scena z pokojem Jane byłaby fajna, ale jest brzydko nakręcona i dialogowo niemrawa) Natomiast poraził mnie trailer - montaż scen świetny, podkręca apetyt na obejrzenie do maximum, ale podkład muzyczny!? -z innej bajki. I to tło pomarańczowe na samym końcu...błe. Jane Eyre i pomarańczowy? Zdegustowałam się.
PS A o którą scenę chodzi, że jej nie ma w książce? Bo nie załapałam lemurcio - Pią 13 Mar, 2009 21:19 Mag, avatarek cudny cudny cudny! Kocham te malutką scenę motylową od pierwszego wejrzenia. Ruth ślicznie wygląda w tej scenie przed pierwszą rozmową z R, kiedy przegląda się lustrze, ubrana w perłową suknię, robi taką śmieszną minkę i mówi "this will have to do" Fajnie że Jane filmowa nosi szare suknie, książkowa miała głównie pogrzebowe czarne, i jedną perłową. PS Czy jakaś dobra dusza może mi powiedzieć co mówi po francusku Adelka? czasami można się domyślić, ale nie zawsze. W salonie mówi coś jakby "dezalmą" - migdały  ?
trifle - Pią 13 Mar, 2009 23:09 A w którym momencie co mówi Adelka? Ja, jak mówiłam, po przyjeździe do domu zaczęłam sobie oglądać JE. Jakie to jest cudne.. już mi się zdążyło zapomnieć.. Śmierć Helen, te lodowate mury, zamarznięta woda, żadnej przyjaznej duszy. Wyobraźcie sobie nigdy nie dostać żadnego prezentu  Czuję się dzisiaj jak taka bibułka, chłonę wszystko jak dawno nie. Cały ten smutny, samotny żywot Jane do mnie mocno przemawia Ruth to po prostu jest Jane.
A jeszcze teraz doszkolona waszymi obserwacjami, zwracam uwagę na różne szczegóły, lustra, motyle. Toby-Rochester jest fascynujący. Co się pojawia na ekranie, nie mogę przestać się w niego wpatrywać. Ależ jego Edward ma spojrzenie! I te uśmiechy kącikiem ust. Nie mogę się doczekać szczęśliwego Rochestera mówiącego "we're going to town!" w śmiesznym powozie. Ale potem znowu będzie smutno
Ech. Idę oglądać drugi odcinek. trifle - Sob 14 Mar, 2009 12:47 Obejrzałam w nocy jeszcze część drugą i trzecią. I mi smutno. Chyba największe wrażenie robi na mnie ten spokój i "cichość" Jane, zewnętrzna przynajmniej. Względem pani Reed, tych wszystkich salonowych motyli, nawet w czasie ślubu. Niezwykłe. Scena zdejmowania sukni jest niesamowita, a ani jedno słowo nie pada. Nie ma krzyków, łez, wybuchów. Nie jestem pewna, czym są owe motylki ale rzeczywiście, te wszelkie spojrzenia Rochestera robią wrażenie.
Lubię scenę, kiedy Jane pyta, czy może wyjechać na tydzień albo dwa. I całe to pożegnanie "Don't go, Jane. What would I do without you?"... Też nie wiem, po co kupił ten biały powóz. Może jeszcze wtedy nie był do końca pewny, jak to będzie... Została mi jedna część i z jednej strony chętnie obejrzałabym ją już, a z drugiej żal, bo to ostatnia, heh. damamama - Sob 14 Mar, 2009 14:18
idgie_t - Sob 14 Mar, 2009 15:04 A mnie się wydaje - no w końcu Rochester jest nieco zgorzkniały i sarkastyczny, bo życie go doświadczyło, i jeszcze nie wie, czy przestało doświadczać - że w ten sposób chciał pokazać innym jak bardzo nie liczy się z ich zdaniem . Każda kobieta, którą wybierze , czy to "miejscowa piękność" , czy skromna guwernantka , będzie miała status królowej , z którym będzie się obnosić. Ponieważ stać go na to . Po pierwsze mentalnie , bo nie przejmuje sie opinią swoich sąsiadów i znajomych - znak, że nic im do tego. Po drugie po prostu okazuje im, że mógłby ich niemalże kupić. Trochę mi to przypomina wypowiedź Wokulskiego , że mógłby kupić pierwszą lepszą i przebrać jak Izabelę - bogaty arogant zawiedziony uczuciowo. A może rzeczywiście liczył , że zaimponuje/uszczęśliwi Jane? P.S. A teraz idgie idzie sie stroić (wystawa malarstwa przyjaciela) - a może dziś znów (wczoraj było do nocy) skończy się imprezką - mój mężuś już się cieszy... P.S.2 A potem złakniona towarzystwa Dam powrócę
damamama - Sob 14 Mar, 2009 15:30
szarlotka - Sob 14 Mar, 2009 19:04 Niby się wycofuje, bo słyszy, że nadchodzą ludzie i nie chce, żeby ich razem widzieli. Też mnie zastanawia ten brak domyślności Jane. Moim skromnym zdaniem to po prostu nielogiczność książki, której w filmie nie dało się skorygować (bo i jak?). Ostatecznie już przed zajściem z Masonem Jane ma podejrzenia, że coś jest nie tak – widzi, jak służące o czymś konspiracyjnie rozmawiają itp. Zdumiewające jest też, że po nocnej wędrówce Berty zakończonej podarciem welonu tak łatwo daje się zbyć Rochesterowi („Burza ucichła” to trochę mało
