Anonymous - Pon 16 Sie, 2010 14:40 Ja juz kiedys pisalam, ze praedowa skleila sie od razu na zasadzie uleglosci przywodcy. Czarny mial nieporownywalnie wiekszy autorytet - tak sam w sobie i wiekszosci przypadkow - on decydowal, a reszta robila. I jak widac - bez przywodcy, wszyscy poczuli sie jak sieroty, rozpierzchli gdzie popadnie. Natomiast biala druzyna kleila sie dluzej - glownie ze wzgledu na te nierownosc spoleczna. Czarny byl "Swoj", latwiej mu bylo ufac. Bialy byl "obcy" - klasowo i spolecznie - dlatego dluzej musial pracowac i na zaufanie i przede wszystkim na przyjazn i akceptacje - czyli to wszystko, co Czarny dostal niemal z przydzialu. De facto Biala druzyna jest bardziej drużyna, niż drużyną Robina Hoodego. Bardziej ze soba wspolpracuja, a nie tylko sluchaja polecen. Bialy nie mogl narzucic swojej woli i dyktatury, bo zbyt mocno przypominaloby to relacje Pan-sluga (zreszta w ktoryms odcinku Will mu to zarzuca). Nie mogl tez sie znizyc - bo jakizby to byl autorytet? Strategia przetrwania w tym przypadku bylo nominalne wyniesienie reszty druzyny do roli partnera, ktorego zdanie sie liczy. I chyba dlatego uwazam, ze scenariusz jest tak dobry (rowniez pod katem psychologicznym), a gra Bialego nigdy mnie jakos nie razila. On musial zagrac inaczej, bo gral zupelnie inna postac. Nie mogl powielic schematu. Poza tym, zamiana aktorow sprawila, ze do calkiem zgranego zespolu doszedl ktos nowy i te niepewnosc widac po Jasonie. Dodaje to wiarygodnosci calej tej hipotezie, o ktorej pisalam 
BeeMeR - Pon 16 Sie, 2010 14:50 3x10 The Pretender Świetny pomysł na odcinek - 
Stara królowa idzie w odstawkę na rzecz młodszej, która chcąc się wkupić w łaski ludu pielgrzymuje po całym królestwie - rzecz znana nie od dziś  - niemniej pięknie sportretowano obie panie i intrygi między nimi
    
Podjudzona przez podającego się za bratanka króla młodzieńca, który to próbuje mierzyć się w walce z Nasirem drużyna nikczemnie wyrzuca Robina (moje zdanie na ten temat wyżej  )
    
I poprzenbierana za żebraków bieży do tegoż samego sanktuarium co królowa oj, dzieje się 
    
A tymczasem szeryf zachorzał, więc i Guy wykorzystuje tę chwilę, by knuć przeciw niemu 
    
BeeMeR - Pon 16 Sie, 2010 14:58
I to nie jest tylko to, że mi się nie podoba, bo Guy, szeryf ani Gulnar też nie sa w moim typie, a podobają mi się jako postaci - acz oni są dość przerysowani, i może łatwiej to przerysowanie zagrać niż pozytywną postać - ale z drugiej strony cała drużyna jest pozytywna, a żadne inna postać mnie nie nuży tak jak Biały Robin. Powtarzam - wykonanie mi nie pasuje, abstrahując od pomysłu na Białego Robina, który uważam za bardzo interesujący. BeeMeR - Pon 16 Sie, 2010 15:34 A ponieważ ostatnio "przeleciałam"  Robina aż do końca, to już się do końca hurtem pozachwycam:
3x11 Rutterkin Bardzo fajny odcinek
I czary (domniemane głównie, ale zawsze coś . i król Jan
Stara Meg zostaje oskarżona o czary i zdradę króla     
Tymczasem w lesie sielanka - lubię te och gry i zabawy - a Mały John chce się żenić - nic dziwnego Robin też coś takiego przemyśliwa
    
Król Jan (śliczności moje ulubione  ) jest cierpiący i łatwo wydaje srogie wyroki
    
tym razem ofiarą intryg pada ojciec Robina (i niewątpliwie Guya )
    
Drużyna Robina też, jako że zostaje zwabiona w pułapkę i wpada w szpony "sprawiedliwości"    
Zatem oczywiście dzielny Robin ratuje ojca, Meg oraz drużynę - i jeszcze po drodze mamy uroczą scenę łapania świń
   
