Kiedy Amar spotyka Meghnę po raz pierwszy jest nią li tylko zaintrygowany, ot taka "najkrótsza historia miłosna wszechczasów". Gdy ich drogi przecinają sie ponownie, okazuje się, że czar działa nadal, tym bardziej, że dziewczyna - jako mężatka - staje się dla niego nieosiągalna. Lanie, jakie dostaje od braci tylko potęguje jego zainteresowanie - "koszty", jakie już poniósł w związku z dziewczyną budzą w nim chęć otrzymania "zysku z inwestycji" (czyli zdobycia jej przychylności), tym bardziej, że dziewczyna okazuje się być wolna. Dziewczyna jest nieodgadnioną zagadką, Amar - dociekliwy dziennikarz, przywykły do uzyskiwania odpowiedzi na wszystkie pytania i osiągania rzeczy niemożliwych podąża sprawdzoną ścieżką czaru, uroku osobistego i wdzięku. I nic. Dziewczyna wymyka się nadal, magia narasta, nagle - w trakcie dyskusji o potencjalnych dzieciach - sytuacja wydaje się niemal niezauważalnie ruszać z miejsca... Mamy uśmiech, podjęcie wątku rozmowy i wzajemne przekomarzanie się. Serce Amara wywija fikołki, bo a nuż ... Sytuacja gęstnieje po scenie w łaźni, która wrzuca zaloty w opary namiętności i marzeń o fizycznym spełnieniu. Dalsza wędrówka to pozorny wspólny krok naprzód, bo dziewczyna uchyla rąbka tajemnicy i zaczyna mówić o sobie. Nastaje świt a ona znika... Wydaje się, że bezpowrotnie...

Co facet może zrobić w takiej chwili? Wybija klina klinem. Do tej pory radził sobie w każdej sytuacji, to i teraz wszystko się ułoży. Jest Preeti i jakoś to będzie. Inaczej, ale jakoś. Z czasem. Tę misterną prowizorkę "domku z kart" burzy pojawienie się Meghny. Bo to, co wydawało się być wydarzeniem z innego życia jest realnym "tu i teraz". I zaczyna się zjazd po równi pochyłej - oczarowanie, zauroczenie, fizyczność, rozbudzona namiętność i to ciągle "wymykanie się'" dziewczyny zamienia stosunek Amara do Meghny w obsesję, która już nie da się opanować. Niezrozumiała dla niego nieosiągalność i nieprzystępność dziewczyny powoduje, że Amar gotów jest zapłacić każdą cenę, byleby tylko...
Nieważne, że dał słowo innej (on, jak do tej pory szlachetny wzór brata/ syna/wnuka). Liczy się tylko on i Meghna. Tylko, że świat, w którym oboje mogliby żyć długo i szczęśliwe po prostu nie istnieje. Próby znalezienia wyjścia z sytuacji są tylko szamotaniem się, bez szans na znalezienie wyjścia. I Amar - moim zdaniem - zdaje sobie z tego sprawę.

Obsesja, opętanie - aż do śmierci. Bo nie potrafi żyć bez niej...

Cały czas jak myślę o tym filmie jestem pod wrażeniem tego zakończenia. Próbuję wniknąć w osobę Meghny/Amara i wyobrazić sobie, że zaraz przytulę ukochaną osobę i umrę, bo nie ma innej przyszłości i zgadzam się na to... To jakiś koszmar. Ta historia fascynuje. Ciekawa jestem bardzo, skąd taki pomysł w ogóle. Czy gdzieś to się zdarzyło naprawdę?

do śmierci, to jego "jeśli nie chcesz iść ze mną, zabierz mnie ze sobą"