Trzykrotka - Wto 11 Sty, 2011 16:38 To jest bardzo mądre. Bo tak naprawdę jest - istniejesz, póki cokolwiek jeszcze cię zadziwia, zachwyca, interesuje. Admete - Wto 11 Sty, 2011 16:46 To dlatego czasem jestem zirytowana sama sobą, gdy nie moge znaleźć ksiązki czy filmu, które by mnie porwały... trifle - Wto 11 Sty, 2011 17:00
To ja też tak mam. Beznadziejne uczucie... zwłaszcza jak inni się zachwycają - a u mnie zero emocji. Kostnica duchowa 
Kiedy się dziwić przestanę Gdy w mym sercu wygaśnie czerwień Swe ostatnie, niemądre pytanie Nie zadane, w połowie przerwę Będę znała na wszystko odpowiedź Ubożuchna rozsądkiem maleńkim Czasem tylko popłaczę sobie Łzami tkliwej i głupiej piosenki By za chwilę wszystko zapomnieć Kiedy się dziwić przestanę Kiedy się dziwić przestanę Będzie po mnie Kiedy się dziwić przestanę Zgubię śpiewy podziemnych strumieni Umrze we mnie co nienazwane Co mi oczy jak róże płomieni Dni jednakim rytmem pobiegną Znieczulone, rozsądne, żałosne Tylko życia straszliwe piękno Mnie ominie nieśmiałą wiosną Za daleko jej będzie do mnie Kiedy się dziwić przestanę Kiedy się dziwić przestanę Będzie po mnie Kiedy się dziwić przestanę Lżej mi będzie i łatwiej bez tego Ścichną szczęścia i bóle wyśmiane Bo nie spytam już nigdy - dlaczego? Błogi spokój wyrówna mi tętno Gdy się życia nauczę na pamięć Wiosny czułej bolesne piękno Pożyczoną poezją zakłamię I nic we mnie i nic koło mnie Kiedy się dziwić przestanę Kiedy się dziwić przestanę Będzie po mnie. BeeMeR - Pią 14 Sty, 2011 17:50
Odnośnie smutnych, a pięknych kolęd, czy też prawie kolęd, to jedna z moich ulubionych: Wigilia na Syberii (wg obrazu J. Malczewskiego) http://www.kaczmarski.art...rii_orginal.jpg http://szaga.wrzuta.pl/au...nski_gintrowski Zasyczał w zimnej ciszy samowar Ukrop nalewam w szklanki Przy wigilijnym stole bez słowa Świętują polscy zesłańcy Na ścianach mroźny osad wilgoci Obrus podszyty słomą Płomieniem ciemnym świeca się kopci Słowem - wszystko jak w domu "Słyszę z nieba muzykę i anielskie pieśni Sławią Boga że nam się do stajenki mieści Nie chce rozum pojąć tego chyba okiem dojrzy czego Czy się mu to nie śni"... Nie będzie tylko gwiazdy na niebie Grzybów w świątecznym barszczu Jest nóż z żelaza przy czarnym chlebie Cukier dzielony na kartce Talerz podstawiam by nie uronić Tego czym życie się słodzi Inny w talerzu pustym twarz schronił Bóg się nam jutro urodzi. "Król wiecznej chwały już się nam narodził Z kajdan niewoli lud swój wyswobodził Brzmij wesoło świecie cały oddaj ukłon Panu chwały Bo to się spełniło co nas nabawiło serca radością"... Nie, nie jesteśmy biedni i smutni Chustka przy twarzy to katar Nie będzie klusek z makiem i kutii Będzie chleb i herbata Siedzę i sam się w sobie nie mieszczę Patrząc na swoje życie Jesteśmy razem - czegóż chcieć jeszcze Jutro przyjdzie Zbawiciel "Lulajże Jezuniu moja perełko Lulaj ulubione me pieścidełko Lulajże Jezuniu lulajże lulaj A ty go Matulu w płaczu utulaj"... Byleby świecy starczyło na noc Długo się czeka na niego By jak co roku sobie nad ranem Życzyć tego samego Znów się urodzi, umrze w cierpieniu Znowu dopali się świeca Po ciemku wolność w Jego imieniu Jeden drugiemu obieca... [Jacek Kaczmarski, 1980 ] Joy - Sob 15 Sty, 2011 17:16 Bolesław Leśmian - ,,W malinowym chruśniaku" W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem Zapodziani po głowy, przez długie godziny Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny. Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem. Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty, Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory, Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory, I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty. Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała, A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni, Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni Owoce, przepojone wonią twego ciała. I stały się maliny narzędziem pieszczoty Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie, I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty. I nie wiem, jak się stało, w którym okamgnieniu, Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła, Porwałem twoje dłonie — oddałaś w skupieniu, A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła. http://www.youtube.com/watch?v=ug-i2_ZOffk To wersja śpiewana w wykonaniu Marka Grechuty i Krystyny Jandy. Cudo po prostu. Yvain - Sob 15 Sty, 2011 17:26 Zgadza się 
VeraDeDiamant - Pon 17 Sty, 2011 21:55 Oto jedne z moich ulubionych wierszy o miłości;D: Browning Barrett Elizabeth Jak cię kocham? Poczekaj- wszystko ci wyłożę Jak cię kocham? Poczekaj - wszystko ci wyłożę. Kocham do dna, po brzegi, do samego szczytu przestrzeni, w której dusza szuka krańców bytu i łaski idealnej, ginąc w tym przestworze. Kocham cię tak przyziemnie, jak tylko zejść może głód; przy świeczce i w słońcu, gdy sięga zenitu; tak śmiało i tak czysto, jak ktoś, kto, zaszczytu nie pragnąc, broni zasad wspartych na honorze. Kocham cię całym żarem, który niosłam w piersi przez mrok smutków; dziecinną wiarą wbrew niedoli; miłością, jaką we mnie niegdyś tylko święci budzili - kocham wszystkim, co cieszy i boli, tchem, łzą, uśmiechem, życiem! - A gdy Bóg pozwoli, będę cię nawet mocniej kochała po śmierci. Natomiast sporo prawdy o mężycznach i kobietach jest w tym utworze tej samej autorki (też uwielbiam!;D) Browning Barrett Elizabeth Żądania mężczyzny I Kochaj mnie wszystkim, czym jesteś, Uczuciem, myślą, wzrokiem, ciałem. Kochaj w najdrobniejszym geście I w istnieniu całem. II Kochaj mnie młodością swoją W szczerym przyzwoleniu, Przysięgami, co się boją Słów w czułym milczeniu. III Kochaj mnie lazurem oczu, Co przyrzeka wszystko; Skoro barwę z nieba toczą, Prawda niebios blisko. IV Powiekami, które skrycie Kryją oczy śniegu ciszą, Kochaj serca głośnym biciem, Niech sąsiedzi słyszą. V Kochaj dłonią wyciągniętą Swobodnie z daleka. Kochaj stopą, która czując Krok za sobą, zwleka. VI Kochaj mnie głosem, co w obronie Nagle słabnie trochę, I rumieńcem, który płonie, Kiedy