praedzio - Pon 24 Wrz, 2012 05:09 No, co? Przeżywał biedaczyna i to mocno! 
Agn - Pon 24 Wrz, 2012 06:41 Taaa, że czytać na głos musi... 
Trzykrotka - Pią 12 Paź, 2012 00:08 Nie wiem czemu, raptem dziś przypomniałam sobie Życie snem Calderona de La Barki. Może to reakcja na śmierć Jerzego Jarockiego, który tak genialnie wyreżyserował to w Starym. Miłosz, pamiętasz, jak młodziutki i piękny Krzysztof Globisz mówił ten monolog? choć się wychowałem wśród leśnych zwierząt wśród gwiazd i ptaków a gwiazdy i ptaki uczyły mnie algebry i szaleństwa a rysie i dziki uczyły mnie polityki i szaleństwa ty każdym spojrzeniem usypiasz kły i pazury i budzisz mnie we mnie nienasycone oczy chcą pić z ciebie choćby to co pija było trucizną chcę patrzeć choćbym miał umrzeć i umieram patrząc i niech umrę bylebym mógł patrzeć a jeśli umieram patrząc umrę po raz drugi gdy nie będę patrzeć a więc tak czy tak umrę twoje oczy nieszczęśliwemu zwróciły życie by odebrać życie szczęśliwemu praedzio - Pią 12 Paź, 2012 05:14 Piękne... 
trifle - Śro 17 Lip, 2013 22:42 Grimoire - Andrzej Sosnowski Wczoraj elektronicznie namierzyłem rybę. Wzięła mnie. Po prostu wziąłem i skoczyłem w szmaragdową toń naszego zbiornika jak stałem, nokia piszczała nieprzytomnie, woda pękała na moich oczach pod ciśnieniem tysiąca nasłonecznionych akwariów, i było lato, ekstra, a może wręcz ultra light, mam na myśli światło, i wkrótce słońce krwawiło w górze jak peleryna supermana i sączyło się za mną jeszcze jakiś czas żyłkami ostatnich promieni, więc zdążyłem pomyśleć: żegnaj, kołowrotku, ja tam w dole już widzę suwerenną błystkę boskiej imprezy i słychać głos oceanów a strumienie małych rybek dalej mienią się w oczach, jak te pończochy hologramki, które tak efektownie lśnią na głowach rozbójników wskazując drogę do ich kryjówek nawet w nocy, bo diamentowe smugi w powietrzu utrzymują się przez dziewiętnaście godzin, więc nasze miasto ma wygląd fosforyzującej krzyżówki bezustannie rozwiązywanej przez policję, żegnaj. I pomyślałem na głos - och. (Ostatni pęcherzyk powietrza wystrzelił jak korek.) I zreflektowałem się: nie mam ze sobą listu. Satelitarnie zostanę wzięty za butelkę, a ja nie mam listu, nawet trzech pierwszych liter nazwiska, nawet inicjałów, które po angielsku stanowią monogram poezji. Nie mogę też zrobić rekina, bo mam zęby jak szara ruina kilku niedopałków w popielniczce, ani delfina, bo nie umiem pływać, ani łabądka, ani nawet pieska bezdrożnego, więc z czym do kamery, i gdzie jest moja jedyna głębinowa ryba, jej lucyferyna, jej bioluminescencja, i skąd w takim razie to dziwne zatrzęsienie światła na głębi i w moich śpiewających płucach, i między wierszami. Właśnie. Skąd tyle światła? Głębinowa elektrownia? Wembley na dnie? Podwodne wydanie Pegaza? I wtedy znikąd wyłania się ten srebrny facet z lirą i mówi: Excuse me, sir. My name is Bond, James Bond. Może górę zainteresuje mapa tutejszego dna, którą mam na ukończeniu, a myślę, że moglibyście zrobić mi legendę. (A dreszcz szedł - taki miał w sobie głos ogromny... Choć blady był i jakby nieprzytomny...), więc - Dnia? - zapytałem. - Mapa