Sofijufka - Wto 13 Kwi, 2010 10:21 1. Panna Dashwood - bo jest najstarsza; tak samo Jane jest panną Bennet, a Lizzie - panną Elizabeth Bennet. Po wyjściu za mąż najstarszej córki "panną X" bez imienia zostawała kolejna. 2. Wydziedziczenie Edwarda Po pierwsze: pani Ferrars bardziej kochała młodszego syna, starszy sprawiał jej stale zawód [np. nie chciał zostać politykiem]. Coś jest wspomniane, że po awanturze z Lucy przekazała majatek Robertowie "bezwarunkowo", więc mozliwe, ze nie mogła juz tego zmienić. A potem i nie chciała, bo Lucy podbiła ja pochlebstwami i czołganiem sie... BeeMeR - Wto 13 Kwi, 2010 10:26 Dziękuję 
Z tymi bezimiennymi pannami X to w DiU nawet nie zauważyłam, a racja, racja... Edwarda, cóż, 1995 mojej sympatii też nie zdobył, takie lelum 
Tego z 2008 m/w pamiętam, że mi w niczym nie przeszkadzał - drwa rąbał, o ile pamiętam, co mnie zadziwiło 
Sama nie chcę być politykiem, więc ogólnie ok. 
Trzykrotka - Wto 13 Kwi, 2010 11:19 Ta kwestia kolejności wiekowej i tytułowania była niesamowicie ważna. Tylko najstrasza córka miała w domu prawo do tytułu i pierwszego miejsca. Reszta musiała trzymać się z tyłu. Teoretycznie też ona bywała (jak Charlotte Lucas w DiU), a reszta czekała z wyjściami na bale, aż starsza wyjdzie za mąż. To, ze u Bennetów odbywało sie to inaczej, było przyczyną szoku lady de Bourgh. Podejrzewam, ze także ta sztywna kolejność była powodem towarzyskiego zaniedbania Anne Elliot w Perswazjach - Elizabeth nie miała weny do wychodzenia za mąż, więc Anna siedziała na wsi, kiedy ona i ojciec bawili się w Londynie. Oczywiście, sytuacja zmieniała się po zamążpójściu - córka zamężna była ważniejsza w hierarchii niż córka niezamężna, choćby miała mniej lat od niej (vide- Lydia po ślubie z Wickhamem wpycha się przez Jane). Czytałam kiedyś ciekawy esej na temat "kolejności uczuć" u bohaterów Austen - o uczucia rodzicielskie chodziło. Ewidentnie - pani Ferrars nie kochała wartościowego syna starszego i cierpiała, że to on - nieciekawy i nudny - ma objąć sukcesję. Kochała nic niewartego, młodszego Roberta i nei miała żadnych probelmów, żeby to jego uczynić swoim dziedzicem, choć zrobił rzecz gorszą niż starszy syn (mezalians i potajemne małżeństwo). Podobnie pan Elliot nie kochał Anny, a kochał Elizabeth, pani Bennet faworyzowała Lydię kosztem innych dzieci. Już ostatni raz - w sprawie wieku aktorów w tej ekranizacji. Ja rozumiem, że ta kwestia może ciążyć na odbiorze filmu, podobnie jak kwestie brzydkich sukienek, czy fryzur (loczki są najdoskonale zgodne z epoką, btw - natomiast grzywka Elinor z nowej ekranizacj - nie ). Nie polemizuję z tym. Ja tylko uważam, że ona nie powinna przesłonic innych spraw. Jak dla mnie, byłoby wielką stratą potraktowanie kwestii wieku/loczków/sukienek jako sprawy decydującej o wartości tej ekranizacji. Uważam, że jest to jedno z tych dzieł, które wznosi się ponad poziom mistrzowskiego rzemiosła. Wyreżyserowane jest i zagrane na najwyższym poziomie. Nie jest li i jedynie ekranizacją powieści (choć jest nią - oczywiście), tylko filmem mówiącym sporo o kwestiach damsko męskich, rodzinnych, o naturze ludzkiej, dojrzewaniu, dorastaniu, utracie złudzeń, wyborach życiowych itd. Ja tak na ten film patrzę, w oderwaniu od litery powieści. Może i nie trzyma się on tej litery (nie tylko w kwestii wieku), za to doskonale oddaje ducha. Dla mnie kwestia oddania ducha powieści była zawsze ważniejsza. Reszta to tylko ozdóbki.
