Zobacz temat - Opera - niekoniecznie dla zaawansowanych

Przeczytałam Oniegina - ale że pod kątem porównania z operowym librettem, to napiszę tu, nie w literackim:D

Opera dość wiernie oddaje treść pierwowzoru, z niewielkimi różnicami. Pomija tylko początek, gdzie mowa o tym, jak Oniegin żyje w mieście i jak dziedziczy majątek na wsi, gdzie poznaje Leńskiego.
W mieście Oniegin tak samo nie mógł znaleźć miejsca i toczyła go nuda i egzystencjalne niepokoje. Był światowy, modny (dbałość męska o wygląd chyba się Puszkinowi niezbyt podobała, jak odniosłam wrażenie z komentarzy podmiotu lirycznego;)). Od pań nie stronił. Nawet czerpał osobliwą rozrywkę z flirtowania, a potem prawienia im moralnych kazań:>.
Z Leńskim przyjaźnił się szczerze, ale mowa o tym, że bardzo różni - Leński młodziak.

Ciekawe jest to, że w poemacie Leński widzi się z Olgą po wyzwaniu na pojedynek. Bal, śmiertelnie oburzony na Olgę-kokietkę i przyjaciela flirciarza, opuszcza bez pożegnania i robienia sceny. Oniegina na pojedynek wzywa listownie. Oniegin ma poczucie, że się na balu źle zachował, ale foch na świat sprawia, że mimo poczucia, że to nie jest dobre rozwiązanie, w młodym koledze krew się burzy, ale on powinien oprzytomnieć, na pojedynek przystaje.

Leński wtedy jedzie do domu Olgi. A ona go wita radosna i rozszczebiotana - i dziwi się, że tak z balu zniknął. Teoria występnej kokietki mu upada, ale utwierdza się, że pojedynek konieczny, by dziewczę ochronić przed złym Onieginem, który niechybnie ją zbałamuci.

Libretto wykorzystuje fragmenty poematu (tam gdzie Puszkin pozwala bohaterom przemówić) jako teksty - nie wiem, na ile przetworzone, bo z oryginałem rosyjskim nie porównam:).
Wrzucę w spoiler, bo długie, odpowiednik arii pożegnalnej Leńskiego - tu jest to jego wiersz, który narrator zachował. Przekład - Leo Belmont.

Spoiler:

Potem jest jeszcze ciekawa scena, której w operze nie mamy - mija czas jakiś, Tatiana na spacerze trafia w okolice domu Oniegina, coś ją tam ciągnie, chce tylko popatrzeć, ale dopadają ją psy, więc służba z majątku rusza na odsiecz. Oniegin wyjechał, oni ją prowadzą do domu. Ona ogląda jego gabinet, książki - i za zgodą służby wraca tam częściej, żeby czytać z jego biblioteczki. Poprzez te jego przedmioty, jego lektury lepiej go poznaje. W książkach zwraca uwagę na zaznaczone ustępy, czasem notatki - i trochę czuje z Onieginem jakąś wspólnotę duchową - że one też by na to uwagę zwróciła. W każdym razie - to pierwsze młodzieńcze zadurzenie przechodzi w uczucie sensowniej zbudowane. Choć kto wie, czy nie utkane z wyobrażeń.

Olga, która w operze po scenie balowej już nie jest wspomniana, tu koniec końców okazuje się młodą trzpiotką. Po Leńskim długo nie płacze i szybko sobie znajduje jakiegoś ułana.

W poemacie Oniegin nie kradnie Tatianie pocałunku po swojej tyradzie (i jego aria-tyrada to kolejny zaczerpnięty tekstowo fragment). Na tym feralnym balu tylko rzuca jej nieco tkliwsze, niżby sobie życzył spojrzenie, które burzy spokój jej serca. Zresztą to m.in. poruszenie dziewczyny tak go irytuje, że zaczyna się zachowywać, jak się zachował, zły na Leńskiego, że go tam przyprowadził.

I tak jak w wersji MET-owej są dwa pocałunki, tak w poemacie - dwa listy. Oniegin swego wyznania nie czyni wpierw osobiście, a pisze. I całkiem pięknie jej wyznaje. Też rzucę w spoiler tekst.

Spoiler:

Tatiana mu na ten list nie odpowiada. A sam lubił taką metodę obojętności i ignorowania wobec pań stosować. Nim Oniegin ten list pisze, mija trochę czasu, gdy on jest częstym gościem w domu jej i jej męża - i coraz bardziej w nim uczucie narasta, podczas gdy ona od czasu do czasu zaszczyci go jakimś spojrzeniem czy zdaniem.

Odbywa potem z Tatianą tę ostatnią rozmowę, gdzie ona w operze znów mówi swoje kwestie z poematu - że jest żoną innego, a to, że kocha nadal Oniegina, nie ma znaczenia. I też dobitnie mu klaruje, że nie dostrzegł jej zalet wtedy, ale też zachował się moralnie i zacnie. A teraz, gdy ona ma tak wiele do stracenia, i gdy jest osobową poważaną, to nabrał ochoty na zdobycie trofeum. I gdzie ta jego moralność.

Też wrzucę tę ich ostatnią scenę:). I też tam jest ciekawy punkt wyjścia, bo rozmawiają nie w parku - jak w MET-owej wersji. A on zastaje ją samą w domu, nad swoim listem, wyraźnie poruszoną.

Spoiler: