Alicja - Śro 03 Gru, 2008 14:09
każdy ujrzy to co chce, mnie wydaje się właśnie na odwrót, że Musierowicz nie stroni od trudnych tematów ukazujących relacje rodzinne nie zawsze porządane i nie każda rodzina była u niej szczęśliwa: szósta klepka - dziecko z matką ( Bobek?), Gabuni mąż- Pyziak zostawił ją z małymi dziećmi, Kreska bez rodziców z dziadkiem, opium w rosole - o matce dziecka które wolało zwać się Genowefa Lompke nie wspomnę, brulion bebe b - matka pozostawia dzieci pod opieką obcej i jest za granicą.Mogę tak dalej i w każdej z książek tak mogę znaleźć (to moje skrzywienie zawodowe  ) Chyba dlatego Musierowicz ukazywała, że szczęśliwa rodzina to ogromna moc i siła. Zwłaszcza dla tych najmłodszych członków, a niedojrzali rodzice krzywdzą przez własne zachcianki i egoizm własne dzieci.
Sofijufka - Śro 03 Gru, 2008 14:10 PYZIAK!!!!! nie Pałysiak 
Alicja - Śro 03 Gru, 2008 14:12 racja -Pyziak( nie krzyczeć proszę) Sofijufka - Śro 03 Gru, 2008 16:13 muszę krzyczeć, bo Pyziaka kocham i nie wybaczam pani Musierowicz, że z niego zrobiła pijaka i złodzieja... 
BeeMeR - Śro 03 Gru, 2008 21:04 Może i racja z tymi nie-całkiem-szczęśliwymi rodzinami, ale zawsze jakoś to się potrafiło obyrtnąć na plus - a przynajmniej ja to tak zapamiętałam, bo jak wspominałam, specjalistką nie jestem - zaczytywałam się kiedyś ostatnio długo już nie. Być może pamiętam wybiórczo tylko/głównie pozytywne rzeczy 
Ja tez Pyzaka lubiłam - on miał stalowe oczy czy spojrzenie, prawda? 
Trzykrotka - Śro 03 Gru, 2008 21:34
Przeważnie tak było, może z wyjątkiem niereformowalnych Lisieckich. Poza tym te książki, w których Musierowicz chciała pokazać tę ciemną stronę życia, przeważnie się nie udawały. Ida sierpniowa, czyli epopeja psa pana Karolka oraz młodych Lisieckich to moim zdaniem jedna z najsłabszych części Jeżycjady. To samo Brulion Bebe B z wycofaną, pogubioną bohaterką bez opieki matki, czy Język Trolli z nowotworem i pozamałżeńską ciążą. Podobnie Dziecko piątku, umiejscowione między dobrymi Pulpecją i Nutrią i Nerwusem, jest wyraźnie słabsza. Musierowicz woli scenariusze optymistyczne i wcale jej za to nie winię. Sama jest kobietą promienną, szczęśliwą, spełnioną. Mam tylko żal o to, że mnie, swoją do pewnego czasu wierną czytelniczkę, odstawiła na boczny tor i pozwoliła, żebym czuła się gorsza, bo nie mam co najmniej dwójki dzieci i nie piekę tortu czekoladowego, a za dziwadło się nie uważam. Tak, Pyziak miał stalowe spojrzenie i niebezpieczny uśmieszek  . Też go lubiłam.
BeeMeR - Śro 03 Gru, 2008 21:56 O tak tak - niebezpieczny uśmieszek - racja
Alicja - Czw 04 Gru, 2008 07:19 musicie mi wybaczyć, ale Pyziaka od początku początków nie trawiłam.Zawsze wydawał mi się śliski, nie mam zaufania do zabójczych stalowych spojrzeń. a jak już zostawił Gabunię z dziećmi to koniec 
Mam dwójkę dzieci i męża, ale tortu nie piekę  Nigdy w życiu i jeszcze dłużej Przyznaję rację, że wcześniejsze ksiązki były duuużo lepsze ( mój faworyt to szósta klepka). Ale to może my się zmieniłyśmy i inaczej patrzymy na świat i jej książki oraz bohaterów, już bez takiej beztroski , jak wtedy gdy byłyśmy nastolatkami?
