asiek - Czw 10 Cze, 2010 17:18
 ... Podziwiam Twoją cierpliwość wobec owego kilenta. 
Pierwsze wrażenia... "Saga... " napisana jest w innym stylu, rzekłabym klasycznym... Zdania okrągłe i długie, tchnie z nich spokój...Tego nie ma w "Ja jestem Haldered" . Tam od pierwszych stron czytelnik jest niemal porwany w wir wydarzeń... I spieszy się, aby nadążyć. Zdania krótkie, urywane nadają powieści tempo. Hmmm... ciekawy zabieg  ... Równownoległe światy, a jak odmiennie opisane...
Agn - Czw 10 Cze, 2010 19:27 Gdyby Sigrun i Halderd były pisane tak samo, to by mi się chyba aż tak nie podobało. To znaczy, nie, inaczej - owszem, pewnie dalej szalałabym za tą serią, ale ta indywidualizacja jest niczym wisienka na szczycie czekoladowego tortu z wielką czapą bitej śmietany. 
asiek - Czw 10 Cze, 2010 22:50 Na razie Sigrun nie budzi mojej sympatii. Nie przepadam za bohaterkami, których jednym celem w życiu jest dogodzenie mężowi i powicie dzieci.  Zdecydowanie ciekawszą postacią jest Haldered.
Agn - Pią 11 Cze, 2010 06:56 Sigrun jest słodka i ma zdecydowanie mnóstwo szczęścia w życiu. Ale u niej też widać życie wikingów i to jest świetne.  A Regin................. 
migotka - Nie 13 Cze, 2010 20:51 http://slowemmalowane.blo...ett-suzace.html Służące Agn - Pon 14 Cze, 2010 22:04 Oj, zachęciłaś mnie, Migotko. Tematyka mi się spodobała, rozejrzę się za tą książką! Anonymous - Wto 15 Cze, 2010 10:17 Właśnie, ze mnie tez i dopiszę sobie do za długiej listy... BeeMeR - Śro 16 Cze, 2010 12:31 Jeśli idzie o Krystynę, córkę Lavransa też czytałam i nie uwierzycie, co zapamiętałam najlepiej
scenę jak bohaterka wylizywała dziecku zaropiałe oczy 
strasznie mnie to zniesmaczyło 
A ja zaczytuję się kolejną książką z domowej, spadkowej biblioteczki - tym razem "Klucze Królestwa" A.J. Cronina. Nie skończyłam jeszcze wprawdzie, ale pisze już, bo dawno żadna książka mnie tak nie wzruszyła (że aż mojego Tomka obudził wczoraj w nocy szloch żony czytającej do poduszki ) - ani Shantaram, który uwiódł mnie magią języka, ani Przewodnik Naryana - choć ten ostatni niemal - trochę jest nawet jakby podobny stylem - i chyba właśnie ten dawny styl bardzo mi ostatnio odpowiada.
Ale do rzeczy: gdybym wiedziała, że ta książka jest historią życia szkockiego kapłana Franciszka, niepokornego względem autorytetów, a następnie bezgranicznie oddanego swojej pracy na misji w zapadłej dziurze w Chinach - w życiu bym po nią nie sięgnęła. Ale wzięłam na zasadzie: "zobaczymy co to" i wsiąkłam. Polecam bardzo - fantastycznie opisane szkockie i chińskie realia z przełomu (bardzo szeroko pojętego ) XIX i XX wieku, zawirowania pierwszo-wojenne i wewnątrz Chin, bieda, zaraza, niezwykła przyjaźń z wyznawcami odmiennych religii i gorzkie problemy z przedstawicielami własnej - a jednocześnie nie jest to żadna sensacja czy kryminał, lecz rewelacyjnie napisana powieść.