damamama - Sob 14 Mar, 2009 20:35 Mason przy powozie mówi Rochesterowi aby o Bertę dbał i otrzymuje zapewnienie, że wszystko będzie tak jak zwykle. Także, gdy przyprowadza Jane mówił Masonowi iż miał na niego zaczekać a nie iść do niej sam.Może uważała, że to jakiś układ Rochester - Mason. Na pewno nie podejrzewała Rochestera o uwięzienie żony. W takim przypadku służba wiedziałaby, że Rochester nie może się ożenić i ktoś by jej to powiedział. Wtedy chyba tak jak i teraz nawet, gdy się coś podejrzewa, nie mówi się o tym głośno. Sofijufka - Sob 14 Mar, 2009 20:55 służba podejrzewała, że Berta to dawna kochanka Rochestera... Jane pewnie też - że z poczucia obowiązku zaopiekował sie nią, tak jak Adelką... Tyle, że myślała o Gracji Poole damamama - Sob 14 Mar, 2009 21:07 Ale nie już gdy Berta podarła jej welon. Wtedy widziała, że to nie Grace Poole. szarlotka - Nie 15 Mar, 2009 11:20 W wersji na TVN Style opowieść o ptaku też niestety „odleciała” 
A co do pani Fairfax - chyba musiała wiedzieć. Zresztą jej reakcja na wiadomość Jane, że Rochester się jej oświadczył, wiele mówi. Jest wyraźnie wstrząśnięta – chyba nie tym, że szykuje się mezalians... Dlaczego nie powiedziała Jane? – może zdecydowała lojalność wobec Rochestera, może się go bała, może jedno i drugie. Gosia - Nie 15 Mar, 2009 11:25 Pani Fairfax nie wiedziała, że tamta była żoną Rochestera, może uważała, że kochanką, która oszalała. I matką Adelki. lemurcio - Nie 15 Mar, 2009 11:51 Co do fabuły powieści, to chyba zgodzicie się że to najbardziej nieprawdopodobny, a chwilami nielogiczny splot wydarzeń które mogły mieć miejsce w życiu 19-letniej guwernantki. Polski tłumacz dał temu wyraz przerabiając tytuł z oryginalnego "Jane Eyre" na "DZIWNE losy Jane Eyre". Charlotte Bronte musiała też być świadoma jak dziwną historię pisze - w książce w scenie wróżenia Rochester aka Cyganka mówi do Jane - "nie wiem czy znalazłaby się w Anglii druga guwernantka w takiej jak ty sytuacji" (z pamięci cytuję)...No faktycznie - młodziutka dziewczyna ucząca nieślubne dziecko w starym dworze bogatego "kawalera", który trzyma szaloną żonę na strychu...ekhmmm. Na szczęście JE jest świetnie napisana, a intryga jakkolwiek nieprawdopodobna ma swój urok i trzyma w napięciu. I kochamy ją mimo wszystko, prawda? 
Sofijufka - Nie 15 Mar, 2009 11:58 ojjj taaak damamama - Nie 15 Mar, 2009 12:42
idgie_t - Nie 15 Mar, 2009 22:20 Drogie Damy, Zabieram głos w tej dyskusji i już się zastanawiam co mi za to zrobicie . Ten niesamowicie dowcipny komentarz znalazłam dzięki linkowi z C19.
Mógłby on i w naszym skromnym gronie stać się przyczynkiem do gorącej dyskusji. Jest po angielsku , ale moim zdaniem zrozumiały , bo nie jestem anglistą, a rozumiem .
Zastanówmy się więc czy Rochester był potworem, choć temat dotyczy bardziej książki niż filmu. http://vulpeslibris.wordp...onster-is-born/ Miłej lektury! Gosia - Nie 15 Mar, 2009 22:37 Ciekawe wpis. Muszę przyznać, że nie lubię Rochestera (chociaż lubię jednak tę postać) za to w jaki sposób bawi się uczuciami Jane. W tym sensie na pewno jest potworem
damamama - Nie 15 Mar, 2009 23:25 Może dla polskojęzycznych jakaś dama streści artykuł? 
Anonymous - Pon 16 Mar, 2009 00:17 Mnie złościła ta zabawa z wróżeniem, to było nie fair. Gdybym ja padła ofiarą czegoś takiego czułabym się upokorzona. Odarta ze swoich sekretów, nawet pod pozorem miłości nie można się kimś tak bawić. trifle - Pon 16 Mar, 2009 00:51 Ale Jane się nie dała przecież. Nie powiedziała nic głupiego, nie wydała się z niczym. Nie wiem, czemu ta wróżka tak głupio się wydała. Może to było zaplanowane? Może Rochester chciał, żeby Jane wiedziała, że on tam był i że chce o niej wiedzieć wszystko?
Gosia - Pon 16 Mar, 2009 12:04 No przepraszam, ale sprowadzając Blankę chciał zagrać na uczuciach Jane, sprawdzić ją, to oczywiste. A potem w rozmowie moim zdaniem też nie był lepszy. idgie_t - Pon 16 Mar, 2009 12:17
Nie jestem tłumaczem zawodowo , ale sie postaram. Próbowałam dosłownie , żeby oddać ton , ale w niektórych miejscach musiałam zastąpić czymś idiomy , a w innych było mało po polsku i wyszło TO. Spoiler: Miłej lektury 
|
||||||||||||||||||