tutejszego dnia? - gdyż niełatwo o dobrą artykulację pod wodą. A on na to: - Zapraszam na skromny posterunek Wernyhory. We trzech zaczniemy gruntowne obrady na temat wszystkich jasnych głębi, co nas gubią. Trzy możliwości widzę w trójcy zwięzłych pytań: Sama legenda czy też sama mapa? Może możliwość samej tylko mapy? Może też sama niemożliwość dna? Admete - Czw 15 Sie, 2013 11:10 Jarosław M. Rymkiewicz Ogród w Milanówku, lato Moi przyjaciele tu to są wróbelki I przyjazny jest mi żywioł wszelki Wróbel jabłko na barwinku kwiatki Wspólne są tu nasze zagadki Wspólne nasze istnienie w biedzie I do śmierci razem się jedzie Jeden strach i sny nasze jedne O wróbelki przyjaciele moje biedne I barwinek jego białe korzonki Jabłko które spadło z jabłonki Czarny ślimak i rudy rudzik O istnienie jak ono się trudzi I w purpurze orzechy leszczyny Są z tej samej ciemnej przyczyny Wielki strach jest w jabłkach wróbelkach Wielka bieda o jak wielka Jeszcze trochę i byt się odsłoni Powie żeśmy byli tu po nic Wróble ziółka jabłka podziobane Razem z wami przed niebytem stanę Pasuje do mojego nastroju... miłosz - Czw 15 Sie, 2013 20:19
oj pamiętam <3 zwłaszcza, że go widziałam ostatnio na scenie i nie dość, że wielce nieapetyczny to jeszcze nie całkiem trzezwy, jakby 
Trzykrotka - Czw 15 Sie, 2013 20:35 Tjaaa.... przez takie doświadczenia przestałam chodzić do teatru. A raczej - chodzę raz na ruski rok
Admete - Czw 15 Sie, 2013 21:25 To przykre, że niektórzy artyści poddają się tej złej stronie sławy. Jesień za plecami i: W sierpniowe popołudnia pełne dojrzałego słońca najlepiej myśli się o śmierci w rytm miarowych kroków po ciepłym asfalcie gdy życie jest tuż obok na wyciągnięcie ręki... Trzykrotka - Pią 16 Sie, 2013 00:28 Kto to napisał? Poruszające... Admete - Pią 16 Sie, 2013 06:18 Moje  Dawne dzieje.
Yvain - Pią 16 Sie, 2013 07:29
Zgadza się. I takie dojrzałe. Ile lat tak mniej więcej miałaś jak powstał ten wiersz? Trzykrotka - Pią 16 Sie, 2013 09:43
 Powinnaś pisać. Przepiękny wiersz i myśl.
Admete - Pią 16 Sie, 2013 20:10 Ze 22 Serio. Pisałam pomiędzy 18 a góra 27 rokiem życia. Potem przestałam, bo już nie umiałam.
Ania Aga - Pią 13 Wrz, 2013 22:08 Odszukałam tomik Harasymowicza, kupiony lata temu dla takich wierszy. Parasolka poezji od czasu do czasu jest mi niezbędna 
Jerzy Harasymowicz Północ Tylko samotny ptak śpiewał w gęstwinie jasnej Przykryci światłem księżyca jak prześcieradłem jeszcze leżeli nieruchomo porastały ich zawilce Najpierw znalazły się ich oczy - o tak oczy i twarz – jej twarz w złotogłowiu leszczyny i ramiona – o ramiona i serce o serce było na powrót z nimi i na powrót imię I co nazwali rozkwitło Prezent Kupiłem jej parasolkę poezji z czerwonymi frędzlami metafor Choć ma włosy kare jest bardzo biała na kanikułę potrzebny jest parasol Zapewne parasolka poezji wyda jej się prezentem zbyt staroświeckim Przejdzie się z nią kilka razy I za szafą zostawi Lecz na szczęście parasolka poezji będzie potrzebna wielu I wielu jeszcze ucieszy ten prezent Admete - Sob 14 Wrz, 2013 09:11
Magia słowa...Uwielbiam cos takiego. "Czerwone frędzle metafor..."
