Roberta i pokojówki, odnalezionego dziedzica i śmierci złej czarownicy, znaczy żony

Matthew is standing and engaged to lavinia again! Lord G kissed the maid! Bates clearly killed the mrs! Sybil and branson run away together! And last but not least....maggie is a legend!!!!!

O dziwo oglądałam z przyjemnością. Poza naprawdę idiotycznym wątkiem Roberta i pokojówki, było nieżle. Mam wrażenie, że facet przeżywa kryzys wieku średniego.
Matthew odzyskał władzę w nogach. Okazało się, że paraliż był skutkiem szoku. Wiem znowu telenowela, ale lubię go, więc przymykam oko.
Richard okazał się gnomem i jeżeli Mary za niego wyjdzie, to należy naprawdę jej współczuć. Nie zasłużyła sobie na coś takiego.
Podobała mi się jej przemowa do Sybil.
Mimo decyzji o ucieczce, nadal nie widzę uczucia Sybil do Bransona. Chyba ten wątek został źle poprowadzony. Jakby coś się działo, ale zabrakło im czasu, by to pokazać. A tak mam wrażenie, że Sybil chciała uciec, bo nie wyobraża sobie życia bez zajęć.
Uwielbiam Violet. Jej uwagi są bezcenne.
No i zajawce następnego odcinka: Cora chora na grypę, Matthew tańczy z Mary i mówi jej o rozmowie z Violet. Lawinia chyba się orientuje, że jest niestety zastępstwem.

milenaj napisał/a:

Skończyłam oglądać. O dziwo oglądałam z przyjemnością. Poza naprawdę idiotycznym wątkiem Roberta i pokojówki, było nieżle. Mam wrażenie, że facet przeżywa kryzys wieku średniego.

Ja też mam wrażenie, że się trochę obwinia. On chciał jechać na front, chciał walczyć, a w sumie został taką maskotką, podczas gdy inni ginęli. Na dodatek wszyscy mają inne zajęcia, a on nawet śniadanie musi jeść w samotności. A pokojówka mi przypomina trochę Corę, może przez te niebieskie oczy i ogólny typ urody. I przez to się trochę zapomniał .
Ale też ogólnie nie podoba mi się jego zachowanie jeżeli chodzi o Matthew, Mary i Lavinię. Cora stawia szczęście córki na pierwszym miejscu, a on trochę o niej zapomina.

Mary mi bardzo szkoda, ale uwielbiam ją za to, że cały czas zachowuje swoją dumę i że nikogo za swoją sytuację nie obwinia.

Ja chyba nienormalna jestem, bo w jakiś sposób było mi nawet trochę żal Thomasa.
Ja także nadal nie widzę uczucia między Sybil a Bransonem. Może to dlatego, że jak jakaś panna decydowała się w książkach/serialach/filmach uciekać z człowiekiem niższego od niej stanu, to zawsze przedem była jakaś namietność, silne uczucie, a tu? Dla mnie nic nie ma.
Podobało mi sie za to jak Sybil strzeliła Edith komplement, a później jak Mary i Edith pojechały po nocy ratować honor najmłodszej