szepczę: "Kocham". VII Kochaj mnie sercem myślącym, Złam je westchnieniami. Od żywych i konających Odwróć się myślami. VIII Kochaj w pozach uroczystych, Kiedy świat cię wieńczy, I pośród aniołów czystych, Gdy modląc się klęczysz. IX Kochaj czysto, jak to w głuszy Leśnej czynią zakochani, I wesoło, mocno, z duszy, Jak urocza pani. X Przez nadzieję, chociaż płocha, Co oddali nas lub zbliży, Za dom i za grób mnie kochaj, I za to, co wyżej. XI A gdy szczerą miłość wzrok I kobiece serce wyzna, Będę kochał cię — przez rok, Jak umie mężczyzna. Przełożyła Ludmiła Marjańska Natomiast wariację na temat słynnego monologu "Hamleta" Shakespeare'a też bardzo lubię;D Czartoryski Alexander "To be or not to be" „Być albo nie być …” Takie śmieszne zdanie przez lat czterysta ludziom myśl zaprząta. Tak postawione, fałszywe pytanie śmiech we mnie budzi. Z właściwego kąta gdy patrzę na nie, dostrzegam fałszywkę. Półprawda taka jest od kłamstwa trwalsza, stanowiąc sobą błyszczącą przykrywkę myśli, co poszła w drogę jakąś dalszą. „Być albo nie być …” To dyktuje pycha temu, co sobie uzurpuje prawa tworzenia bytów. To logika licha, ludzka, ułomna … I śmieszną się stawa. Decyzja: nie być. Twoja, suwerenna, w twej mocy bowiem znaleźć się w niebycie. Decyzja bycia? Prawda jest niezmienna: nie decydujesz, czy dać sobie życie. O czym w tym zdaniu mi powiedzieć chciałeś? Bez twej decyzji niebyt też się stanie. Już to na sobie, Wiliamie, poznałeś. „Być albo nie być …” Takie śmieszne zdanie. A moim ukochanym fragmentem o miłości z "Hamleta" - jednocześnie jakby mottem moich historii i szablonów jest cytat z aktu II: 
"Doubt thou the stars are fire Doubt that the sun doth move Doubt truth to be a liar But never doubt I love." 
asiek - Sob 05 Mar, 2011 11:21 Lubię wiersze Anny Świrszczyńskiej i często do niej wracam... Kobieta mówi o swoim życiu Wiatr mnie pędzi po drogach, wiatr, bóstwo odmiany o dmuchających policzkach. Kocham ten wiatr, cieszę się odmianom. Chodzę po świecie we dwoje albo sama i miłe mi są jednakowo tęsknota i śmierć tęsknoty, która nazywa się spełnienie. Czegoś jest we mnie za dużo. Przelewam się przez brzegi jak drożdże. Drożdże mają swój własny rodzaj szczęścia. Idę, ciągle idę, czasami przyłącza się do mnie mężczyzna. Idziemy razem, on mówi, że to do śmierci, potem gubi się o zmroku jak rzecz nieważna. Idę sama, potem znów na zakręcie zjawia się nowy towarzysz. Idę, ciągle idę, wiatr mnie pędzi po drogach. Na moich drogach zawsze wieje wiatr. trifle - Czw 24 Mar, 2011 14:41 Walt Withman, moje ostatnie odkrycie. Do kogoś, kto wkrótce umrze Spośród wszystkich wybieram ciebie, mam wiadomość dla ciebie; Umrzesz - niech inni mówią co im się podoba, ja nie chcę być krętaczem, Jestem dokładny i bezlitosny, lecz kocham ciebie - nie ma dla ciebie ucieczki. Delikatnie kładę swą prawą dłoń na twojej, ledwie ją czujesz, Nie przekonuję, pochylam nisko głowę, na wpół ją skrywam, Siedzę spokojnie obok, pozostaję ci wierny, Jestem więcej niż pielęgniarzem, więcej niż ojcem czy sąsiadem, Uwalniam