BeeMeR - Czw 04 Gru, 2008 09:35 Na pewnośmy się zmieniły - i świat nas otaczający również
W pierwszych tomach rozkosznie przedstawione są absurdy życia, którego już nie ma, jak: "kup pomidory - jeśli będą, cytryny - jeśliby dali, papier toaletowy - gdyby się trafiło"
Trzykrotka - Czw 04 Gru, 2008 10:09
O tak! . W Szóstej klepce (rodzinę Żaków kocham bardziej niż Borejków) agent ubezpieczeniowy wpadał do mieszkania, piastując teczkę, z której wyglądało charakterystyczne biało-zielone opakowanie foliowe (mam je w oczach) i mówił na dzień dobry pani Żakowa, watę rzucili. Realia życia codziennego wraz ze zmieniajacymi się epokami są bardzo fajne. Kiedyś był morszczuk jako jedyne dostępne pożywienie, dziś - studia i leczenie za granicą.
Tamara - Czw 04 Gru, 2008 12:26 Mnie się zdaje , że Musierowicz niczego nikomu nie narzuca - żadnego najlepszego sposobu na życie , natomiast pokazuje , jaką siłą jest i jaką siłę do życia daje rodzina . Trudno żeby tak samo pisała o samotnych skoro sama ma inny zasób doświadczeń , zresztą w samotnym życiu trudno o takie przygody rodzinne , jakie trafiają się jej bohaterom . I jeszcze jedno - książki Musierowicz pozwalają na chwilę zanurzyć się w wielopokoleniowej , silnie ze sobą związanej rodzinie porządnych ludzi - zjawisku dziś wymierającym . Pyziak ze swoim tekstem o kwiecie jabłoni i czarnych diamentach od początku był podejrzany , a wzmianek o pijaństwie i złodziejstwie nie zauważyłam 
Aragonte - Czw 04 Gru, 2008 13:02
Tak czy siak, nie potrafię się w tym uroczym światku MM już odnaleźć, mam wrażenie, że nie ma tam dla mnie miejsca, bo nie mieszczę się w żadnej kategorii. Ale chyba nie chcę do żadnej pasować
Jasne, że nie ma co się spodziewać, że Musierowicz zrobi kobietę samotną i zadowoloną z tego stanu bohaterką nr 1, ale żeby w ogóle brakowało, choćby w tle, pozytywnie nacechowanej postaci tego rodzaju? MM nie zna takowych czy nie dostrzega wartości w takim stylu życia? Nie wiem. Ale dla mnie jest to zniechęcające. Książki MM to dla mnie coś jak dzięcięce marzenie o Bożym Narodzeniu. Sama je kiedyś hołubiłam, ale niestety nie realizowało się w życiu nigdy poza chwilami, kiedy sama ostro starałam się go wdrożyć w życie
A! Kto z Was czytał Malpassa "Od siódmej rano"? Bo mnie sporo się kojarzyło z MM, zwłaszcza z Szóstą Klepką
BeeMeR - Czw 04 Gru, 2008 13:21
A może potrzebowałam innych problemów, innej tematyki - choć z sympatią wspominam pierwsze tomy i czasem cichcem wracam do wybranych fragmentów
(na pewnym etapie  )
nicol81 - Czw 04 Gru, 2008 13:55
Pyziak przemycał samochody i raz chciał po kieliszku odwiedzić byłą rodzinę. Ja tam jego wielką fanką nigdy nie byłam, ale trochę na moje Musierowicz przegięła z przedstawianiem go w ciemnych barwach...
