malmik - Pon 07 Maj, 2007 20:43 No faktycznie - była o tym mowa, ale teraz nie wiem chyba ją poproszę, bo czemu mam być w tyle  (czy w przodzie :oops: )
Marija - Pon 07 Maj, 2007 20:45
 , chyba nawet onegdaj też się rozmyśliłam, żeby się nie bulwersować  .
Program "Kontrola Rodzicielska" mi i tak nie pozwoli obejrzeć  , bym zapomniała, strasznie jest czujny jak nie musi  ??:
Alison - Pon 07 Maj, 2007 20:54
Ale to nie było na żadnej TAKIEJ stronie, więc sie obawiam, żeby Henry w całej okazałości sie przez te kontrolę przedostał. Marija - Pon 07 Maj, 2007 20:57
 Dzieci nie śpią jeszcze  ...
Alison - Pon 07 Maj, 2007 21:01
W caluśkiej. Goluśkiej. Do tego seria makroskopowych zbliżeń.
Nie żałuj to było jak podręcznik medycyny. A w ogóle to ja idę robic prezentację bretońską, a jutro muszę wstać o 6.00 bo o 8.00 juz muszę być w lesie ze studentami. Pa pa! Marija - Pon 07 Maj, 2007 21:43 ??: Ja tam zawsze wstaję o szóstej, ale nie latam po lesie :cry: . Się wyśpij, na prezentację przecież poczekają (jak kochają  ). Pa 
Gunia - Czw 10 Maj, 2007 22:15 Więc właśnie skończyłam oglądać "Opactwo". Po pierwsze, za nim mi ucieknie z pamięci, muszę zachwycić się Eleonorą - jest absolutnie cudowna i wcale nie za stara. Cathy też idealna. Podobał mi się też kapitan, gromadka rodzeństwa Cathy i James. Ten ostatni nie jest niesamowity, ale uwielbiam tego aktora przez wzgląd na "Czekoladę". Za scen strasznie podoba mi się zbieranie jabłek, te w Fullerton z chmarą dzieciaków i wszystkie te, które są tak urocze, że trzeba się uśmiechać. To tyle, jeśli chodzi first impression. Jeśli chodzi o głebszą analizę, to na razie nie jestem zachwycona. Wszystko zbyt krótkie, a przez ten pośpiech film wiele traci. Henry taki sobie, ale jego mimika jest świetna, a gdyby nie ona, po prostu zamknęłabym oczy i słuchała jego głosu, bo jest baaardzo piękny. Czuję głęboką potrzebę obejrzenia tego jeszcze raz, a nawet kilka razy, ale w sprzyjających warunkach, abym mogła rozkoszować się każdym szczegółem. Coś mi mówi, że jeszcze ten film pokocham.
Trzykrotka - Sob 12 Maj, 2007 23:14 Jestem pewna, pokochasz, Guniu. W Opactwie widać dobrą rękę pana Daviesa. Ja się podczas ponownego seansu zachwycałam Izabelą. Książkowa jest strasznie irytująca, a filmowa mniej, choć widać jak na dłoni jej wyrafinowane gierki. I te oczka wodzące za każdym potencjalnym adoratorem, i dołeczki w policzkach i niewątpliwy wdzięk bardzo mi się podobały. Mam jednak wątpliwość - czy Izabela naprawdę zapomniała sie do tego stopnia? Mnie się wydaje, ze wystarczyłoby upokorzenie związane z zerwaniem zaręczyn przez narzeczonego. Scena wyjazdu generała Tilneya do Londynu jest zachwycająca: widać namacalnie jak z młodzieży opada napięcie - Henry maszerujący z drabiną, dziewczyny łapiące jabłka do fartuszków, opiekanie chleba w kominku - śliczne trifle - Sob 12 Maj, 2007 23:30
No właśnie, JA w książce by tego nie opisała wprost, ale pewnie i takie rzeczy się zdarzały. Pan Davies zechciał nas uświadomić  I np czytam teraz Flauberta, choć to troszkę późniejsze czasy niż JA i Francja, ale u niego mężatka, po krótkich w sumie oporach, zdradziła męża. Nie wydaje mi się, żeby takie 30-40 lat i inny państwo miało tu znaczenie. Ludzie różni bywali tylko się o tym nie mówiło głośno
To podobnie było w Mansfield Park - jak Maria uciekła z Crawfordem albo w DiU Lydia z Wickhamem. Rozema z 1999 w MP pokazał scenę 'wprost', pan Davies w 1995 DiU też pokazał jak Lydia i Wickham w jednym pokoju, on rozchełstany, ona w jakimś negliżu. No kto to widział
Gunia - Nie 13 Maj, 2007 12:15 Obejrzałam drugi raz i już uwielbiam ten film. Uśmiałam się strasznie i mam ochotę znowu sobie obejrzeć, ale muszę poczekać aż rodzina zniknie, bo już wczoraj zaczęły się teksty "A ty ZNOWU to oglądasz?". 
Harry_the_Cat - Nie 13 Maj, 2007 12:25 Guniu, bardzo się cieszę, że Ci sie Opactwo podoba... Ja juz nie wiem, ile razy to widziałam i niewykluczone, że większość scen mam rozłożoną na czynniki pierwsze ....