cię od wszystkiego prócz twego ciała duchowego, ono jest wieczne, ty sam na pewno ocalejesz, Ciało, które opuścisz, będzie jedynie odpadkiem. Słońce przedziera się w nieoczekiwanych kierunkach, Mysli niezłomne i pewność wypełniają cię, uśmiechasz się, Zapominasz, że jesteś chory, ja też zapominam, Nie dostrzegasz lekarstw, nie zważasz na płaczących przyjaciół, ja jestem z tobą, Nie dopuszczam do ciebie nikogo, nie ma powodu, aby ci współczuć, Ja nie współczuję, ja winszuję tobie. * [ten mnie wzrusza niezwykle] Ostatnia inwokacja Na koniec, lekko, Spośród murów potężnej twierdzy, Z uścisku szczelnych zamków, spod straży dobrze zamkniętych drzwi, Niechaj ulecę. Niech wyślizgnę się bezszelestnie; Kluczem łagodności otwórz zamki - szeptem - Otwórz drzwi, o, duszo. Delikatnie - nie bądź niecierpliwa (Silny jest twój uścisk, o, śmiertelne ciało, Silny jest twój uścisk, o, miłości). * Do Ciebie Kimkolwiek jesteś, lękam się, że wędrujesz ścieżkami marzeń, Boję się, że domniemane rzeczywistości pod twoimi stopami i dłońmi rozpłyną się, Nawet teraz twoje rysy, radości, mowa, dom, fach, zwyczaje, kłopoty, szaleństwa, strój, zbrodnie pierzchają przed tobą w rozsypce, Twoje prawdziwe ciało i dusza zjawiają się przede mną, Wyłaniają się z interesów, z handlu, sklepów, pracy, farm, ubrań, domu, kupna, sprzedaży, jedzenia, picia, cierpień i umierania. Kimkolwiek jesteś, nakładam na ciebie rękę, abyś był moim poematem, Szepczę z wargami tuż przy twoim uchu, Kochałem wiele mężczyzn i kobiet, lecz nikogo bardziej niż ciebie. Tak, byłem opieszały i głupi, Już dawno powinienem był pójść prosto do ciebie, Nie powinienem był paplać o niczym prócz ciebie, powinienem był opiewać tylko twoją osobę. Rzucę wszystko i przyjdę i ułożę hymny o tobie, Nikt ciebie nie zrozumiał, ale ja ciebie rozumiem, Nikt nie oddał ci sprawiedliwości, sam sobie nie oddałeś sprawiedliwości, Nikt nie odnalazł w tobie doskonałości, ja jeden ją w tobie znajduję. Nie ma takiego, który by nie chciał cię uzależnić, ja jeden nigdy się na to nie zgodzę, Ja jeden nie narzucam ci pana, właściciela, zwierzchnika, Boga, a jedynie to, co chce być twoją istotą. Malarze malowali rojące się grupy, a w środku nich jedną postać, Nad głową tej postaci unosił się nimb złotawego światła, Ja zaś maluję miriady głów, lecz każdą bez wyjątku zdobię nimbem złotawego światła, Pod moją ręką, z mózgu każdego mężczyzny i każdej kobiety płynie ono odwiecznym promienistym potokiem. O, móglbym śpiewać o tobie wspaniałe hymny pochwalne! Nawet nie wiesz, kim jesteś, prześniłeś całe życie, Wszystko, co dotąd czyniłeś, zamienia się już w szyderstwo. (Twoja zapobiegliwość, wiedza, modlitwy - czym są dziś, jeśli nie są szyderstwem?) Szyderstwa nie są tobą, Pod nimi i wewnątrz nich widzę, jak się czaisz, Tropię cie tam, gdzie nikt inny ciebie nie tropił, Milczenie, biurko, lekceważące słówko, noc, codzienna rutyna, jeśli nawet ukryją cię przed innymi albo przed tobą samym, nie ukryją cię przede mną, Twarz wygolona, wzrok rozbiegany, niezdrowa cera, jeśli