BeeMeR - Śro 20 Sty, 2010 08:42 Ja nieodmiennie kocham te słowa - przemawiają do mnie jak mało co: 
Admete - Śro 10 Lut, 2010 19:47 W związku z niedawną dyskusją na temat Nad Niemnem: Czesław Miłosz Rozbieranie Justyny Wypaliły się dawno świece, Justyno. Inni ludzie chodzą po twoich nadniemeńskich ścieżkach. A ja wstępuję w związek z tobą prawie miłosny, Dotykając twego ciężkiego, czarnego warkocza, Który właśnie rozpuszczasz, ważąc w dłoni Twoje obfite, na pewno, piersi, patrząc w lustrze Na twoje szare oczy i bardzo czerwone wargi. Jesteś duża i silna, szerokie plecy. Dwudziestoczteroletnia, nie lubisz kiedy mówią Do ciebie: panienko. Sny masz wyraziste. Nie musisz się mnie wstydzić, jestem z tej epoki, Która będzie nazwana bezwstydną. Pani Orzeszkowa Zatrzymywała pióro. Romans twój z kuzynem Zostawiony domysłom, krwi płynienie, Plamy na prześcieradle, przemilczane. Choć dla mnie twoja cielesność, Justyno, Jest ważna, masz pojawić się zupełna, Żeby twoja duma, gniewna prawość, Jaśniały zadziwiając: skąd się biorą? Jakie dialogi toczy ciało z duszą? W twoim kraju dobro i zło mierzono Mogiłą. Kto dochowa wierności, kto nie dochowa. (Inaczej, wprowadzano znaczną korekturę W zawsze niejasne chęci i motywy.) Nie da się tej powieści streścić cudzoziemcom. Dla nich ty jesteś jedynie dziewoja Równość stanową głosząca u Georges Sand. I oto starość, Justyno, gotowy Rozdział, Pani Eliza już go nie napisze. Urodziłaś synów i córki. Dorosły wnuki. Opierasz ręce na sękatym kiju, matka rodu. Ostatnia z twoich krewnych i rówieśnych. W pylnym śniegu widzisz sanie, konwój sań, Słyszysz krzyki żołnierzy, lament kobiet. I wiesz, przeczuwasz, jak wygląda koniec Jednej ziemskiej ojczyzny. Już nigdy echo Pieśni na Niemnie śpiewanej, lotów jaskółek, Nigdy owocobrania w zaściankowych sadach. Zatrzaskują się, jedna po drugiej, sztaby wagonów. Uwożą ciebie dawnym szlakiem w kraj mordu i mroku. Choć nigdy ciebie nie było, zapalmy świece Tutaj w pracowni, czy nawet w naszym kościele. I wosk spływa soplami, i ludy handlują, i wieloryby pląsają koło Lahaina, i niewdzięczne pokolenia wznoszą sobie domy, i francuscy policjanci dostali nowe peleryny, i słońce jeszcze raz wschodzi i... Tamara - Sob 13 Lut, 2010 16:41 Jednak Miłosz to geniusz był 
Admete - Sob 13 Lut, 2010 20:23 Zawsze gdy doczytuję ten wiersz do końca, to mam ciarki...Ten kraj mordu i mroku...Ten koniec świata... Znów mam ochotę przeczytać Nad Niemnem. Tamara - Sob 13 Lut, 2010 21:42 Nie znałam tego wiersza . Albo nie pamiętałam , taka opcja też istnieje , ale jakoś go nie kojarzę w ogóle . Z jakiego okresu on jest ? Był w jakimś zbiorze publikowany ? Admete - Sob 13 Lut, 2010 21:57 Ze szkoły ani ze studiów go nie znałam. Mam go w moim wydaniu Nad Niemnem jako komentarz. Wydaje mi się, że to wiersz z Na brzegu rzeki z 1994, tak przynajmniej wynika ze spisu treści V tomu zbiorowego wydania wierszy Miłosza. To by się może zgadzało, bo moje wydanie powieści Orzeszkowej jest z połowy lat 90. Jeszcze trochę Miłosza: Czesław Miłosz Orfeusz i Eurydyka "Stojąc na płytach chodnika przy wejściu do Hadesu Orfeusz kulił się w porywistym wietrze, Który targał jego płaszczem, toczył kłęby mgły, Miotał się w liściach drzew. Światła aut Za każdym napływem mgły przygasały. Zatrzymał się przed oszklonymi drzwiami, niepewny Czy starczy mu sił w tej ostatniej próbie. Pamiętał jej słowa: „Jesteś dobrym człowiekiem”. Nie bardzo w to wierzył. Liryczni poeci Mają zwykle, jak wiedział, zimne serca. To niemal warunek. Doskonałość sztuki Otrzymuje się w zamian za takie kalectwo. Tylko jej miłość ogrzewała go, uczłowieczała. Kiedy był z nią, inaczej też myślał o sobie. Nie mógł jej zawieść teraz, kiedy umarła. Pchnął drzwi. Szedł labiryntem korytarzy, wind. Sine światło nie było światłem, ale ziemskim mrokiem. Elektroniczne psy mijały go bez szelestu. Zjeżdżał piętro po piętrze, sto, trzysta, w dół. Marzł. Miał świadomość, że znalazł się w Nigdzie. Pod tysiącami zastygłych stuleci, Na prochowisku zetlałych pokoleń, To królestwo zdawało się nie mieć dna ni kresu. Otaczały go twarze tłoczących się cieni. Niektóre rozpoznawał. Czuł rytm swojej krwi. Czuł mocno swoje życie razem z jego winą I bał się spotkać tych, którym wyrządził zło. Ale oni stracili zdolność pamiętania. Patrzyli jakby obok, na tamto obojętni. Na swoją obronę miał lirę dziewięciostrunną. Niósł w niej muzykę ziemi przeciw otchłani, Zasypującej wszelkie dźwięki ciszą. Muzyka nim władała. Był wtedy bezwolny. Poddawał się dyktowanej pieśni, zasłuchany. Jak jego lira, był tylko instrumentem. Aż zaszedł do pałacu rządców tej krainy. Persefona, w swoim ogrodzie uschniętych grusz i jabłoni, Czarnym od nagich konarów i gruzłowatych gałązek, A tron jej, żałobny ametyst, słuchała. Śpiewał o jasności poranków, o rzekach w zieleni. O dymiącej wodzie różanego brzasku. O kolorach: cynobru, karminu, sieny palonej, błękitu, O rozkoszy pływania w morzu koło marmurowych skał. O ucztowaniu na tarasie nad zgiełkiem rybackiego portu. O smaku wina, soli, oliwy, gorczycy, migdałów. O locie jaskółki, locie sokoła, dostojnym locie stada pelikanów nad zatoką. O zapachu naręczy bzu w letnim deszczu. O tym, że swoje słowa układał przeciw śmierci I żadnym swoim rymem nie sławił nicości. Nie wiem, rzekła bogini, czy ją kochałeś, Ale przybyłeś aż tu, żeby ją ocalić. Będzie tobie wrócona. Jest jednak warunek. Nie wolno ci z nią mówić. I w powrotnej drodze Oglądać się, żeby sprawdzić, czy idzie za tobą. I Hermes przyprowadził Eurydykę. Twarz jej nie ta, zupełnie szara, Powieki opuszczone, pod nimi cień rzęs. Posuwała się sztywno, kierowana ręką Jej przewodnika. Wymówić jej imię Tak bardzo chciał, zbudzić ją z tego snu. Ale wstrzymał się, wiedząc, że przyjął warunek. Ruszyli. Najpierw on, a za nim, ale nie zaraz, Stukanie jego sandałów i drobny tupot Jej nóg spętanych suknią jak całunem. Stroma ścieżka pod górę fosforyzowała W ciemności, która była jak ściany tunelu. Stawał i nasłuchiwał. Ale wtedy oni Zatrzymywali się