Polecam bardzo raz jeszcze. Tamara - Czw 17 Cze, 2010 12:32
A to nie jest takie idiotyczne jakby się na pierwszy rzut oka zdawało . W ślinie jest lizozym - enzym działający antybakteryjnie , dlatego zwierzęta liżą rany , żeby się goiły ; więc taka praktyka aczkolwiek na dzisiejsze czasy obrzydliwa , była skutkiem obserwacji natury i doświadczenia i na pewno była skuteczna . BeeMeR - Czw 17 Cze, 2010 15:04 Tamaro - ja byłam wtedy nastolatką - bardzo mi to podziało na wyobraźnię - aż za bardzo
RaczejRozwazna - Czw 17 Cze, 2010 16:59
Na męża Krystyny takoż podziałało 
migotka - Sob 19 Cze, 2010 15:32 http://slowemmalowane.blo...zkich-serc.html Mapy ludzkich serc http://slowemmalowane.blo...popieuszko.html Popiełuszko będziesz ukrzyżowany http://slowemmalowane.blo...a-wychodzi.html Mrówka wychodzi za mąż migotka - Sob 19 Cze, 2010 15:32
WARTO! Admete - Sob 19 Cze, 2010 15:35 A ja sobie z przyjemnością przeczytałam do końca - "Powiedział mi wróżbita" Terzaniego. Pozycja obowiązkowa dla miłośników prozy reportażowej. Agn - Sob 19 Cze, 2010 17:03 Upatrzyłam sobie Służące na empik.com, choć wciąż mam nadzieję, że pojawi się i w mojej pracy... trifle - Sob 19 Cze, 2010 23:24 Skończyłam dzisiaj "Nieznośną lekkość bytu". I tak mi jest smutno po tej książce, że się poskładać nie mogę 
Agn - Nie 20 Cze, 2010 09:55 Rozwiń nieco, Trifle, bo ja nigdy nic Kundery nie czytałam. Admete - Nie 20 Cze, 2010 10:06 A ja Cherezińską zaczęłam - dobrze napisane
Agn - Nie 20 Cze, 2010 10:19 No ba. Pewnie, że dobrze. Którą książkę? Sigrun czy Halderd? asiek - Nie 20 Cze, 2010 10:24 Czytam Sagę Sigrun, ale to nie to co historia o Haldered. ... "Jestem Haldered" porwała mnie od pierwszej strony ... "Sagę..." męczę.
Sigrun jest dla mnie za słodka, reprezentuje typ kobiety, który mnie nuży. Ehhhh... feministka ze mnie wyłazi.
Admete - Nie 20 Cze, 2010 10:39 Sigrun Ja muszę kolejno Na razie nie mam zbyt wiele czasu, dopiero zaczęłam.
trifle - Nie 20 Cze, 2010 11:47
Akcja książki to lata 60., 70., w Czechach głównie, trochę też w Szwajcarii. Autor trochę skacze po osi czasowej, wyprzedza wydarzenia, pisze o czymś, czego przeszłość opisze dopiero później. Ale nie ma problemu ze zorientowaniem się albo myleniem. To historia Tomasza, Teresy, Sabiny i Franza - głównie. Tomasz i Teresa spotkali się, przez 6 przypadków - ona akurat była w barze, on akurat musiał tam być, musiał wyjść itp itd, zakochali, ale każde ma spory bagaż z przeszłości. Nie chcę opowiedzieć za dużo. Mnie się bardzo podobały wplecione w treść refleksje. O tym, czy ciężar czy lekkość uważa się za coś pozytywnego. O tym, czy to przypadkowe rzeczy czy te zaplanowane są cenniejsze. O tym, czym jest miłość i jak bardzo ona boli. "Kochać to znaczy wyrzec się siły"... Poza tym też trochę historycznie - jak to było być czeską malarką za granicą, o okropnych czasach z bezpieką, o zdegradowanej inteligencji. O tym, czy człowiek ma powołanie, czy nie, czy coś takiego w ogóle istnieje. O życiu w snach, o strachu. Dawno nic tak na mnie nie zadziałało. migotka - Nie 20 Cze, 2010 14:24 http://slowemmalowane.blo...tory-wybra.html Mój syn, anioł, który wybrał życie http://slowemmalowane.blo...y-anio-jak.html głodny anioł Anonymous - Nie 20 Cze, 2010 16:55 Przeczytałam "Monopol na zbawienie" to moja druga książka tego autora i na pewno nie ostatnia. Może przez wzgląd na obecną sytuacją, była Ona mi drogim przyjacielem i przypominaczem pewnych prawd o któych niby się wie, ale tak naprawdę spycha się do podświadomosci i zapomina. Spodobało mi się, że autor wypowiedział na głos myśli, które i mnie wielokrotnie kłębiły się pod kopułą, parę spraw wyjaśnił mi, że już naprawdę widzę, że są czarno-białe a tylko wyjątkowo pojawia się jakiś odcień. Naprawdę jestem pod wrażeniem. I była to dla mnie dawka otuchy.... Agn - Nie 20 Cze, 2010 21:41 Kaśku, Hołownia ma głowę na karku, to bardzo mądry człowiek. Przeglądałam jego książki (nie mogłam ich, niestety, pożyczyć do czytania), widziałam z nim jakieś wywiady. On wie, co mówi.
|
||||||||||||||||||
