Marija - Wto 23 Sty, 2007 12:45 Już wiem (skonsultowałam z polonistą): wymawia się "jeść-cze" - "dź" się ubezdżwięcznia   . Co za język  ??: .....
Gitka - Śro 24 Sty, 2007 09:37 Przeczytałam dwa wspaniałe rozdziały: "Łańcuszek do zegarka" Lucy przeszkadza Paulowi w lekcjach i tym samym Monsieur jest osierocony przez swoje okulary. Biedny 
Paul zwraca uwagę Lucy na jej szkarłatną suknię (różową) 
"Imieniny Monsieur Paula" Solenizant obsypany kwiatami ale nie od tej jedynej. Wymarzony prezent. ..."Ne mam potrzeby więc odcinać żadnego jego kawałka - mówiąc, że ta część jest moja, a ta nie moja: że ten kwałek łańcuszka był robiony z myślą o kim innym i służyć miał ku ozdobie kogoś innego?..." Monsieur Paul a Napoleon 
Ach lubię tą ksiązkę
Gitka - Pią 26 Sty, 2007 11:01 Villette Illustrations Walter L. Colls Who are you & why do you come to me. 
więcej tu http://bronteana.bravehost.com/villette.html Marija - Pią 26 Sty, 2007 11:12 Aaaaa! Duch mniszki!
przecinek - Pią 26 Sty, 2007 14:18 Jest w tej książce fragment, który wyjątkowo mi się podoba, w pierwszym tomie, gdy pani Beck uświadamia sobie, że nie ma szans u doktora Johna. Spostrzega u siebie siwy włos, zmiany na twarzy i rozumie, że mogła się ośmieszyć, gdyby wyznała swoje uczucia i plany wobec młodego doktora. „Zły czarownik rozczarowanie rzucił jej złowróżbny okrzyk powitalny, na którego odgłos wzdrygnęła się, zatykając z przerażeniem uszy na groźny podszept”. W piękny sposób Bronte opisała ten stan uczuć, który chyba wszyscy znają, gdy w pewnej chwili wszystkie nasze nadzieje uchodzą i zostajemy z niczym. Gosia - Nie 04 Mar, 2007 21:03 Pomoderowalam troche ten temat (usuwajac zbedne cytowania i offtopy) i sobie przy okazji go poczytalam i wiecie, ze z sentymentem mysle o naszym wspolnym czytaniu tej powiesci. I chyba za jakis czas przeczytam to ponownie. Z sentymentem pewnym mysle tez o profesorze Paulu ... 
Marija - Nie 04 Mar, 2007 21:16 A ja mam propozycję: niech się zgłoszą te Damy, które "Villette" rzeczywiście przeczytały - w całości. Jakoś dużo chętnych na początku po drodze nam wymiękło, a to głowa boli, a to zostawiła włączone żelazko i musi wracać do domu , niespodziewana ciąża (  ); ile nas było, zdyscyplinowanych przez Harry czytelniczek ChB??
Gosia - Nie 04 Mar, 2007 21:19 Ja przeczytalam w calosci, od deski do deski
Wiem, ze Alison, Gitka i Malmik też. Marija - Nie 04 Mar, 2007 21:20
Ja też miałam w twardej oprawie.
miłosz - Nie 04 Mar, 2007 21:34
takoz od deski do deski  wrażenia już opisywałam jakby która chciała to mogie jej dwa tomu sprezentować - nic mi sie w tej książce nie podobało. NICCzytałam ja i wyraz twarzy miałam jak ten Chaplin co zjadał własne buty 
Gosia - Nie 04 Mar, 2007 21:56 A mi sie mimo wszystko podobalo, no poza brakiem korekty... Marija - Nie 04 Mar, 2007 22:38
??: (zamiast "nagonka" to "naganka" - a może Mniszkówna tak mówiła? jakaś gwara ichnia? ). Literówek obrzydzających mnóstwo, ale się nie dałam .
Gitka - Nie 04 Mar, 2007 22:56 To ja chyba jakaś dziwna jestem, bo mnie się "Villette" bardzo podobało (czytałam dwa razy)
To prawda, że książka jest nierówna, ale jakby ją przetłumaczyła Alison, to z chęcią przeczytałabym ją trzeci raz 
Alison - Nie 04 Mar, 2007 23:09
Tak po prawdzie, to brać myśliwska mówi właśnie naganka
Ale też miałam egzemplarz z wieloma błędami. Tyle, że mi je akcja przysłaniała :razz: Alison - Nie 04 Mar, 2007 23:10
Giteczko, jak zwykle miód mi wlewasz w serce, ale chyba bym nie przeżyła tego tłumaczenia
Caitriona - Nie 04 Mar, 2007 23:10 Też przeczytałm całość. I w sumie nie była to taka zła książka. Fakt, że nierówna, ale im dalej tym lepiej było. I, tak jak Gosia, polubiłam prof. Paula. Kaziuta - Pon 05 Mar, 2007 19:05 Niestety nie byłam taka sprytna jak Alisona i zamówiłam w Hachette tylko jedne tom. Trochę mnie nudziła i na drugi juz sie nie skusiłam. Teraz zostałam jak ta du... z jednym tomem.