również, nikło echo. Kiedy zaczynał iść, odzywał się ich dwutakt, Raz, zdawało mu się, bliżej, to znów dalej. Pod jego wiarą urosło zwątpienie I oplatało go jak chłodny powój. Nie umiejący płakać, płakał nad utratą Ludzkich nadziei na z martwych powstanie, Bo teraz był jak każdy śmiertelny, Jego lira milczała i śnił bez obrony. Wiedział, że musi wierzyć i nie umiał wierzyć. I długo miała trwać niepewna jawa Własnych kroków liczonych w odrętwieniu. Dniało. Ukazały się załomy skał Pod świetlistym okiem wyjścia z podziemi. I stało się jak przeczuł. Kiedy odwrócił głowę, Za nim na ścieżce nie było nikogo. Słońce. I niebo, a na nim obłoki. Teraz dopiero krzyczało w nim: Eurydyko! Jak będę żyć bez ciebie, pocieszycielko! Ale pachniały zioła, trwał nisko brzęk pszczół. I zasnął, z policzkiem na rozgrzanej ziemi." EDIT: Wiersz o Justynie jest rzeczywiście z tego tomu Nad brzegiem rzeki. Tu jest artykuł na jego temat: http://new-arch.rp.pl/art...rzekiquot;.html Tamara - Nie 14 Lut, 2010 14:19 Muszę tego poszukać . Admete 
Admete - Nie 14 Lut, 2010 14:33 Nie ma za co  Dla mnie Miłosz tez był geniuszem. Z tych wielkich XX wieku najpierw jest on, a potem Herbert.
miłosz - Nie 14 Lut, 2010 14:47
Admett dla mnie też ale chyba najbardziej przemawiaja do mnie te wiersze Miłosza napisane już u schyłku życia ...............
ALKOHOLIK WSTĘPUJE W BRAMĘ NIEBIOS Jaki będę, Ty wiedziałeś od początku. I od początku każdego żywego stworzenia. To musi być okropne, mieć taką świadomość, w której są równoczesne jest, będzie i było. Żyć zaczynałem ufny i szczęśliwy, pewny, że dla mnie co dzień wschodzi słońce, i dla mnie otwierają się poranne kwiaty. Od rana do wieczora biegałem w zaczarowanym ogrodzie. Nic a nic nie wiedząc, że Ty z Księgi Genów wybierasz mnie na nowy eksperyment, jakbyś nie dosyć miał na to dowodów, że tak zwana wolna wola nic nie poradzi wbrew przeznaczeniu. Pod twoim ubawionym spojrzeniem cierpiałem jak liszka żywcem wbita na kolec tarniny. Otwierała się przede mną straszność tego świata. Czyż mogłem nie uciekać od niej w urojenie? w trunek, po którym ustaje szczękanie zębami, topnieje gniotąca pierś rozpalona kula i można myśleć, że jeszcze będę żyć jak inni? Aż zrozumiałem, że tylko błądzę od nadziei do nadziei i zapytałem Ciebie, Wszechwiedzący, czemu udręczasz mnie. Czy to próba, jak u Hioba, aż uznam moją wiarę za ułudę i powiem: nie ma Ciebie ni twoich wyroków, a rządzi tu na ziemi tylko przypadek? Jak możesz patrzeć na równoczesny, miliardokrotny ból? Myślę, że ludzie, jeżeli z tego powodu nie mogą uwierzyć, że jesteś, zasługują w Twoich oczach na pochwałę. Ale może dlatego, że litowałeś się bez miary, zstąpiłeś na ziemię, żeby doznać tego, co czują śmiertelne istoty. Znosząc ból ukrzyżowania za grzech, ale czyj? Oto ja modlę się do Ciebie, ponieważ nie modlić się nie umiem. Bo moje serce Ciebie pożąda, choć wiem, że nie uleczysz mnie. I tak ma być, żeby ci, którzy cierpią, dalej cierpieli, wysławiając Twoje Imię. Caitriona - Pon 15 Lut, 2010 