Gunia - Nie 13 Maj, 2007 12:38 Mam nadzieję Ci kiedyś dorównać Harry.
Anonymous - Nie 13 Maj, 2007 14:09
Ja jestem teraz w trakcie lektury listów JA i w jednym pisała, że ma oko do rozpoznania cudzołożnic - więc na pewno się zdarzały .
Ja przy każdej okazji oglądam fragmenty Opactwa, na razie mam najbardziej rozłożoną na czynniki pierwsze scenę pierwszego spotkania Catherine i Tilney'a - on początkowo obojętny, jeżeli nie zniecierpliwiony tym, że musi wyjmować szpilkę z rękawa jakiejś babie, a ona go jeszcze zagaduje, ale za to jest śliczna Catherine . I widać, że gdy Henry rozmawia z panią Allen o muślinie, co chwila spogląda na Catherine. Świetnie zrobiona i świetnie zagrana scena.
Harry_the_Cat - Nie 13 Maj, 2007 14:22 A potem jedno władcze spojrzenie w kierunku zajmujących ławeczkę... 
A zauważyłaś, że spogląda na Catherine (spod tych swoich bardzo długich rzęs), jakby ją zauważył dopiero po tym, jak ona mówi do p. Allen, że nic nie widać? I to jak spogląda... 
trifle - Nie 13 Maj, 2007 16:12
Ja zauważyłam  Bo aż do tego momentu to wygląda na zirytowanego i zniecierpliwionego. A jak Kasia mówi - a propos sukni pani Allen - że nic się nie stało, to dopiero na nią zerka i się uśmiecha
Anonymous - Nie 13 Maj, 2007 18:27 No, dokładnie. Ale w ogóle jaki szybki - jedno spojrzenie i już jaki zainteresowany .
Lubię też, jak na początku tańca skłania ku Catherine głowę z charakterystycznym uśmiechem .
malmik - Nie 13 Maj, 2007 18:54 Ja się mu specjalnie nie dziwię, bo Kasia jest naprawdę dobrze dobrana z jej słodkimi i niewinnymi minkami, a przy tym nie sztucznymi. trifle - Nie 13 Maj, 2007 21:12 A ja lubię jak ona się go wypytuje o Thorpe'a - to przed ich drugim tańcem, tam, gdzie Kasia poznaje Fryderyka - i on jej takim fajnym tonem mówi 'dear miss Morland' (tu koniec obcojęzycznego cytatu  ) i że on jest ostatnią osobą, z którą powinna o Thorpie rozmawiać.
Monika - Wto 15 Maj, 2007 10:31 A ja siedzę sobie w domku z kosmicznym przeziębieniem i w przerwach między poprawkami w magisterce rzucam co i rusz okiem na Opactwo (dzięki Caitri  ). Nigdy nie widziałam innej wersji, więc nie mam porównania, ale książkę czytałam kilka razy, to jedna z moich ulubionych powieści Jane. Ekranizacja całkowicie spełniła moje wyobrażenia. Aktorka grająca Catherine jest śliczna, eteryczna i w przepięknym stylu nosi suknie z epoki. Tilney taki modernistyczny typ duchownego, taki zadziorny, z błyskiem w oku. Na pierwszy rzut oka ma wygląd tych owych przeciętnych duchownych z ekranizacji JA, ale to tylko takie moje pierwsze wrażenie. Prześwietna scena balu, ich taniec i jego najbardziej uroczy uśmiech jaki widziałam. Łapię się na tym, że przy tej scenie sama się do niego uśmiecham A te jego 'indeed, estonished, amazing' - Boże ratuj A spojrzenie jakie jej rzucił w teatrze (pełne zawiedzionych nadziei, nieszczęśliwe) :cry: , kiedy wątpliwe komplementy prawił jej ten przebrzydły jak mu tam było...
Anonymous - Wto 15 Maj, 2007 11:50
Ona w ogóle zachowuje się z klasą, w tańcu szczególnie - lubię taki króciutki moment, jak przy pierwszym tańcu zaczynają skakać czwórkami w kółeczku i jak Catherine zwraca na moment głowę w kierunku gentlemana tańczącego obok, dla mnie to jak trzyma głowę jest po prostu w 100% arystokratyczne .
Alison - Wto 15 Maj, 2007 12:12 Hej! Nareszcie wypatrzyłam to mizianie po tańcu! Noo, to cwaniurka z tej naszej Kasiuli 
Harry_the_Cat - Wto 15 Maj, 2007 12:16
Szczwana z niej lisica
Alison - Wto 15 Maj, 2007 12:18
I tak jakoś bezpardonowo to robi a on udaje, że go to nic nie rusza, no no no
Harry_the_Cat - Wto 15 Maj, 2007 12:32
... bo to tak w sumie ten, niezbyt jak na panienke przystało, nie? Alison - Wto 15 Maj, 2007 13:09
No dokładnie. Szok, normalny szok. Żeby to tak tylko był taki odruchowy głask, ale ona idzie i go tym kciukiem gładzi i gładzi Żeby to on ją! Ale tak... Ona musi ma męski mózg i tyle!
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
