przede wszystkim jak dla mnie w pierwszej części tego odcinka napięcie mi siadło - tzn ok, majaki Sama są ok, pomysł super, ale przegadane i jest co najmniej jedno zbyt długie przejście między scenami . Już po mamie niemal oczekiwała tyrady od ojca (no i z jednej strony szkoda, że go nie było *chlip*). Natomiast brawo za halucynacyjne pojawienie się Deana (przez jakieś 5 sekund się nabrałam ) - i jego nazwanie Sama potworem - co się mam wrażenie potem pomieszało Samowi z realnym Deanem mówiącym w zasadzie to samo...
I dopiero przy konfrontacji chłopaków pod koniec odcinek nabrał właściwego tempa.
Duszenie faktycznie kolejny raz zrywa i tak już bardzo osłabione więzi braci, podobnie jak słowa Deana, których żaden człowiek przy zdrowych zmysłach nie powinien mówić do najważniejszej dla siebie osoby na tym świecie - "rób tak jak ja chcę lub nigdy nie wracaj" - bo to jest obrzydliwy szantaż - jakby na to nie patrzeć.
Ale w zasadzie pod koniec czwartej serii żaden z Winchesterów nie jest przy całkowicie przy zdrowych zmysłach, bo obaj są wykończeni, mają zszargane nerwy, pokancerowaną psychikę itd.

Mnie się najbardziej podobała konforntacja dużego i małego Sama - tez młody aktor jest bardzo dobry.

Castiel faktycznie jest inny, zdystansowany, jakby dostał niezłe wciry za zbytnie spoufalanie się z Deanem, bo chyba nikogo tam na górze nie oszukał nie-pomaganiem Deanowi przy proroku Chucku?
Ale piękny jest przy tym - co tylko świadczy o genialnym obsadzeniu roli

Ruby jest zupełnie inna teraz niż gdy była blondwłosa - co właściwie nie jest niczym nowym - ale przynajmniej teraz wyraźnie widać manipulowanie Samem, który tańczy jak ona zechce W moim odczuciu nie ma mowy o tym, żeby Sam sam "przejrzał na oczy" i ją ukatrupił - przynajmniej nie w tej serii - a nie jestem pewna, czy dożyje następnej

A co do Anny, to myślę, że rozwiązanie wątku zostawili nam na finał sezonu - podobnie jak zerwanie wszystkich pieczęci - i nie ma od tego odwrotu, podobnie jak od rozłamu między braćmi

Podczas oglądania halucynacji Sama. Fakt, młody/ stary Sam to była jedna z najlepszych scen odcinka, ale zabrakło mi Jessicki. Czy to nie dziwne, że Samowi ukazała się matka, której nigdy nie poznał (chyba, że ma wspomnienia z kołyski), a nie ukochana dziewczyna, z którą zamierzał się ożenić?
Halucynacja z Deanem była, moim zdaniem, najlepsza. Przez dłuższą chwilę dałam się nabrać. Potem, kiedy zdałam sobie sprawę, że to halucynacja, dotarło do mnie emocjoalne znaczenie tej sceny. Sam na odwyku, Sam dręczony przez swoją podświadomość, widzi brata, z którym jest przeciez na codzień. Na ogół w halucynacjach pojawiają się ukochani zmarli (mama Winchester), nasze alter-ego (mały Sam), to, czego najbardziej się boimy (Alistair(?)), tymczasem Samowi ukazał się Dean. Moim zdaniem jest to dowód na to, jak bardzo Samowi zależy na dobrej opinii Deana, jak bardzo boi się potępienia starszego brata. To właśnie słowa Deana zdawały się najbardziej boleć i przerażać Sama.
Sądzę, że chociaz między braci wkradło się wiele niezrozumień i gorzkich słów, więź między nimi pozostaje silna: dalej pragną swojego towarzystwa, wzajemnego szacunku, miłości, zrozumienia. Mam nadzieję, że w ostatecznym rozrachunku, po wyjaśnieniu różnych kwesti i przebaczeniu sobie nawzajem ten 'bromance' znajdzie swój happy end (albo osobiście uduszę Kripkego)

nie chcieli dawać za dużo grzybków w barszcz wprowadzając za dużo osób w halucynacje - wybrali trzy, przy czym młody Sam jest dobry, a Dean jest najgenialniejszym zwieńczeniem
Mama jest taka se - i tu faktycznie mogłaby być Jessica, gdyby nie to, że mam wrażenie Sam już w dużej mierze przebolał jej stratę i choć jej strata boleć będzie zawsze, najważniejsze stały się uwarunkowania rodzinne. Zastanawiam się jednak, czemu nie postawili na ojca - którego Sam nie lubił, a jednocześnie w dużej mierze podświadomie naśladuje

No i nie wspominałam jeszcze, że Bobby jest świetny tylko mi szkoda, że bubu

trochę oberwał

Jessica to nie mogła być, bo ona nic nie wiedziała o "family business" - to co mogła mu powiedzieć ? Lepiej by papa W. pasował.

jako halucynacja mogła być wszechwiedząca.

Mnie również najbardziej podobała się konfrontacja miedzy dużym, a małym Samem. Chłopaczek ma ewidentnie zadatki na dobrego aktora.
Wizja Deana była najboleśniejsza dla Sama, ale też prorocza... Mamusia za to podbudowała go i niejako nastawiła przeci Deanowi.

mam nadzieje, że jednak ktos - i zgadzam sie, ze to nie bedze Sam - ukatrupi Ruby...

Moim zdaniem rewelacyjny odcinek. Pełen napięcia, emocji i humoru, świetnie zagrany.
Okazuje się że Zachariasz to zdradliwa kreatura: on chce żeby nastał Armageddon, takie oczyszczenie ludzkości. Castiel przez pół odcinka zachowuje się jak zbity, głupio mu przed Deanem, ale w końcu staje po właściwej stronie. Troche się obawiam o jego przyszły los... Na moment pokazuje się prorok Chuck. Sammy zyskał u mnie kilka punktów: zaczyna mieć małe, bo małe ale jednak wątpliwości, czy dobrze robi, czy przypadkiem racji nie miał starszy brat. Dean też ma swoje pięć minut, po tym jak cudnie na niego nawrzeszczał Bobby (Boo-Hoo!! ), z trudem, ale próbuje pogodzić się z bratem - bardzo mi się to podobało. Okropna jestem, ale niesamowicie się ucieszyłam, kiedy ta sucz (przepraszam za wyrażenie) Ruby zostaje zadźgana. Przez kogo? Przez Deana! Sammy mu pomógł Nieźle rozwiązali problem ostatniej pieczęci i Lilith, pomysłowe. Zakończenie jest o tyle dobre, że bracia są po tej samej stronie. Niestety Sam nie przejżał na oczy na czas i Lucyfer nadejdzie....

Tak mi strasznie było żal Sama jak sobie uświadomił, że był tylko marionetką w jej łapskach. Zmiana wiadomości na komórce, to już był chwyt poniżej pasa A już miałam taką nadzieję, ze Sam usłyszy przeprosiny Deana ......
No i jest 1:1 - Dean złamał pierwszą, Sam ostatnią, teraz obaj muszą uprzątnąć ten bajzel. Najważniejsze, ze razem.