19:26 John Keats Jasna gwiazdo Jasna gwiazdo, o, gdybym mógł tak nieprzerwanie Jak ty — nie, nie promienieć samotnie, wysoko Jak na wieczność rozwarte, w natury otchłanie Bezsennie zapatrzone pustelnika oko; Nie śledzić, jak w odwiecznym kapłańskim mozole Wody mórz obmywają ludzkich lądów brzegi, Lub jak na ostre rysy łańcuchów gór w dole Maską czystą i miękką opadają śniegi; Nie — raczej nieprzerwanie jak ty i niezmiennie Trwać jak teraz, skroń tuląc do piersi dziewczęcej, Czuć bez końca, jak oddech unosi ją sennie, Na sen nie tracić odtąd ani chwili więcej I wciąż, wciąż słyszeć równy puls serca w tej piersi, I żyć tak wiecznie — albo zapaść w wieczność śmierci. Przełożył Stanisław Barańczak Admete - Pon 15 Lut, 2010 19:31 Nie widziałam jeszcze filmu...Nie mam na to czasu, a nie chcę oglądać na chybcika. Piekny wiersz. Barańczak jest u mnie wysoko na liście poetów i tłumaczy
trifle - Pon 15 Lut, 2010 19:41 O tak, Barańczak to tłumacz genialny
Trzykrotka - Pon 15 Lut, 2010 21:43 Dziękuję Wam za Miłosza . Nie znałam tych wierszy, a są przejmujące.
Admete - Czw 04 Mar, 2010 16:08 Wiem, że idzie wiosna, ale ten wiersz tak mi się spodobał... Jerzy Liebert Początek jesieni Jabłka na drzewach tańczą. Szum wznosi się i odchodzi. Słońce nagle przygrzeje, Wiatr się zerwie ochłodzi. Uśmiecham się. W uśmiechu Jest cała prawda smutku. Ale nikt, nikt nie widzi, Jak płaczę po cichutku. I tylko popętane, Na wielkich łąkach konie, Też troskę mają w oczach I liżą moje dłonie. Przestrzenie, o przestrzenie! Jesieni niepojęta Owoce i obłoki, Samotność i zwierzęta. BeeMeR - Czw 04 Mar, 2010 17:12
Ładne
Zawsze miałam słabość do "Jeźdźca" Lieberta 
Uciekałem przed Tobą w popłochu, Chciałem zmylić, oszukać Ciebie - Lecz co dnia kolana uparte Zostawiały ślady na niebie. Dogoniłeś mnie, Jeźdźcze niebieski, Stratowałeś, stanąłeś na mnie. Ległem zbity, łaską podcięty, Jak dym, gdy wicher go nagnie. Nie mam słów, by spod Ciebie się podnieść, Coraz cięższa staje się mowa Czyżby słowa utracić trzeba, By jak duszę odzyskać słowa? Czyli trzeba aż przejść przez siebie, Twoim słowom siebie zawierzyć - Jeśli trzeba, to tratuj do dna, Jestem tylko twoim żołnierzem. Jedno wiem, i innych objawień Nie potrzeba oczom i uszom - Uczyniwszy na wielki wybór, W każdej chwili wybierać muszę. Admete - Czw 04 Mar, 2010 19:36 Mam nastrój na smutne wiersze...Znalazłam jednak także trochę bardziej optymistyczny: Beata Obertyńska Dzień dobry Myśl się dziś moja jak płótno na trawie w słońcu nad wodą bieli i grzeje Zamykam oczy i nie wiem prawie, czy śni mi się tak, czy dzieje? Myśl się dziś moja jak płótno rozściela w długich wilgotnych pasmach nad wodą Niech wiatr ją chłodzi, słońce wybiela, niech przesiąka pogodą. JUAN RAMÓN JIMÉNEZ Wyliczanka Ptak w gałęziach topoli. - I co dalej? Topola w błękitym niebie. - I co dalej? Niebo błękitne w wodzie. - I co dalej? Woda w każdym świeżym płatku. - I co dalej? Świeży płatek w róży. - I co dalej? Róża w moim sercu. - I co dalej? Moje serce w