A ja si tu nie zgadzam- "Brulion Bebe B." to według mnie świetny opis schyłkowego PRL-u, a "Dziecko piątku" przeżycia żałoby. "Język Trolii" ma przejmującą scenę pociachanych książek i opis korka. A co do samotnych kobiet, to były w "Kalamburce"- Gizela, Stefania, kierowniczka KLuczyńska, Hanna Borejko...Zresztą i tak terach w mediach single mają taką przewagę, że jedna Musierowicz jaskółki nie czyni...
I Cesia, która w podstawówce robi za służącą dla rodziny 
Trzykrotka - Czw 04 Gru, 2008 16:31 Nicol - co do książek z czarnej serii - może i tak, trafiały się w nich pojedyncze perełki, jak choćby udział Bernarda w wywiadówce w Bebe B. A jednak - co do jednej są to książki, ktore przeczytałam raz i odstawiłam. A do innych wracałam. Musierowicz ewidentnie nie ma do nich serca. Sama czytałam kiedyś jej chełpliwą wypowiedź o Brulionie- że krytykowali ją za lukier i matki wiecznie gotujące pierogi i szczęśliwe nastolatki, więc na przekór napisała coś odwrotnego, żeby udowodnić, ze też się spodoba. Mnie tam się nie podobało. Alicja - Czw 04 Gru, 2008 18:16
to było wspaniałe prawie tak jak koszyk z wiadomością wędrujący w górę i w dół obserwowany przez Bobka ( nie było komórek )
dla mnie strasznie podejrzany, bo na kilometr pachniało próba wciskania bzdur dziewczęciu, która mimo wszystko to kupi. Nie lubiłam go i już. Co innego np. Hajduk Tamara - Pią 05 Gru, 2008 16:08 Mnie się Brulion strasznie podobał , na jego cześć zresztą kupiłam czarną salaterkę
Do samotnych jeszcze dorzucę Terpentulę z Noelki . A Pyziak był dla mnie od początku postacią niespójną - z jednej strony koszykarz-podrywacz na tanie slogany , a z drugiej cytaty z Petroniusza ? Za duży rozziew , żeby był wiarygodny
Trzykrotka - Pią 05 Gru, 2008 18:01
Mało zachęcający przykład - samotna, bo uniosła się honorem... I ona i Cyryjek to przemiłe, ale potwornie smutne postaci. To ja już podziękuję
nicol81 - Pią 05 Gru, 2008 19:46 Ja do samotnych bym dołożyła jeszcze babcię Jedwabińską- między mężami 50 lat singlowości
Różnym ludziom podobają się różne ksiązki- ale nie znaczy, że autorka nie ma do nich serca. Jakby nie miała, to by nie pisała... A ta dusząca, gnijąca, acz nie beznadziejna atmosfera "Brulionu" bardzo przekonuje i przejmuje: "Obywatelu, proszę się rozejść!" 