BeeMeR - Wto 13 Kwi, 2010 12:10
Podoba mi się budowanie relacji Marianna - Brandon, jak ona go w doskonały (i niemiły) sposób ignoruje do czasu, a potem po raz pierwszy "zauważa" i docenia wychodząc z choroby, jednym prostym, a znaczącym "dziękuję" - bardzo ładna scena 
BeeMeR - Wto 13 Kwi, 2010 12:12 Ach, jeszcze jedna scena, która jest dobra, ale wpadająca niestety nieco w "overacting" to odkrycie, że Lucy Steel jest wybranką Edwarda i wyrzucenie jej z domu przez jego siostrę. Trochę tam za dużo pisku i machania rękami - ale niech tam będzie.
Sofijufka - Wto 13 Kwi, 2010 12:24 mnie Fanny sie najbardziej podoba z 1980 r., pani Dashwood też jest młodsza i ładniejsza http://www.youtube.com/watch?v=1NL0Z6lVO74 Marianna jest śliczna http://www.youtube.com/wa...feature=related i tu wyraźnie pokreslone jest panna X, panna YX a tu colonel Brandon i chora Mariann http://www.youtube.com/watch?v=XoaQ4QjmUds BeeMeR - Wto 13 Kwi, 2010 13:16 Ja sobie chyba teraz powtórzę wersję 2008 dla lepszego porównania
w 1995 podobają mi się bardzo Jenningsowie - tak rozkosznie jowialni i hałaśliwi - cudo!  Do tego kontrastowy pan Palmer - ironiczny, nieco złośliwy, cudna jest scena z gazetą, którą małżonka mu mnie a on rozprostowuje,  a do tego piękna, malutka scena nadająca mu mniej kreskówkowo arogancki, a bardziej ludzki wymiar, gdy Marianna choruje, jego żona panikuje i gotuje się do wyjazdu, a on mówi, że jeśli trzeba, zostanie i można na niego liczyć.
Tamara - Wto 13 Kwi, 2010 18:29
Marianna miała 16 lat , a Winslet za nic na tyle nie wygląda 
Pamiętaj , że wtedy ludzie nie mieli takich ułatwień i udogodnień życia jak teraz , a trudne warunki niszczą . Byli dużo gorzej odżywiani . Pułkownik był w Indiach - słońce , choroby tropikalne , upały , służba wojskowa , na pewno jakaś kampania wojenna - przecież przebywanie na słońcu i powietrzu strasznie niszczy skórę i postarza . Pani Dashwood nie używała żadnych kosmetyków , które my mamy do dyspozycji , w podróż udawała się otwartym powozem , narażona na wiatr itp, przebyte połogi i choroby też zostawiają ślady . Kiedyś ludzie starzeli się znacznie szybciej niż dziś . Kiedy Balzac napisał "Kobietę trzydziestoletnią" wybuchł skandal , bo 30 lat to już był przedsionek starości . Przeciętny czas życia wówczas to czterdzieści parę lat . Dla przykładu - Pudzianowski ma zaledwie 30 czy 32 lata , a na oko wygląda na około 40 jak nie więcej . BeeMeR - Wto 13 Kwi, 2010 18:42
Ja myślę, że przymknęłabym oko na wiek, i nawet nie mruknęła, gdyby mi się główny bohater - jakże romantyczny w zamierzeniu - podobał, albo jako mężczyzna, albo aktor . Hugh Granta jako aktora zaś nie cenię - snuje się, coś mówi, mruga oczami częściej niż inni . Tak więc zamiast patrzeć się na amanta, wypatrywałam innych uchybień
Nawet nie wiecie jaka ja jestem szczęśliwa, że nie muszę chodzić w tych koszulach nocnych na co dzień i w loczkach  Ani żadnych czepkach
(Że o zapewnionych innych warunkach higienicznych, transportowych i wszelkich innych nie wspomnę  )
Admete - Wto 13 Kwi, 2010 18:48 Ale Edward nie jest amantem...nigdy go tak nie postrzegałam. BeeMeR - Wto 13 Kwi, 2010 19:08 OK, może amant to złe słowo, ale jest bohaterem romantycznym (choć rozważnym ), przynajmniej chciałabym go takiego widzieć
Admete - Wto 13 Kwi, 2010 19:29 Romantycznym czy romansowym? Bo romantycznym bohaterem to jest Gustaw z Dziadów i Konrad. Bohater Giaura, natomiast Edward może byc co najwyżej romansowym, ale i tutaj bakuje mu kwalifikacji To zwykły, nieśmiały, miły młody człowiek 
trifle - Wto 13 Kwi, 2010 19:41 W RiR to już bardziej Brandona z tych dwóch pozytywnych bohaterów nazwałabym amantem. Amant najlepiej pasuje do pana W. BeeMeR - Wto 13 Kwi, 2010 20:03 Romantycznym, bo budzącym romantyczne uczucia
Admete - Wto 13 Kwi, 2010 20:10 Czyje?  Raczej nie moje. Ja RiR lubię bardzo, ale nie z powodu romansu.