twoim. miłosz - Czw 18 Mar, 2010 09:41 Kołysanka dla dorosłych Spijcie, zmęczeni, śpijcie znużeni Niech wam się przyśni samo milczenie A w tym milczeniu, ciemnej głębinie Niech każdy cicho przez noc przepłynie Spijcie, bo czasu dla was jest mało Za osiem godzin przyjdzie świtanie Niech to, co było, na dnie zostało I nie szukajcie co tam zostanie Spijcie, zmęczeni, śpijcie znużeni Chrapiąc, mamrocząc prawdziwe słowa Może od jutra wszystko się zmieni I nie będziemy tych słów mordować Spijcie po drugiej stronie czuwania Po tej jedwabnej stronie uśmiechu Gdzie nikt odetchnąć jeszcze nie wzbrania Uczcie się pierwszych ciepłych oddechów Ernest Bryll BeeMeR - Czw 18 Mar, 2010 10:22
Admete - Czw 18 Mar, 2010 13:55 Żeby to było osiem godzin - zwykle jest 4 albo 5 
Admete - Sob 10 Kwi, 2010 09:25 Zwykle omawiam ten wiersz na zakończenie po lekcjach z Hamleta. Zbigniew Herbert dla M. C. Tren Fortynbrasa Teraz kiedy zostaliśmy sami możemy porozmawiać książę jak mężczyzna z mężczyzną chociaż leżysz na schodach i widzisz tyle co martwa mrówka to znaczy czarne słońce o złamanych promieniach Nigdy nie mogłem myśleć o twoich dłoniach bez uśmiechu i teraz kiedy leżą na kamieniu jak strącone gniazda są tak samo bezbronne jak przedtem To jest właśnie koniec Ręce leżą osobno Szpada leży osobno Osobno głowa i nogi rycerza w miękkich pantoflach Pogrzeb mieć będziesz żołnierski chociaż nie byłeś żołnierzem jest to jedyny rytuał na jakim trochę się znam Nie będzie gromnic i śpiewu będą lonty i huk kir wleczony po bruku hełmy podkute buty konie artyleryjskie werbel wiem nic pięknego to będą moje manewry przed objęciem władzy trzeba wziąć miasto za gardło i wstrząsnąć nim trochę Tak czy owak musiałeś zginąć Hamlecie nie byłeś do życia wierzyłeś w kryształowe pojęcia a nie w glinę ludzką żyłeś ciągłymi skurczami jak we śnie łowiłeś chimery łapczywie gryzłeś powietrze i natychmiast wymiotowałeś nie umiałeś żadnej ludzkiej rzeczy nawet oddychać nie umiałeś Teraz masz spokój Hamlecie zrobiłeś co do ciebie należało i masz spokój Reszta nie jest milczeniem ale należy do mnie wybrałeś część łatwiejszą efektowny sztych lecz czymże jest śmierć bohaterska wobec wiecznego czuwania z zimnym jabłkiem w dłoni na wysokim krześle z widokiem na mrowisko i tarczę zegara Żegnaj książę czeka na mnie projekt kanalizacji i dekret w sprawie prostytutek i żebraków muszę także obmyślić lepszy system więzień gdyż jak zauważyłeś słusznie Dania jest więzieniem Odchodzę do moich spraw Dziś w nocy urodzi się gwiazda Hamlet Nigdy się nie spotkamy to co po mnie zostanie nie będzie przedmiotem tragedii Ani nam witać się ani żegnać żyjemy na archipelagach a ta woda te słowa cóż mogą cóż mogą książę Ten pamiętam ze studiów - Domysły na temat Barabasza Co stało się z Barabaszem? Pytałem nikt nie wie Spuszczony z łańcucha wyszedł na białą ulicę mógł skręcić w prawo iść naprzód skręcić w lewo zakręcić się w kółko zapiać radośnie jak kogut On Imperator własnych rąk i głowy On Wielkorządca własnego