Trzykrotka - Pią 05 Gru, 2008 22:45 Nicol, ale ona nie miała serca! Może nie doczytałaś dokładnie mojego posta - ona Brulion napisała nie z potrzeby serca, tylko, zeby udowodnić, że potrafi i mówiła o tym wprost. Moim zdaniem te Idy o zaniedbanych dzieciach, dla których bohaterka zakłada osiedlową świetlicę (i tyle o tym słyszymy, bo jako żywo nie ma kontynuacji tego wątku w żadnym tomie) są pisane z założenia, a nie potrzeby. Przecież Język Trolli powstawał przez chyba 3 lata, bo ona tę książkę po prostu wciąż od nowa pisała. Wiem, bo rozmawiałam z przedstawicielką wydawnictwa. I wyszło przeciętnie. Widać - mimo pięknych momentów - to wymęczenie materii. Ale to jest moje zdanie. Nie każę nikomu w nie wierzyć 
Tamara - Sob 06 Gru, 2008 21:49 Do osiedlowej świetlicy mają Lisieccy prowadzać Genowefę Trombke w Opium - pani Lisiecka mimo wszystko nie wciskałaby fikcji osobie , która ją zatrudnia , gdyby świetlica nie istniała . A Brulion jest świetnym studium zamkniętej w sobie zakompleksionej dziewczyny , która sama sobie przeszkadza żyć . Caroline - Nie 07 Gru, 2008 14:04 "Opium w rosole" też jest potwornie smutne (w tle), a jednak ogromnie optymistyczne. To moja ulubiona oprócz "Szóstej klepki" część. Myślę, że nie chodzi o to, czy chodzi o wydarzenia smutne czy nie-smutne, coś się przydarzyło niedobrego "Jeżycjadzie" z biegiem lat i wszyscy, nawet najbardziej zagorzali czytelnicy raczej to przyznają. Niby te same składniki, ale wypiek już nie ten. Mnie "Kalamburka" przeraziła, od czasu tej książki, nie kupuję Jeżycjady, zawsze prędzej czy później przeczytam kolejny tom, ale zawsze z duszą na ramieniu, ze strachu, że "prorodzinny grzmot" rozmyje do reszty miłe wrażenia. Styl Musierowicz w Jeżycjadzie jest/był genialny, taka mieszanina humoru, inteligencji i błyskotliwej wnikliowści. Bardzo lubię jak opisuje na przykład padający śnieg formujący stożek na głowie Pegaza czy inne takie duperelki. Dla takich kawałków jeszcze sięgam po jej książki i przełykam jak przesłodzoną kluchę te wszystkie dęte małżeństwa, ciąże i inne. Aragonte - Nie 07 Gru, 2008 14:41 A co Cię przeraziło w "Kalamburce", Caroline? Pyta ta, która nie kupuje Jeżycjady od czasu "Opium" mniej więcej
Caroline - Nie 07 Gru, 2008 19:22
Miałam wrażenie, że ktoś mnie historyczną łopatą przez łeb nawala. Czy naprawdę potrzebny był mały, spiżowy Ignacy Borejko, żeby uświadomić czytelnikom jak ciężkie, duszne i przytłaczające ze względów ekonomicznych i politycznych były czasy powojenne? Mnie na przykład dużo bardziej poruszyła samotna Kreska w "Opium", o której rodzicach nie wiemy prawie nic, ale wystarczające wiele, żeby domyślać się, z jakim dramatem mamy do czynienia. I nie do końca zgadzam się z wizją ludzi i świata przedstawioną w Kalamburce, która coraz bardziej nachalnie powtarza się w kolejnych tomach. Czy ludzie heroiczni naprawdę są od pieluch niezłomni i nieomylni? Jeśli ktoś miał 10 lat i płakał na akademii szkolnej z okazji śmierci Stalina to znaczy, że nie ma szansy stać się przyzwoitym człowiekiem? Lisieccy po prostu musieli w świecie Musierowicz zostać małymi przestępcami, a siostry Kopiec zawsze już będą symbolem tandety i pustoty z blokowiska. Haha, bardzo śmieszne, kolejna siostra z dziwnym, serialowym imieniem w każdym tomie, takie oczko puszczone między nami, inteligentami wychowanymi na łacinie. Myślę, że Musierowicz gdzieś od czasu Pulpecji (?), może Imienin (?), próbuje mocniej pokazać, czym według niej jest współczesny etos polskiego inteligenta i polskiej rodziny. Tyle że w jej świecie jest on mocno podbudowywany pogardą do reszty świata. A to mi się nie podoba i to mnie właśnie trochę u niej przeraża. Caroline - Nie 07 Gru, 2008 19:42 Strasznie najechałam na panią M., więc żeby nie było, że tylko krytykuję.
Niech Geniusz broni się sam
Słaba jest? Magisterkę na tym jednym kawałku można napisać.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
