No to... co by tu? Po pierwsze kwestia Gnidy - rozbeczałam się, że nie zginął te pół minuty wcześniej, może ajussi by żył. Niestety, zdążył go zabić, śmierdziel jeden, więc na szczęście Min Ki go załatwił raz dwa. No ale...
Śmierć Mao. Sama scena była zajebiście zaaranżowana. Lustra, ciemno, założę się, że też zimno. Mao chcący zabić kogoś, kogo uważał za syna...
Okej, momentami kapkę przesadzili - biegną panowie na przeciw siebie i strzelają do siebie serią - żaden nie trafia.
I kwestia zegarka już mi nieco brazylianą zapachniało, można było i bez tego. Poza tym - Mao nigdy wcześniej nie zauważył, że Kay ma na nadgarstku zegarek? Skoro rozpoznaje go w nocy o północy, to już dawno powinien zwrócić na to uwagę, w końcu Kay się nieszczególnie krył z rękami.
Ach, no i jak już Mao nie żyje, a ranny Soo Hyun leży obok i trzymają się za ręce - czy tylko ja miałam skojarzenia z City hunterem?
Zjazd na kominek - piękny. Jak wstał, pociągnął ją za ręce, zaczął całować i sobie razem opadli na siedziska... i nagle świeca. Dla mnie to zjazd na kominek jako żywo. Wprawdzie później leżeli sobie w ciuchach, ale to pewnie gwoli skromności, by nie zawstydzać widza.
Parę momentów już po śmierci Mao mi zafundowało niezłych podskoków. Proszę zauważyć, że to już jest PO śmierci Mao! Tak więc samo wykończenie wątków. Pan Jung żyje - poparzony, ale żyje (do końca jestem zachwycona tym aktorem). Okazało się, że ma to i owo na sumieniu, ale musi z tym żyć. I to jest dobre.
Potem zobaczyłam Ji Woo z dzieckiem - jeden podskok. Podchodzi Min Ki - drugi podskok. A potem się okazało, że Ji Woo się tylko maleństwem opiekowała, bo Min Ki poszedł po rozum do głowy, wyleczył się z "zawsze będę cię kochać, Ji Woo" i chajtnął się z koleżanką z pracy - i to jest rozkoszne.
A Ji Woo i Soo Hyun? Ciekawe, że nie pokazali ich razem, ale podejrzewam, że razem są, choć nie na takich warunkach, jakie by sobie wyśnili. Soo Hyun nadal oficjalnie nie żyje (czyli pewnie nie spotkał się już z matką, czego mi nieco brakuje) i nadal odgrywa tajniaka. Ji Woo mówi, że się zamartwia, a potem maluje i znów się zamartwia - moim zdaniem ma po prostu o kogo się zamartwiać. Ale wyjeżdża do Paryża. I Soo Hyun też się tam wybiera, więc...
Ostatnia fryzura Junkiego - wygląda w niej interesująco, jak rzadko który facet. Odważne cięcie, bardzo mocne, włosy lecą na oko... ale to trzeba mieć zajebistość tej samej klasy co on, by w tym dobrze wyglądać.
Jeszcze jedna sprawa - momentami z Soo Hyuna wyłaził Kay. Mao mu dobrze powiedział, że wtedy był prawdziwy. Może nie do końca, bo jednak Soo Hyun nie jest od A do Z bezwzględną prawą rączką mafiozy, ale... wydaje mi się, że on się jednak przyzwyczaił do życia w organizacji. Bardzo szybko się tam dostosował i łyknął panujące w domu Mao prawa. Pod pewnymi względami mogło mu co nieco odpowiadać. Po odzyskaniu pamięci potrafił być czasem jak Kay (zwłaszcza wobec Ji Woo). Jest w którymś momencie scena, kiedy Ji Woo mówi mu, że go nie puści, zrobi cokolwiek, by go powstrzymać i zadzwoni do Mao i mu o wszystkim powie. Widziałyście ten przeskok? Soo Hyun MOMENTALNIE stał się Kayem.
Ale może ja tylko bredzę, bo może to tylko wizje niedospanego umysłu.