oddechu Pytam bo w pewien sposób brałem udział w sprawie Zwabiony tłumem przed pałacem Piłata krzyczałem tak jak inni uwolnij Barabasza Barabasza Wołali wszyscy gdybym ja jeden milczał stałoby się dokładnie tak jak się stać miało A Barabasz być może wrócił do swej bandy W górach zabija szybko rabuje rzetelnie Albo założył warsztat garncarski I ręce skalane zbrodnią czyści w glinie stworzenia Jest nosiwodą poganiaczem mułów lichwiarzem właścicielem statków - na jednym z nich żeglował Paweł do Koryntian lub - czego nie można wykluczyć - stał się cenionym szpiclem na żołdzie Rzymian Patrzcie i podziwiajcie zawrotną grę losu o możliwości potencje o uśmiechy fortuny A Nazareńczyk został sam bez alternatywy ze stromą ścieżką krwi trifle - Sob 10 Kwi, 2010 23:12 Admete, nomen omen ten Tren Fortynbrasa.. Znalezione na Halsztuku: Jacyś ludzie” - Wisława Szymborska Jacyś ludzie w ucieczce przed jakimiś ludźmi. W jakimś kraju pod słońcem I niektórymi chmurami. Zostawiają za sobą jakieś swoje wszystko, Obsiane pola, jakieś kury, psy, Lusterka, w których właśnie przegląda się ogień. Mają na plecach dzbanki i tobołki, Im bardziej puste, tym z dnia na dzień cięższe. Odbywa się po cichu czyjeś ustawanie, A w zgiełku czyjeś komuś chleba wydzieranie I czyjeś martwym dzieckiem potrząsanie. Przed nimi jakaś wciąż nie tędy droga, Nie ten ,co trzeba most Nad rzeką dziwnie różową. Dokoła jakieś strzały, raz bliżej, raz dalej, W górze samolot trochę kołujący. Przydałaby się jakaś niewidzialność, Jakaś bura kamienność, A jeszcze lepiej niebyłość Na pewien krótki czas albo i długi. Coś jeszcze się wydarzy, tylko gdzie i co. Ktoś wyjdzie im naprzeciw, tylko kiedy, kto, W ilu postaciach i w jakich zamiarach. Jeśli będzie miał wybór, Może nie zechce być wrogiem I pozostawi ich przy jakimś życiu. Admete - Nie 11 Kwi, 2010 08:35 Nomen omen - parę minut później już wiedziałam...Prawie jak przeczucie... Ten wiersz Szymborskiej jak zwykle u niej - oszczędnośc słów, ale w środku siła. Fragment Tryptyku rzymskiego Karola Wojtyły 1. Zdumienie Zatoka lasu zstępuje w rytmie górskich potoków ten rytm objawia mi Ciebie, Przedwieczne Słowo. Jakże przedziwne jest Twoje milczenie we wszystkim, czym zewsząd przemawia stworzony świat... co razem z zatoką lasu zstępuje w dół każdym zboczem... to wszystko, co z sobą unosi srebrzysta kaskada potoku, który spada z góry rytmicznie niesiony swym własnym prądem... — niesiony dokąd? Co mi mówisz górski strumieniu? w którym miejscu ze mną się spotykasz? ze mną, który także przemijam — podobnie jak ty... Czy podobnie jak ty? (Pozwól mi się tutaj zatrzymać — pozwól mi się zatrzymać na progu, oto jedno z tych najprostszych zdumień.) Potok się nie zdumiewa, gdy spada w dół i lasy milcząco zstępują w rytmie potoku — lecz zdumiewa się człowiek! Próg, który świat w nim przekracza, jest progiem zdumienia. (Kiedyś temu właśnie zdumieniu nadano imię «Adam».) Był samotny z tym swoim zdumieniem pośród istot, które się nie zdumiewały — wystarczyło im