migotka - Wto 06 Mar, 2007 17:54 a ja jeszcze nie czytałam, choć zamierzam...kiedyś...;) Narya - Wto 20 Mar, 2007 22:54 A ja się właśnie obudziłam i po przeczytaniu I tomu znalazłam ten temat :neutral: Trochę się spóźniłam... Mag - Śro 21 Mar, 2007 10:39
Rzuć komenarzem, a reszta odpowie. To wspólne czytanie kulało, bo były ścisłe terminy, co dwa tygodnie i ten kto przeczytałszybciej musiał się powsztrzymywac przed spoilerami. Mnie to zniechęciło, bo przeczytałam pierwszy tom przed startem , a potem nie chciałam czekać z drugim i tak jakoś..... 
Narya - Czw 22 Mar, 2007 16:42 Dzięki, dzięki :grin: Na razie mam bardzo mieszane uczucia, choć przyznam, że lektura mnie wciągnęła Lucy jest przyjemną postacią i jak na razie - po I tomie i 2 rozdziałach II - zaciekawił dr Bretton Choć chyba jest zbyt idealny. Hmmmmm, zobaczymy... Nie czytałam jeszcze Waszych komentarzy - wolę czytać bez spoilerków
Gosia - Czw 03 Maj, 2007 10:48 W ksiazce o siostrach Bronte jest troche o kulisach powstawania ""Profesora" i "Vilette" . Teraz jak zna sie "Vilette", to lepiej rozumiem motywy jakimi sie kierowala Charlotte tworzac taka a nie inna konstrukcje swojej powiesci, w tym glowne postaci tej powiesci: monsieura Paula Emanuela, i Madame Beck, doktora Johna. Piszac "Vilette" Charlotta byla w trudnym dla siebie okresie zycia. To bylo nawiazanie do jej nieszczesliwego romansu (jednostronnego), do kogos w kim sie kochala, a kto zostal sportretowany jako Monsieur Paul Emanuel i jego zony (pierwowzor madame Beck). Madame Beck jest zazdrosna o profesora, a w rzeczywistosci zazdrosna o profesora byla jego zona. "Vilette" podobno rodzilo sie w przewleklych bolach, nic wiec dziwnego, ze powiesc jest nierowna. W tym czasie byla juz samotna, mieszkala jedynie z ojcem, rodzenstwo pomarlo, w dodatku ojciec byl niezdrowy. Opisy samotnosci Lucy Snow (zwlaszcza w czasie wakacji) mają w sobie duzo z osobistych przezyc Charlotte. Charlotte nie zgadzala sie na publikowanie "Vilette" w odcinkach, w formie seryjnych zeszytow, jak tego chcieli wydawcy, ktorzy w ten sposob chcieli ją zmusic do szybszej pracy. Pisala w liscie: "Kiedy opuszcza mnie nastroj (a wlasnie mnie opuscil, nie zechciawszy zostawic łaskawie najmniejszej wiadomosci, kiedy wroci) odkladam pisanie i czekam na jego powrot. Bog wie, ze niekiedy musze dlugo czekac". Gitka - Czw 03 Maj, 2007 10:55 Tak wiedziałam, że kochała się w swoim nauczycielu. Widziałam też całkiem dobry film jeszcze na nieodżałowanym BBC Prime. Uwielbiam Villette i już!
Karenina - Śro 16 Maj, 2007 14:25
Ekhm, czy ta ciąża to o mnie...? Bo jeśli chodzi o "niespodziewaność", to wręcz przeciwnie, była bardzo oczekiwana
A "Vilette" już przeczytałam i raczej mam odczucia ambiwalentne...Niektóre rozdziały wprost mnie porywały, a inne tak nudziły, że niemal zasypiałam. Jakby książkę pisały dwie różne osoby. Podobał mi się jednak sposób opisywania uczuć bohaterki, w których dopatrywałam się prawdziwych odczuć autorki, co właśnie potwierdziłyście :grin: Były bowiem niezwykle realnie ukazane... gdyby nie te błędy rzecz jasna ze ślicznej kolekcji Hachette 
Marija - Śro 16 Maj, 2007 14:32
.
|
||||||||||||||||||||||||||||
