Zobacz temat - Powiew Orientu

Spoiler:

Na kanapie z Koel

Co jest z panem nie tak, panie Aamirze Khan? Tak, każdy ma lepsze i gorsze dni. Dzień, w którym na mojej kanapie zasiadł Aamir Khan, miał być – tak myślałam – jednym z najlepszych, jakie miałam kiedykolwiek przeżyć. Myliłam się. Z głową pełną mnóstwa przejrzanych przed wywiadem materiałów i milionem ewentualnych pytań w głowie, przygotowałam się na pogawędkę z ostrożnie cichym Khanem jak na egzamin, wiedząc, że nie upieką mi się żadne na niejasne domysły. Lecz wywiad, który naprawdę wyglądał jak egzamin (i to z rodzaju takich z wyższej matematyki, gdzie jeden błędny wynik prowadzi do całkowitej porażki), zmienił się w chińskie tortury.

Oto stanęłam oko w oko z aktorem, którego czciłam nie tylko za jego talent czy technikę, ale za jego wybory, zasady, sposoby działania, jego nowatorstwo... lista nie ma końca. Aamir zrobił z przemysłu filmowego branżę, z uczestnictwa w której czuję się dumna. Moja radość z faktu, że siedzi na mojej kanapie przekraczała wszelkie normy, a mimo to nie zdołałam nawiązać z nim kontaktu. Co poszło nie tak? Był zmęczony? Czy moje pytania brzmiały dla niego zbyt naiwnie? Znudziłam go? Naruszyłam jego prywatność? Czy może on jest, mówiąc wprost – zbyt nieśmiały? Zbyt się kontroluje? Zbyt.... Nie dowiem się. Im bardziej się starałam, tym bardziej on wydawał się chować w swojej skorupie, budując wokół niej mury poprawności. Jego brak komfortu rozprzestrzeniał się na kanapie jak czerwony płomień, wprawiając mnie w stres, jakiego nie zaznałam od czasów, kiedy kandydowałam do RADA

Dostałam tylko odpowiedzi w formie monosylab i pomruki: „nie wiem”, „nie jestem pewien”, „wolałbym o tym nie rozmawiać”. Początkowo myślałam, że to moja wina. Ale wina nigdy nie leży po jednej stronie. Do tanga trzeba dwojga i tyle samo, żeby jakakolwiek więź, choćby chwilowa, mogła zakwitnąć. Jeśli pan Khan jest aż takim profesjonalistą, jak to sam o sobie głosi, powinien także przyjść przygotowany. Nie trzymałam na tej kanapie na muszce. Jeśli już się na niej znalazł, powinien być na niej w pełni. A jeśli miał jeden z tych kiepskich dni, to jest dość dobrym aktorem, żeby udawać entuzjazm, dowcip czy cokolwiek. W dodatku, wypłynęła sprawa dokładności.

Kiedy powiedziałam, „twoja szczerość i próby dowcipkowania niestety zdaje się spaliły na panewce i skończyły się nieporozumieniami”, natychmiast poprawił mnie mówiąc, że moje informacje są niedokładne i że to zdarzyło się tylko raz (w przypadku SRK) a nie zawsze i że powinnam lepiej sprawdzać swoje źródła. Oczywiście, mógł mieć rację, natychmiast go przeprosiłam za uogólnianie (choć jestem pewna, że tak było nie tylko ten jeden raz), ale ludzie, czy naprawdę trzeba być aż tak pedantycznym?

Grzęznąc coraz bardziej i dukając, jakoś dobrnęłam do ostatniej części programu, „Wyznania na kanapie”, którą uwielbiam i wiem, że lubią ją też moi goście. Zanim mnie zagryziecie – nie zakładam tego ich zadowolenia, mówili mi to wiele razy, za i przed kamerą. Ale tym razem czułam, że zapuszczam sondę w głowę mężczyzny, który nie pozwoli sobie przestawić ani jednej myśli. Wiec po co dał się posadzić na mojej kanapie? Nie potrafię rozgryźć tajemnicy pan Khana. Być może był przekonany, że jestem jakąś idiotyczną panią oficer śledczą z CBI, której nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi. Co za szkoda, jeśli tak pomyślał, bo na koniec dnia straciłam i piedestał na którym ustawiłam wielbionego idola i wszelką okazję do czerpania inspiracji.

Tydzień wcześniej na mojej kanapie siedział SRK i choć nienawidzę folgować sobie w taki sposób, to porównanie jest nieuniknione. Kiedy SRK mówi „Jestem Królem”, to w mojej bardzo mało pokornej opinii, to jest w tym więcej realizmu, niż kiedy Aamir Khan mówi, że nie jest w stanie przypomnieć sobie ani jednego swojego aroganckiego zachowania.
Proszę, obejrzyjcie dziś mój program i powiedzcie, czemu poniosłam porażkę.