nawet odrzucą innych, mnie nie odrzucą, Wyzywający strój, szpetna postawa, pijaństwo, chciwość, przedwczesna śmierć, dla mnie to wszystko nieważne. Nie ma takiego talentu w mężczyźnie czy kobiecie, ktory nie byłby także zakarbowany w tobie, Nie ma odwagi, wytrwałości w innych, których nie byłoby także w tobie Nie ma takiej rozkoszy, która nie mogłaby być także twoim udziałem. Co do mnie, nie dam nikomu niczego, czego nie dałbym także tobie, Nie zaśpiewam pieśni chwały nikomu, nawet Bogu, zanim nie zaśpiewam pieśni chwały tobie. Kimkolwiek jesteś, domagaj się swego za wszelką cenę! Pejzaże Zachodu i Wschodu są mdłe w porównaniu z tobą, Te rozległe łąki, te rzeki bez końca - jesteś równie rozległy i nieskończony jak one, Ty jesteś tym lub tą, która panuje nad nimi, Władca czy też władczyni samodzielnie władasz Naturą, żywiołami, bólem, namiętnością, rozkładem. Pęta spadają z nóg, odkrywasz niewyczerpane zasoby, Stary czy młody, mężczyzna czy kobieta, szorstki, pospolity, odtrącony przez innych, cokolwiek jest w tobie - ujawni się samo, Narodziny, życie, śmierć i pochówek dostarczają środków, nie brak niczego, Przez gniew, straty, ambicję, ciemnotę, znudzenie przebije się to, co jest tobą. Admete - Pią 01 Kwi, 2011 22:51 Ernest Bryll - Aniele mych pradziadów chłopskich Aniele mych pradziadów chłopskich daj tę siłę Z jaką się w bezimiennej powstaje godzinie Gdy pół nocy pół świtu. Gdy świat ucichł w zimie I ojczyzna jest - jakby Boga już nie było Modlitwo moja. Teraz nie umieraj I dla nas niebo wysoko otwieraj Bośmy już zapomnieli cośmy tam widzieli Rzuć nam na ziemię promień - abyśmy się wspięli Choć trochę wyżej i patrząc z półnieba Ujrzeli swoje życie tak jak pewno trzeba Aniele mych pradziadów. Wspomóż naszą słabość Zapal gwiazdy jak świecę. To czas gdy się rodzą Najczystsze nasze myśli, a zmory przychodzą By je jak owce dusić i zabijać radość Modlitwo moja. Nie odchodź, nie gaśnij Powiedz że zaraz wszystko się wyjaśni Byśmy nie zapomnieli, że przyjaciół mamy Oni wołają do nas, my do nich wołamy I przez głuchotę, tępotę ciemności Kiełkują pierwsze promienie radości Ania Aga - Śro 27 Kwi, 2011 22:40 Jan Twardowski Wiersz z banałem w środku nie bój się chodzenia po morzu nieudanego życia wszystkiego najlepszego dokładnej sumy niedokładnych danych miłości nie dla ciebie czekania na nikogo przytul w ten czas nieludzki swe ucho do poduszki bo to co nas spotyka przychodzi spoza nas Deanariell - Czw 28 Kwi, 2011 18:07 Twardowski mądrym poetą był. 
Ania Aga - Czw 28 Kwi, 2011 20:43 Lubię go. Choć pożyczyłam kiedyś zbiór poezji Twardowskiego w bibliotece i były w nim naniesione zmiany przez innego czytelnika - ołówkiem niektóre wersy były poskracane (przerobił w ten sposób ów czytelnik kilka wierszy). Najpierw się oburzyłam, ale potem stwierdziłam, że wyszło to poezji na dobre. Trafił się jakiś inteligentny czytelnik lub czytelniczka Deanariell - Czw 28 Kwi, 2011 22:20
Założę się, że księdzu Janowi spodobałaby się ta historia z przerabianiem jego wierszy przez czytelnika.
