Aragonte - Śro 05 Sie, 2020 21:57
Brałam to pod uwagę, ale dalej była mowa o 25 latach mieszkania nad sklepem i jakoś utożsamiłam to z czasem pracy Rzeckiego. Bez sensu, wiem 
Ja mam jakieś nowe wydanie. Tamara - Śro 05 Sie, 2020 22:07
tak , 25 lat pokoiku przy sklepie, ale smarkaczowi nikt nie dawał pokoju oddzielnego, poza tym w 1846 Rzecki został subiektem, czyli musiał być już pełnoletni. Szafran - Śro 05 Sie, 2020 22:11
No właśnie, też się zafiksowałam na tych 25 latach mieszkania nad sklepem. Jestem dopiero po czterech rozdziałach, więc jeszcze mi się nie wykrystalizowały biogramy:D Nie pamiętałam, ze Wokulski był tak "stary";). Swoją drogą, i tak Wokulskiego, i Rzeckiego w takim razie dzieli niewiele lat, a Rzecki jakby był już dziadkiem. Cóż, mogę odetchnąć póki co z ulgą, że nie jestem starą subiektką;). I kurde, Prus to umniał pisać. Jak skończę - nie wiem kiedy, bo jak zwykle czytam fyfnaście rzeczy naraz, pewno się wpiszę w wątku. Tamara - Czw 06 Sie, 2020 13:27 Rzecki zamieszkał w pokoiku po powrocie do Warszawy czyli 1853 roku, kiedy właścicielem sklepu był Jaś Mincel , a licząc , że 1848 miał około 20-22 lat , wrócił w wieku 25-27 , czyli po 25 latach miał 50-52 - lub nieco więcej, bo nie wiemy dokładnie, ile miał lat w chwili śmierci ojca. Barbarella - Czw 06 Sie, 2020 18:28 Tamara  Lalkę znasz na pamięć? 
Tamara - Czw 06 Sie, 2020 23:00
Aż tak to nie , po prostu do niej zajrzałam szukając stosownych fragmentów ale część znam faktycznie prawie na pamięć .
Tamara - Czw 06 Sie, 2020 23:01
Szafran, a Kroniki tygodniowe czytałaś ? Admete - Pią 07 Sie, 2020 10:41
Wow, to ja polonistka z wykształcenia, a Lalkę czytałam tylko dwa razy - pod przymusem, bo nie znoszę Izabelci oraz Wokulskiego. Sympatie wzbudzał we mnie tylko Rzecki i studenci, no może jeszcze pani Stawska Chyba powinnam to teraz przeczytać, bo jestem dużo starsza i może pewne rzeczy odebrałabym inaczej? Na obecnym etapie życia mam jednak tak jak uczniowie - prawie wszystkie lektury są nudne
annmichelle - Pią 07 Sie, 2020 13:06 Dziewczyny, może przenieście część postów o "Lalce" do tematu o "Lalce"? 
Bo ja chętnie też bym o niej poczytała/popisała - a tutaj (misz-masz) trafia się na takie informacje raczej przez przypadek. annmichelle - Pią 07 Sie, 2020 13:07
Wprawdzie pytanie nie do mnie , ale - tak, ja czytałam - wszystkie od deski do deski : 20 tomów w opracowaniu Szweykowskiego.  Do tego - w bibliotece uniwersyteckiej, bo wypożyczyć do domu ich nie można było.
Aragonte - Pią 07 Sie, 2020 13:12
Przeniosę, ale w domu, nie w pracy
Tamara - Pią 07 Sie, 2020 14:00
Zazdraszczam - ja czytałam te wydane w formie książkowej w latach 80 , to jest tylko wybór . Deanariell - Pią 07 Sie, 2020 14:53 Niestety nie lubię "Lalki" - też czytałam pod przymusem...  Sorry, nie moja epoka, zawsze bardziej wolałam starożytność, średniowiecze, renesans, barok, romantyzm i Młodą Polskę.  Reszta epok bolała, gdy musiałam się tego uczyć.  Z dwudziestolecia międzywojennego oraz współczesnej jedynie pojedyncze, wybrane utwory...  "Lalka" dla mnie tylko w postaci serialu w tv była strawna.
Tamara - Sob 08 Sie, 2020 20:21 Aragonte, przeniesiesz "Lalkowe" posty do wątku , żeby nie zginęły  ?
Aragonte - Sob 08 Sie, 2020 20:35 Jasne, jasne, zapomniałam o tym
Szafran - Sob 08 Sie, 2020 22:02
Czytałam:). Prus to obok Schulza i Singera to mój ukochany "dawny" rodzimy pisarz. Tamara - Sob 08 Sie, 2020 22:23 Aragonte 
Prawdą jest że pisać to on umiał 
annmichelle - Sob 08 Sie, 2020 22:29 A ja cenię Prusa nie tylko za to jak pisał i co stworzył, ale także cenię go jako człowieka, jego działalność społeczną, taki humanitaryzm po prostu. Jak czytałam jego poglądy, opinie to często nie widziałam tych stu lat różnicy.
Tamara, to może czas nadrobić zaległości? Polecam całość, w kilku przypadkach widać jak na przestrzeni lat ewoluowały jego poglądy.