Alicja - Wto 13 Kwi, 2010 20:42
mam podobnie. Nowa wersja R&R była wg mnie też dobra (nie była tak porażająco różna jak w przypadku dwóch wersji Dumy i Uprzedzenia). Ale czuję pewien sentyment do R&R 95, gdyż to był pierwszy film na podstawie Austen, który wielokrotnie oglądałam i nawet nagrywałam na starej kasecie video, gdy takowe jeszcze były nowością. Z nowej wersji zapamiętałam tylko płk Brandona ( wolę go niż Rickmana, z wieleu względów) Mariannę i Eleonorę. I jeszcze Edwarda rąbiącego drwa na opał 
BeeMer, ubawiłaś mnie jak mało kto, Hugh doczekał się pękających spodni, hemoroidów i jest snującym się półidiotą i lelum
A stoickiego pana Palmera z wersji 1995 nikt nie przebije, nawet małżonka z loczkami musi być, bo kto by mu pogniótł gazetę
Trzykrotka - Wto 13 Kwi, 2010 20:44 Hugh budzi wyjątkowo skrajne uczucia, jak się go nie lubi, to na całego
Stęskniłam się już za kolejnym odcinkiem Pamiętników... Swoją drogą - pułkownik Brandon miał 35 lat. W takim samym mniej więcej wieku był Asnyk pisząc gdybym był młodszy, dziewczyno... A wyglądał jak dostojny nestor . Albo - daleko nie szukając - to Kopiczyński jako Czterdziestolatek
A to Karolak w 39 i poł 
Alicja - Wto 13 Kwi, 2010 20:47 w latach 90 Hugh był raczej aktorem dobrze znanym i lubianym, można rzec grał amantów w komediach romanrycznych, pewnie dlatego został wybrany do tej roli. BeeMeR - Wto 13 Kwi, 2010 21:06
Nota bene Konrada/Gustawa zawsze lubiłam - dalibóg nie wiem czemu
Ja tam wolę 40-latka czy 45-latka wyglądającego jak 35-latek
A znam takich, znam Np.
Admete - Wto 13 Kwi, 2010 21:26
Naiwno-głupia nastolatka
Lubię Konrada, Gustawa nie, bo równie naiwny jak Marianna
Anonymous - Wto 13 Kwi, 2010 21:45
Oj kurczę, muszę bardziej uważać na słowa.... BeeMer ja się dowiedziałam, ze według poprzedniego kodeksu prawa kanonicznego, niewiasta w wieku 24 lat była juz starą panną i należały jej się wszelkie możliwe do dania dyspensy jeśli pojawił się kandydat na małżonka.... nie chcę mówić ile mi brakuje....
już bardziej, na pewno nie Edward..... ale do Brandona też to pasuje jak ja do togi... lub do Nenufara. Ja już sie nie mogę zdecydować. Bo dla mnie Brandon to Rickman z tymi spojrzeniami, głosem, uczuciem, cierpieniem(zresztą wielbię Alana), ale z drugiej strony scena z dłonią chorej Marianny jest dla mnie tak niesamowicie tkliwa i piękna, że slów mi brak... Tamara - Wto 13 Kwi, 2010 22:05
Przepraszam , 45 to mu w listopadzie dopiero stuknie , proszę nie postarzać  a w ogóle to   i teraz jest o wiele bardziej , niż jak był zupełny młodziak 
Alicja - Wto 13 Kwi, 2010 22:19
w wersji z Rickmanem nie widze żadnego uczucia ani nawet nadziei na nie w przyszłośc pomiędzy Brandonem i Marianną, w już w scenie ze ślubem to koszmar, jakby ją na szafot wiedli po obejrzeniu nowszej wersji miałam przynajmniej nadzieję, że z tego małżeństwa coś będzie i Marianna w przysżłości pokocha własnego męża.
Anonymous - Wto 13 Kwi, 2010 22:22
aaa no błagam. Et tu?? a scena gdy on szaleje gdy Ona jest chora, gdy przychodzi z kwiatami a tu zawód. Gdy On jej czyta a Ona dopytuje się o jego plany?? Alicja - Wto 13 Kwi, 2010 22:28
mogłaś dodać - et tu Brute/Alicjo
cóż ci poradzę, że w wersji 95 moja uwaga skupiła się raczej na Hugh Grancie? a tak poważnie, nie widzę w tej wersji amanta. Rickman jest dla mnie za stary ( nawet w moim wieku )i nigdy się z tym nie kryłam, pisałam już chyba ponad rok temu, gdy obejrzałam już nowszą wersję. A że wtedy jeszcze nie oglądłam OMF to szaleństwo tego Brandona nie miało wpływu na mój odbiór
|
||||||||||||||||||||||||||||||