Bawiłam się odcinkiem doskonale 
BeeMeR - Pon 16 Sie, 2010 16:18 13x12-13 Czas wilka Rewelacyjny odcinek (podwójny) - cieszę się, że zakończyli serię mocnym, udanym akcentem
Gulnar - wracający uparcie coby Voldemort - jest znakomitą postacią - którą wygląd i głos predestynuje do roli najźlejszego ze Zuych 
Napada on na opactwo, wyrzyna bezbronnych mnichów i zasadza się na Herna - i każdego innego, kogo się da, zatem w opactwie skrzyżują się drogi wielu postaci
    
    
Przede wszystkim Gulnar przekabaca Guya i robi z niego swego żołnierza     
Po drugie Gulnar lepi sobie sobowtóra Robina z gliny - i każe tej kopii rozrabiać ile wlezie po okolicy   
    
Kopia Robina charakteryzuje się żółtawym obfitym uzębieniem wystającym z pyska nietrudno więc Robinów dwóch rozróżnić
  
W międzyczasie szeryf uciska etatowych biedaków z wioski
    
Robin romansuje z Marion - a potem ta trafia do klasztoru, jeździ konno, ratuje Herna, walczy sam ze swoją kopią  i pięknie żegna się z drużyną Marion i widzami - odcinek super
    
    
    