Ania Aga - Czw 28 Kwi, 2011 23:14 Też tak uważam Trzykrotka - Nie 22 Maj, 2011 00:53 Dwa razy apostrofa do życia - ale jak różnie Andrzej Bursa przecież znasz wszystkie moje chwyty życie moje wiesz kiedy będe drapał krzyczał i rzucał się znasz upór moich zmagań i drętwe pozbawione smaku i czucia wyczerpanie wtedy zatruwasz mój sen majakami aby uniemożliwić mi jakikolwiek azyl znam twoje słodycze które przyjmuję ze skwapliwą wdzięcznością i po których szarpią mnie torsje przywykłem do twoich okrucieństw nauczyłem się śmiać z własnego trupa (znasz dobrze ten mój ostatni chwyt) znudziliśmy się sobie życie moje mój wrogu cóż kiedy wkręciłeś iskry bólu w moje szczęki aby utrudnić mi ziewanie. Halina Poświatowska * * * zawsze kiedy chcę żyć krzyczę gdy życie odchodzi ode mnie przywieram do niego mówię - życie nie odchodź jeszcze jego ciepła ręka w mojej ręce moje usta przy jego uchu szepczę życie - jak gdyby życie było kochankiem który chce odejść - wieszam mu się na szyi krzyczę umrę jeśli odejdziesz Admete - Nie 22 Maj, 2011 08:43 Rzeczywiście - dwa różne podejścia - ukochanie i lekka pogarda. Ania Aga - Nie 22 Maj, 2011 10:22 Oba wiersze są przejmujące, oba są o zmaganiu z życiem, nie odbieram żadnego z nich jako pogardliwego wobec życia. Poświatowska chwyta się życia, gdy czuje, że jej ucieka. Bursa jest zmęczony jego znojem, ma dość . Są momenty, gdy mogłabym za nim powtórzyć - "znudziliśmy się sobie życie moje" Admete - Nie 22 Maj, 2011 10:51 I ja to odbieram jako pogardę. Co mi zrobisz życie? Ja już dłużej tak nie chcę. Ania Aga - Nie 22 Maj, 2011 11:30 I to jest dobre w poezji, że każdy może odbierać ją po swojemu Trzykrotka - Nie 22 Maj, 2011 11:57 Życie moje - mój wrogu - to brzmi bardzo poważnie. I mnie się wydaje, że jeśli to znużenie, to już takie skrajne, kiedy dochodzi się do ściany. Oba wiersze mnie ogromnie w swoim czasie poruszyły. Ania Aga - Nie 22 Maj, 2011 14:32 Tego wiersza Bursy nie znałam wcześniej. Czytając go dziś po raz pierwszy zrobił na mnie ogromne wrażenie, większe niż wiersz Poświatowskiej. Jest strasznie smutny, nie ma w nim nadziei. Trzykrotka - Czw 26 Maj, 2011 01:23 A teraz o życiu - Wisława Szymborska. Jak to ona - kpiąco, refleksyjnie, z dystansem, pięknie ALLEGRO MA NON TROPPO Jesteś piękne - mówię życiu - bujniej już nie można było, bardziej żabio i słowiczo, bardziej mrówczo i nasiennie. Staram się mu przypodobać, przypochlebić, patrzeć w oczy. Zawsze pierwsza mu się kłaniam z pokornym wyrazem twarzy. Zabiegam mu drogę z lewej, zabiegam mu drogę z prawej, i unoszę się w zachwycie, i upadam od podziwu. Jaki polny jest ten konik, jaka leśna ta jagoda - nigdy bym nie uwierzyła, gdybym się nie urodziła! Nie znajduję - mówię życiu - z czym mogłabym cię porównać. Nikt nie zrobił drugiej szyszki ani lepszej ani gorszej. Chwalę hojność, pomysłowość, zamaszystość i dokładność, i co jeszcze - i co dalej - czarodziejstwo, czarnoksięstwo. Byle tylko nie urazić, nie rozgniewać, nie rozpętać. Od dobrych stu tysiącleci nadskakuję uśmiechnięta. Szarpię życie za brzeg listka: przystanęło? dosłyszało? Czy na chwilę, choć raz jeden, dokąd idzie - zapomniało? Admete - Czw 26 Maj, 2011 07:20 O tak - cała Szymborska Ona widzi życie jako coś coś, co trzeba odkrywać.
Ania Aga - Czw 26 Maj, 2011 22:01
Nie można mu się, ani przypochlebić, ani przypodobać, żeby zapomniało dokąd zmierza |
||||||||||||||