istnieć i przemijać. Człowiek przemijał wraz z nimi na fali zdumień. Zdumiewając się, wciąż się wyłaniał z tej fali, która go unosiła, jakby mówiąc wszystkiemu wokoło: «zatrzymaj się! — masz we mnie przystań» «we mnie jest miejsce spotkania z Przedwiecznym Słowem» — «zatrzymaj się, to przemijanie ma sens» «ma sens... ma sens... ma sens!» asiek - Sob 17 Kwi, 2010 09:26 Identyfikacja Dobrze, że przyszłaś - mówi. Słyszałaś, że we czwartek rozbił się samolot? No więc właśnie w tej sprawie przyjechali po mnie. Podobno był na liście pasażerów. No i co z tego, może się rozmyślił. Dali mi jakiś proszek, żebym nie upadła. Potem mi pokazali kogoś, nie wiem kogo. Cały czarny, spalony oprócz jednej ręki. Strzępek koszuli, zegarek, obrączka. Wpadłam w gniew, bo to na pewno nie on. Nie zrobiłby mi tego, żeby tak wyglądać. A takich koszul pełno jest po sklepach. A ten zegarek to zwykły zegarek. A te nasze imiona na jego obrączce to są imiona bardzo pospolite. Dobrze, że przyszłaś. Usiądź tu koło mnie. On rzeczywiście miał wrócić we czwartek. Ale ile tych czwartków mamy jeszcze w roku. Zaraz nastawię czajnik na herbatę. Umyję głowę, a potem, co potem, spróbuję wyspać się z tego wszystkiego. Dobrze, że przyszłaś, bo tam było zimno, a on tylko w tym takim gumowym śpiworze, on, to znaczy ten tamten nieszczęśliwy człowiek. Zaraz nastawię czwartek, umyję herbatę, bo te nasze imiona przecież pospolite - Wisława Szymborska Caitriona - Pon 19 Kwi, 2010 14:31 "Tak jak malował pan Chagall" Tych miasteczek nie ma już Okrył niepamięci kurz Te uliczki, lisie czapy, kupców rój Płotek z kozą żywicielką Krawca Szmula z brodą wielką Co jak nikt umiał szyć ślubny strój A zakochane oczy lśnią Otula się liliową mgłą Zapomniany świat i płynie, płynie w dal Z kogucim i baranim łbem Na białej chmurze ginie, hen Tak, jak malował pan Chagall Już zmierzony ślubny strój Rudy krawcze atłas krój I odmierzaj łokciem śnieżnobiały tiul Gdy wypieścisz ślubną suknię W mig o srebro, srebro stuknie A ty żyć będziesz, ech, jak ten król A zakochane oczy lśnią... Tych miasteczek nie ma, nie Ale krawcze oczy twe Miał kolega, gdy pociągu zabrzmiał gwizd Pozostały na peronie Nasze zaciśnięte dłonie I ten szept: bywaj zdrów, napisz list A zapłakane oczy lśnią Otula się liliową mgłą Smutny pociąg i odpływa w dal, hen, w dal O ciepłym, dobrym domu sen W tunelu ciemnym ginie, hen Nie tak malował pan Chagall Łzy obeschły dawno już Ale niepamięci kurz Warto, żeby jakiś wiatr nareszcie zwiał Warto pięścią w stół uderzyć Czarną prawdę tak odmierzyć Jak ten Szmul, gdy na frak miarę brał A potem niechaj skrzypki tną I zakochane oczy lśnią I cymbałów dźwięk niech płynie, płynie w dal Z tułaczem krawcem za pan brat Niech zawiruje w tańcu świat Tak jak malował pan Chagall Anna Frankowska "Tak jak malował pan Chagall": http://www.youtube.com/wa...feature=related Admete - Pon 19 Kwi, 2010 14:44 Tak mi się z tym wierszem skojarzyło, że widziałam juz w kiosku Skrzypka na dachu - ale drogo... |
||||||||||||||