Trzykrotka - Wto 17 Sie, 2010 08:31 Basiu, twoje relacje to sama rozkosz  . Mam do serialu podobny stosunek jak Admete i Riella - nabożny wręcz, bo to legenda mojej młodości, więc nie wrócilam do niego, nawet kiedy mogłam, zeby legendą pozostał. Ale czytam z radością.
Nie pamiętam - Czas Wilka był końcówką nie tylko sezonu, ale całego serialu? Deanariell - Wto 17 Sie, 2010 08:59
Niestety tak.  Nie powiem, żeby mnie wtedy uradowało takie zakończenie, ale w sumie po latach stwierdzam, że wolę tę nostalgię, niż klasyczny happy end. Było to bardziej prawdopodobne - porównując z hollywoodzkimi produkcjami typu "faceci w rajtuzach" z Errol'em Flynn'em czy nawet Kevin'em Costner'em.
To był dopiero obleśny typek... 
Tffffuuu! Tffffu! Nie szerzmy w tym wątku takich herezji!  To nie ten serial! 
Coś jakby. Z tym, że Voldemort przy Gulnarze to pikuś, nawet w połowie nie był tak straszny i szalony.
Motyw golema, ciekawy pomysł wykorzystali scenarzyści.
Okropne to było, okropnie się wtedy tym wszystkim denerwowałam.  Btw - ortodonta by na nim zarobił.
Smutno mi było, kiedy Marion zdecydowała się zostać w klasztorze, ale rozumiem jej motywy... Drugi raz już nie zniosłaby straty ukochanego, mimo wszystko jakiś żal pozostał, że tak się to wszystko skończyło.  Może nie było tylu łez, co przy Czarnym Robinie i takiej eskalacji emocji, ale ogólny klimat się człowiekowi udzielał...
praedzio - Wto 17 Sie, 2010 09:06 Przy końcówce z Czarnym Robinem płakałam jak bóbr - i ogólnie to była czarna rozpacz. Natomiast końcówka z Białym Robinem zawiera w sobie jakąś pogodną nostalgię, nutę optymizmu. Marion odeszła, ale Robin i drużyna została.
praedzio - Nie 05 Wrz, 2010 11:36 Odrobina humoru: http://www.chm.michael-pr.../rollsmpshh.htm
Aragonte - Nie 05 Wrz, 2010 11:58 Niektóre ujęcia całkiem dobre
praedzio - Nie 05 Wrz, 2010 12:19 Noooo, taki Zorro na przykład.... 
milenaj - Nie 19 Wrz, 2010 19:01
E...Nie takie dziwne. Pamiętam, że miałam skądś plakat tegoż Robina. Traktowałam go jak skarb.  No, ale mój brat podarł ten skarb w odwecie za coś tam. 
Dzieckiem był wtedy i tylko to go uratował. Niemniej rozpacz moja była ogromna. Mój pierwszy plakat.... Agn - Nie 19 Wrz, 2010 19:04 To było ironiczne "dziwne, nie?" 
Oj, pierwszy plakat z Michaelem Praedem... ja bym nie patrzyła na wiek winowajcy - dostałby lanie jak się patrzy! 
praedzio - Nie 19 Wrz, 2010 19:08 Ja już nic nie mówię.
Eeva - Nie 19 Wrz, 2010 21:58
Właściwie to da się nie kochać - ja nie kocham. Ten serial ma tak malo wspólnego z książką, która uwielbiam, że wydaje mi się bluźnierstwem
Dziwne dziwne, bo jak dla mnie mega niewyględny jest. praedzio - Nie 19 Wrz, 2010 22:03 Jaką książką? RoS został stworzony niejako od podstaw przez Richarda Carpentera, więc nie mógł powstać na podstawie żadnej książki. Nt. urody Praeda nie będę się wypowiadać, bo i tak każdy zna moje zdanie. A gusta jak wiadomo są różne.
Agn - Nie 19 Wrz, 2010 22:04 Eevo, jesteś wyjątkiem potwierdzającym regułę.
A RoS nie był na podstawie żadnej książki, więc... Choć takiego magicznego Robina chętnie bym przeczytała, nawet pięćset razy.
Admete - Nie 19 Wrz, 2010 22:04 Ty jesteś młoda Fenomen RoS można wytłumaczyć tylko w kontekście lat 80 Nam każda inna wersja RH wydaje się bluźnierstwem. A już zwłaszcza te popłuczyny po legendzie, jakie ostatnio zaserwowało nam BBC Nie dało sie tego obejrzeć RoS nie jest ekranizacją żadnej książki, więc nie można go do niej odnosić A tak przy okazji, to o jaką książkę ci chodzi?
Tylko przenieśmy się z ewentualną dyskusją do wątku Robina z Sherwood, żeby nie śmiecić tutaj. Eeva - Nie 19 Wrz, 2010 22:08 RoS jest tylko luźną fantazją na temat RH. Nie wypowiem się o RH w wersji BBC bo to jakies nieporozumienie (nie mówie tu o Ryśku, który jest super nawet w nieporozumieniu). No nie wiem, magiczy Robin? nie wiem... Eeva - Nie 19 Wrz, 2010 22:11
jedyna i słuszna książka napisana przez Howarda Pyle, wydana w 1883 roku - Wesołe Przygody Robin Hooda Agn - Nie 19 Wrz, 2010 22:11 Magiczny tzn. magicznie przyciągający. No i ciut magii faktycznie w tym serialu się pojawiło. Ale bez przesady, przecież Robin nie był tam Harrym Potterem.
PS Czyli do bólu klasyka. A ja uwielbiam książkę "Zielony maj Robina" - jest cudna i urokliwa. Nawet jeśli na okładce są dwa serduszka i zdjęcie Atreyu z trzeciej części "Niekończącej się opowieści" (no comment). praedzio - Nie 19 Wrz, 2010 22:11
Jak każda ekranizacja/książka. Według historyków taka postać w ogóle nie istniała.
RoS ma przewagę nad innymi ekranizacjami, że łączy w sobie wiele wariantów legendy o Robinie z Sherwood. Ale powiedz, o jakiej książce mówisz - jestem ciekawa.
Agn - Nie 19 Wrz, 2010 22:13 Historycy także uważają, że żadnej Marion nigdy nie było, a sam Robin był gejem, bo deklarował, że jego największą miłością był Mały John. Ale legenda jest piękna.
praedzio - Nie 19 Wrz, 2010 22:14 Kurde, Agn, zakrztusiłam się sucharkiem!
Ja sentymentem darzę powieść Tadeusza Kraszewskiego Robin Hood. Marianna - żona Robin Hooda. Admete - Nie 19 Wrz, 2010 22:15
Czyli akurat ta, która jest według mniei wersją typowo przygodową i najmniej mi odpowiada Ja w legenadach o RH nie tyle szukam przygody, co magii. W serialu jest właśnie magia, tajemnica, przeznaczenie, nieuchronnośc zdarzeń. To jest serial fantasy w dodatku jeden z pierwszych nowoczesnych seriali tego typu. To było wtedy w latach 80 absolutne novum.
A czym innym miałaby być? Wersji legendy jest mnóstwo i każdy interpretuje, jak mu podpowiada intuicja i serce Znasz naszą polską wersję?
Zielony maj Robina jest całkiem fajny. Tu jest wersja Tadeusza Kraszewskiego: http://wysylkowa.pl/ks785907.html Była też dośc dziwna wariacja Pacyńskiego na temat legendy. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
