Więc rzecz polega na tym, że z Lestatem kontaktuje się człowiek, który może się z nim zamienić ciałami. Dla Lestata to nielada pokusa - mógłby znów być śmiertelnikiem, poczuć jak to jest. Jeść normalne potrawy, czego nie robił od dwustu lat, uprawiać seks, chodzić po słońcu bez ryzyka spalenia. W końcu do zamiany dochodzi. I nagle okazuje się, że wcale nie jest tak łatwo być znów śmiertelnikiem. Jedzenie się zmieniło i dla wampira nie ma smaku - tęskni za krwią. No i w ogóle pierwsze momenty. Marzł, wywalał się w obcym ciele, nie mógł zapanować nad podstawowymi czynnościami... a przede wszystkim usiłował oddać mocz. Myślałam, że skonam!
Odkrył, że ludzie wcale już nie zdają mu się tacy piękni, inaczej odczuwa zapachy, przeszkadza mu pot, czuje się brudny, czuje do siebie jakieś takie obrzydzenie. Z jednej strony są momenty zabawne, ale z drugiej jest to fascynujące. Najwyraźniej być śmiertelnikiem wcale nie jest tak prosto, jak mu się wydawało. Przyzwyczaił się, że może fruwać nad ziemią, ma zgrabniejsze ruchy, inaczej wygląda etc. Człowieczeństwo jest dla niego nie do zniesienia. Chyba właśnie dlatego kocham Anne Rice - za tą filozoficzną podszewkę. A czasem i nie podszewkę, tylko koc. Rozmowy wampirów bywają szalenie interesujące.