Alpha i Bamby byli imho zbyt mlodzi, zeby tak ogarnac cala te historie i wykiwac policje, napedzala ich chyba tylko chec zemsty, ale tu trzeba naprawde duzego planowania i jednak doswiadczenia, a ich doswiadczenia to doswiadczenia ofiar. Nie wiem jak to ujac... Moim zdaniem sa troche niewiarygodni jako osoby sterujace intryga.

ostatecznie rzuci wszystko, zauroczony Bamby i z nia zwieje. Ale Bussi pamieta, ze nie pisze romansidla, tylko kryminal, a w kryminale nalezy mi sie, jako czytelnikowi, uczciwe zakonczenie. Za morderstwo z premedytacja jest wiezienie, a nie slodki romans i wolnosc, chocby jako scigana zwierzyna.

To, że sprawia wrażenie chaotycznej nie jest niczym zaskakującym (kto czytał np. "Czarne nenufary" nie powinien być zdziwony tym stylem), ale akurat w tej książce był to niejako przerost formy nad treścią, która tym razem nie jest aż tak bardzo skomplikowana. To zagmatwanie wątków, postaci, miejsc, itp. po pewnym czasie zaczęło mnie nużyć i przeczytanie powieści zajęło mi w sumie trzy dni (to długo w moim przypadku).
Sam temat ujęty nieco stronniczo i z nutą dydaktyczną, na granicy łopatologii, co mnie trochę mierziło podczas czytania. Przykład? Postawienie na równi ucieczki Niemców z NRD do Niemiec Zachodnich z ucieczką migrantów z Afryki do Europy, muru berlińskiego do granicy na Morzu Sródziemnym. Każdy kto zna choć trochę historię uzna takie stawianie na równi za pewne nadużycie.
Ale migracja, uchodźcy, to gorący, dyskusyjny temat, prawie zawsze wywołujący silne emocje. Dobrze, że Bussi go podejmuje, szkoda, że robi to w taki "przegadany" sposób. Sto stron mniej wyszłoby tej powieści na dobre.
"Mówili, że jest piękna" nie jest złą książka, jednak pozostałe tego autora podobały mi się bardziej. Dla czytelników, którzy nie czytali jeszcze żadnej jego powieści polecam jednak zacząć przygodę z jego twórczością od innej pozycji.

o którą powieść Bussiego mi chodziło, gdy pisałam o podobnym zabiegu jak w "CzN" - tyle, że oprócz tego różniły się wg mnie jak dzień i noc.