Tamara - Sob 08 Sie, 2020 22:36
Zgadza się , jak najbardziej . Co świadczy iż rozsądek i człowieczeństwo są niezależne od epoki . Poza wszystkim to jeszcze uwielbiam jego poczucie humoru
Może jeżeli dożyję emerytury to całość przeczytam, bo na razie to nie ma szansy
Szafran - Pon 10 Sie, 2020 23:55 Nie pamiętałam tego cudnego ironicznego-sarkastycznego tonu:D O wadze małżeńskich wyborów: https://photos.app.goo.gl/viFgJLxBKFPXmtxU7 A tu całkowicie się z Izabelą zgadzam. Co za nieciekawe stworzenie. https://photos.app.goo.gl/1j4kbsrBQquBupKN7 Tamara - Wto 11 Sie, 2020 09:26 Ha , jeszcze pewnie nie doszłaś do rozważań panny Izabeli na temat tego jak wyjdzie za Kazia Starskiego , będzie z nim żyć długo i szczęśliwe, Wokulski będzie jej plenipotentem i oddanym powiernikiem, a jak ona umrze , zastrzeli się na jej grobie - nie, przez delikatność zastrzeli się kilka grobów dalej i tak się wzruszyła tym ,że niemal popłakała , i komentarz - "Gdyby Wokulski mógł w tej chwili zajrzeć w duszę panny Izabeli, uciekłby z krzykiem."
Tamara - Wto 11 Sie, 2020 09:55 W ogóle już od lat bardziej niż romansowy wątek Wokulskiego i Izabeli zachwyca mnie całe tło obyczajowe, ludzie , wydarzenia, opisane zależnie od sytuacji z niemal wzruszającą czułością bądź bezlitosnym sarkazmem wydobywającym wszystkie śmiesznostki i przywary , tutaj Prus jest absolutnym mistrzem obserwacji charakterów i sytuacji . Zaś jako ilustracje do "Lalki" polecam "Warszawę i jej mieszkańców"Franciszka Kostrzewskiego ( co prawda nieco wcześniejszy od Prusa, ale w rysunku uchwycił to , co Prus w piśmie), i "Warszawę Aleksandra Gierymskiego" - zbiory drzeworytów i rysunków ukazujących się w prasie warszawskiej drugiej połowy XIX wieku 
annmichelle - Wto 11 Sie, 2020 10:00
Mnie od początku bardziej zainteresowało i wciągnęło to całe "tło" niż wątek miłosny. Swietnie jest to wszystko opisane.
Pamiętam, że bardzo też lubiłam historię metalu i doktora Geista.
Szafran - Wto 11 Sie, 2020 10:42 Dla mnie to zawsze była przede wszystkim powieść o mieście i jego mieszkańcach - ale dopiero teraz to miasto lepiej znam, więc spaceruję sobie z Wokulskim znajomymi ulicami. A jeszcze moje PIW-owskie wydanie było chyba przygotowywane pod kątem uczniów, więc ma bardzo drobiazgowe przypisy, które pomagają zlokalizować miejsca już nieistniejące czy opisują zmiany, które się dokonały, bardzo to ciekawe. Wczoraj żeśmy z Wokulskim wędrowali po Powiślu - mojej dzielnicy. https://photos.app.goo.gl/aS2wz3AgsAJwWCBP8 Oj, wiele się od tej sterty nadrzecznego śmiecia i okien łatanych łachmanem zmieniło. Wówczas to była dzielnica biedoty, o mocno wątpliwej reputacji. Dziś stare miesza się tu z nowym, a spomiędzy pokaleczonych przez wojnę kamienic wyglądają szykowne apartamentowce. A dawni mieszkańcy - oj, emerytów tu sporo - mieszają się ze studenciakami, nowobogackimi i modnymi - naroiło się tu popularnych lokali. Ale pośród nowoczesnych kawiarni czy zakładów barberów (już nie fryzjerów męskich;)) nadal przetrwało trochę starych rzemieślniczych zakładów. Czy taki mój antykwariacik prowadzony przez starsze małżeństwo, gdzie książki leżą wszędzie stosami, tworząc borgesowski labirynt. Ledwo się tam jest jak przeciskać:D:D:D A tu ciekawy przypis o śmiertelności w Warszawie pod koniec XIX w. https://photos.app.goo.gl/qLA8WUTkEPGRxhB68 A tu opis i przypis - https://photos.app.goo.gl/vQqE47QJu9p8EBb27 Wokulski przygląda się Saskiej Kępie odbijającej się w wodzie, podówczas naturalnej wyspie. Dziś - stara, ale modna i droga tętniąca życiem dzielnica:D Tamara - Wto 11 Sie, 2020 11:21
Lalkę przeczytałam pierwszy raz w wieku bodaj 14 lat, więc siłą rzeczy wątek miłosny był ciekawszy niż tło społeczne , ale z czasem proporcje się zmieniły . Przez długie lata uważałam, że Wokulski wysadził kamień i studnię i wyjechał do Paryża do Geista, bo jego wynalazki były znacznie ciekawsze niż jakaś tam panna Izabela , kiedy jednak lepiej zrozumiałam jego osobowość , stwierdziłam, że nie da rady , musiał się zabić.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