Anaru - Nie 15 Wrz, 2013 00:11 Dużo bardziej podobają mi sie te wiersze niż ten poszukiwany konterfekt. Admete - Nie 15 Wrz, 2013 09:36 Nic nie poradzę na to, że ktoś z naczalstwa akurat ten wiersz chce mieć na konkursie
Admete - Sob 16 Lis, 2013 19:42 Papusza (...) Ile głodów! Ile bied! Tyle smutków! Dróg niemało! Tyle ostrych kamieni w stopy się wbijało! Ileż koło uszu kul nam przeleciało! Ile błot! Jakie deszcze! Ile krwawych łez jeszcze! Ile włosów z głów, z warkoczy rwały nam gałęzie w nocy! Ach, wielki Boże, któryś jest w niebie, ratuj nam życie, błagamy Ciebie! Tyleśmy przeszli bied i niedoli! Czy nigdy spocząć los nie pozwoli? Jak ptaki zimą, albo ryby, kiedy je złowi wędka czyja, tak strach nas dręczy, zły los zabija. * * * Niechaj wszyscy Cyganie przybiegną tu blisko, jak do lasu, gdzie wielkie ognisko i gdzie w światłach słonecznych wszystko. Niechaj na to moje śpiewanie wszyscy zewsząd się zejdą Cyganie, żeby słów mych wysłuchać, odpowiedzieć na nie. Anaru - Pon 25 Lis, 2013 18:06 Mam ochotę obejrzeć film, poezja do mnie nie za bardzo przemawia niestety. Trzykrotka - Śro 27 Lis, 2013 12:12 To prosta poezja, ale bardzo prawdziwa. Kanty Pawluśkiewicz zrobił z niej wielkie oratorium. Dawno nie słuchałam Harf Papuszy, swoją drogą 
Aragonte - Śro 27 Lis, 2013 16:18 Admete, nadal żałuję, że już nie piszesz  Ja się do pisania wierszy nie nadaję, ale Twoje naprawdę wydają mi się dojrzałe i zwyczajnie dobre.
Dołączam całkiem ciekawy wpis Zwierza popkulturalnego o czytaniu poezji: http://zpopk.pl/nic-nie-m....html#more-5916 Admete - Śro 27 Lis, 2013 17:21 Aragonte już nie umiem. Sama wiesz, że słowa potrafią człowieka opuścić raz na zawsze. Nawet mam wiersz ostatni. Wiedziałam, że będzie ostatni. Nie założyłam tego, wiedziałam. Mam teraz do nich dystans, bo to trochę tak, jakby napisała je inna osoba. Tak wygląda cały wiersz o sierpniu i śmierci, którego fragment wam dawałam: 1.08.1996 w sierpniowe popołudnia pełne dojrzałego słońca najlepiej myśli się o śmierci z łagodnym uśmiechem w kącikach ust w rytm miarowych kroków po ciepłym asfalcie podczas gdy życie jest tuż obok w hałasie ulicy na wyciągnięcie ręki Z tym czytaniem, to popieram zwierza. A jakie my mamy dobre wiersze dla dzieci. Wykorzystuje je w swojej pracy. Admete - Czw 24 Kwi, 2014 20:49 Tadeusz Różewicz Kto jest poetą Poetą jest ten który pisze wiersze I ten który wierszy nie pisze Poetą jest ten który zrzuca więzy I ten który więzy sobie nakłada Poetą jest ten który wierzy I ten który uwierzyć nie może Poetą jest ten który kłamał I ten którego okłamano Ten który upadł I ten który się podnosi Poetą jest ten który odchodzi I ten który odejść nie może Anaru - Pią 25 Kwi, 2014 21:18 Ładny wiersz... |
||||||||||||||
