BeeMeR - Śro 05 Kwi, 2023 10:38 Powodzenia! Loana - Śro 05 Kwi, 2023 11:21
Ten udający papier nie emituje światła, potwierdzam, bo sama nie przepadam za czytaniem na ekranie, ale od jakiegoś pół roku czytam na czytniku męża i przyznaję, że to bardzo wygodna sprawa i ten ekran naprawdę nie świeci. Tamara - Śro 05 Kwi, 2023 11:24 Czyli po ciemku czytać na nim nie można ? Admete - Śro 05 Kwi, 2023 12:33 Podświetlenie jest, wyłączasz, gdy jest potrzebne. Tamaro cieszę się, że Dziennik ci się spodobał. Tamara - Śro 05 Kwi, 2023 13:29 Też się cieszę i dziekuję 
Aragonte - Śro 05 Kwi, 2023 13:55
Tamaro, przyniosę Kindla na następne spotkanie i obadasz sobie. Żeby było jasne: ja Cię nie namawiam na czytnik, absolutnie (sama też wolę książki papierowe, ale cóż robić), po prostu potwierdzam to, co napisała Loana, że ten ekran nie świeci nijak 
Mnie w czytniku przeszkadza brak możliwości kartkowania, przeglądania sobie tekstu itd., ale samo czytanie jest komfortowe, zwłaszcza że można sobie regulować wielkość czcionki. Edit: poprawilam, że o brak możliwości kartkowania chodzi 
Admete - Śro 05 Kwi, 2023 13:59 Tak, czasem brak kartkowania, ale wygoda jest duża - dostęp do wielu książek i lekkość. Powiększanie czcionki tez jest bardzo dobre. Aragonte - Śro 05 Kwi, 2023 14:20
A to ciekawostka - jest seria fantasy "Kroniki Dwuświata" zupełnie innego autora, Pawła Kopijera: https://lubimyczytac.pl/seria/27958/kroniki-dwuswiata Loana - Śro 05 Kwi, 2023 14:42
Nie, po ciemku się nie da. Możliwe, że wtedy można mu coś włączyć, jakieś podświetlenie, ale nie sprawdzałam, czytam przy lampie
praedzio - Śro 05 Kwi, 2023 14:47 Na czytnikach można włączyć podświetlenie, jeśli się chce czytać po zmroku. Ale można też normalnie to podświetlenie wyłączyć i wtedy wygląda to jak papier.
Ale to już coś innego, inne uniwersum. Tamara - Śro 05 Kwi, 2023 18:06
Dzięki
Aragonte - Śro 05 Kwi, 2023 18:24
Wiem, że to coś zupełnie innego, po prostu zwróciłam uwagę, że nazwa się powtarza. Admete - Śro 05 Kwi, 2023 19:51 Lubiłyście baśnie ( opowiadania ) Andersena? Celowo napisałam opowiadania, bo dla mnie to nie są baśnie. Nie lubiłam ich, tak samo jak nie lubiłam Alicji w Krainie Czarów, Piotrusia Pana i Muminków. Czy jego opowieści lubiły dzieci? Czy raczej dorośli? https://www.onet.pl/styl-...ly78hb,30bc1058 BeeMeR - Śro 05 Kwi, 2023 21:06 Ja Andersena lubiłam bardzo wybiórczo, większości nie. Alicja w krainie czarów budzi moją znacznie większą niechęć. Nigdy nie rozumiałam ani nie polubiłam tego dziwacznego świata, tak samo nie lubię ani nie rozumiem fabryki czekolady Williego Wonki. RaczejRozwazna - Śro 05 Kwi, 2023 21:10 Też w dzieciństwie nie lubilam tych lektur. Teraz zaś nie mam potrzeby sięgać, zwłaszcza gdy poczytałam trochę o autorze Alicji... Tamara - Czw 06 Kwi, 2023 14:35 Andersena lubiłam oprócz dramatycznej Dziewczynki z zapałkami, a taka np.Bzowa babuleńka należała do moich ulubionych bajek. Z tego co czytałam w biografii Andersena , był on znakomitym improwizatorem i mnóstwo jego baśni powstało jako takie improwizowane opowiadania dla dzieci, które były na równi z dorosłymi zachwycone jego umiejętnościami tworzenia na żywo opowieści. Alicję pokochałam namiętnie od pierwszego czytania i kocham nadal 
Admete, nie sądzisz, że kuzynka Maud jest niepokojąco podobna do ciotki Marge Dursley  ? pewnie to dość częsty i znacząco uprzykrzający ludziom życie typ 
Aragonte - Czw 06 Kwi, 2023 14:52
Ja lubiłam np. "Ogrodnika i jego chlebodawców", a to wcale nie jest baśń IMHO, tylko całkiem realistyczne opowiadanie
Admete - Czw 06 Kwi, 2023 15:52
Jak się zastanowić, to całkiem podobna Biedna pani B.
