Podobało mi się nawiązanie do LOTR i tekst o tortilli
Strasznie mi żal Bobby'ego, mam nadzieję, że go wyleczą
Czekam na pojawienie się Lucka

Wiedziałam, że amulet Dean'a nie jest zwykłym dyndadełkiem, wiedziałam! Czekałam na ten moment od pierwszego sezonu, kiedy jeszcze nawet (jak to stwierdziła dziś Admete) sami scenarzyści nie wyobrażali sobie dokąd zaprowadzi ich ta cała historia Owszem, może i mieli ten amulet po prostu "pod ręką", więc go wykorzystali, ok - jednak wcale w sumie nie musieli - tak czy inaczej poczułam się przez moment, jakby czytali w moich myślach, nawet chyba pisałam coś tutaj na ten temat dawno, dawno temu, że chciałabym wiedzieć jaką tajemnicę tak naprawdę skrywa ukochany amulet Dean'a - jego znak rozpoznawczy, prezent od ukochanego braciszka (i ten tekst: "czuję się nagi" Cass oddawaj, szybciorem, "kradzieju" jeden! ) Ale przyznam, że moje domysły przeszły najśmielsze oczekiwania - uwielbiam taką rozbudowaną symbolikę przedmiotów

Nie chcę się powtarzać, bo podobały mi się w zasadzie te same "momenty" odcinka, co Wam... ale nawiązanie do Władcy Pierścieni wprawiło mnie w stan niemalże euforyczny (normalnie Sam i Frodo jak żywi ) - kocham scenarzystów i reżysera supernatural za pomysły, nie ma co, bez wątpienia nadają na tych samych falach mózgowych, co ja Jednocześnie nienawidzę ich (taka mała ambiwalencja uczuć ) za to, przez co każą przechodzić chłopakom - again, and again! Biedny Sammy... piękne były te jego rozterki Biedny Dean... czułam wręcz, jak się w nim wszystko gotuje, jak toczy wewnętrzną walkę z samym sobą... Przez tyle lat nie robił nic innego, tylko chronił brata, a teraz? Decyzja, którą podjął, musiała złamać mu serce... No to pewnie czekamy teraz na następnego Jeźdźca...

Odcinek świetny. Dobrze było zobaczyć Jo i Ellen - zwłaszcza Ellen. Paradoksalnie, choć scena rozstania braci (mam nadzieję, że jedynie chwilowego) była bardzo bolesna, widzę w Ich zachowaniu sygnały świadczące o możliwości uzdrowienia relacji. Przede wszystkim byli wobec siebie szczerzy, bez budowania muru z uraz i niedomówień czy pretensji. Narzucając sobie taką bolesną dyscyplinę (wybór ratowania cywili zamiast brata), Dean zmierzył się z tym, co w Jego miłości do brata może być i dotychczas było źródłem jego słabości (pewnie to niewłaściwe słowo, ale nic innego nie przychodzi mi do głowy), co wcale nie znaczy, że kocha brata mniej (ton głosu, Sammy, propozycja, by wziął Impalę). Być może to najtrudniejsza z prób, z jakimi musiał się zmierzyć do tej pory. Sam też musi pobyć sam ze sobą, by dotrzeć do istoty własnych problemów. Nikt nie zrobi tego za niego, a sam fakt, że nie ma do siebie zaufania, przypomina o głęboko wrażliwym Samie, którego wszystkie pamiętamy ( i kochamy) z początków serialu. Jensen jako zmęczony i obolały emocjonalnie Dean wspina się na wyżyny aktorstwa. Każde spojrzenie, grymas, zmarszczenie brwi, rozdzierają serce. Myślę, że Jared też skorzysta aktorsko na możliwościach, jakie otwierają przed Samem scenarzyści.
Mam tylko nadzieję, że ten drań Kripke nie postawi braci przeciwko sobie w ostatecznej rozgrywce. Chyba zrobiłabym Mu ciężką krzywdę, gdyby się odważył.