Tamara - Czw 06 Kwi, 2023 16:14 Oj biedna  początkowo współczułam tym, którzy byli zmuszeni obcować z panią B., ale teraz współczuję pani B., ponieważ współczuć należy każdemu , kto jest zmuszony do przymusowego przestawania z osobami typu kuzynki Maud czy ciotki Marge - chyba że jest panem Dursleyem, pułkownikiem Fubsterem, ewentualnie rasowym buldogiem
Admete - Czw 06 Kwi, 2023 19:45 Poczekaj aż poznasz Pamele Pringle - opis kolacji w jej domu jest przezabawny. Tamara - Wto 11 Kwi, 2023 12:52 Skończyłam - z uczuciem niedosytu i zaskoczenia, bo rzecz urywa się znienacka i praktycznie bez żadnego powodu ani podsumowania. Denerwuje mnie poza tym kompletna nierozwaga i brak śladowego chociaż rozsądku w podejściu bohaterki do spraw finansowych, aż nieprawdopodobny u kobiety zapewne po trzydziestce, pani domu i matki dwojga dzieci  jak nie mam nadmiarowej kasy, to nie wydaję na dyrdymały, to chyba oczywiste dla każdego, kto miał kiedyś pustą kieszeń, zwłaszcza jeżeli odpoiwada się za dom i dzieci.
Pamela-poprzednie-voto-wielu-nazwisk-obecne-voto-Pringle w istocie jest zadziwiająca , i szkoda że tak niewiele o niej i jej poczynaniach wiadomo . Tak samo brakuje mi więcej na temat panny P. , pani B i kuzynki Maud, w ogóle chętnie widziałabym Dziennik z rozwiniętymi wątkami w postaci serialu, coś pomiędzy Downton Abbey a Co ludzie powiedzą . Admete - Wto 11 Kwi, 2023 14:21 O - serial byłby świetny. Może kiedyś ktoś na to wpadnie. Trzykrotka - Pią 21 Kwi, 2023 10:13 Chciałam wam zarekomendować książkę, którą sama wzięłam z czyjejś rekomendacji i w której się zakochałam, w dobie, w której nie czytuję już prawie fabuł. Anthony Doerr https://lubimyczytac.pl/autor/91311/anthony-doerr Ma Pulitzera za powieść Światło którego nie widać. Mam ją i będę czytać. Ale na warsztat wzięłam jego pierwszą powieść, pod niedokładnym i raczej banalnym polskim tytułem Miasto w chmurach. Owym miastem jest niebiańskie królestwo ptaków, Chmurokukułków, do którego trafia przemieniony w ptaka bohater pewnej starogreckiej opowieści. I ta opowieść jest kręgosłupem i wiązadłem dla wielu - pozornie niemożliwych do powiązania wątków Miasta w chmurach. Mamy tutaj 15-wieczny Konstantynopol i jego mieszkankę, Marię hafciarkę oraz muzułmanina Omeira zmierzającego z osmańską armią pod jego mury. Mamy 20 wiek i staruszka Zena, weterana wojny koreańskiej oraz nastolatka Seymura nadwrażliwego na bodźce, a wrażliwego na przyrodę, mamy Konstance, dziewczynkę, która w dalekiej przyszłości leci statkiem kosmicznym na odległą planetę, którą Ziemianie chcą skolonizować. Pozornie jest to wszystko od Sasa i od lasa, ale pozornie, bo wątki cudownie się łączą, a opowieść o Chmurokukułkowie przeplata się przez nie wszystkie. Ta powieść to wielki hymn pochwalny dla książek. I bibliotekarzy. I jak napisana  I - co rzadkie dziś IMHO - zostawia czytelnika z jakimś światłem, optymizmem, radością. Szczerze polecam, sama zabieram się do Światła, którego nie widać.
RaczejRozwazna - Pią 21 Kwi, 2023 11:45 O, po takiej recenzji to na pewno sięgnę
Trzykrotka - Pią 21 Kwi, 2023 13:04
 Daj znać jeśli przeczytasz.
|
||||||||||||||||||||||||||||
