nicol81 - Czw 08 Lis, 2007 22:19
Jeśli dzieci mają jakieś braki, to jego wina, więc nie ma prawa się ich czepiać. A ironicznie podeszły bratanek bije go na głowę jako mąż- przynajmniej ma jakiś szacunek do Charlotty i na swój sposób się o nią troszczy. Matylda - Czw 08 Lis, 2007 23:37
O Boże NIE !!! ( Czy ktoś usłyszy mój krzyk !!!  )
Bennetównym żyło sie świetnie . Matka na wszystko pozwalała, ojciec nie był skąpcem ani dusigroszem. Młodość marzenie. A , że nie wszystkie miały tę samą ilość synaps no to trudno. Życie nie jest sprawiedliwe A zresztą nie wiem do końca czy głupia pani Bennet odbierała uwagi męża na swój temat. Mam kilka takich koleżanek. Wszyscy w towarzystwie czuja się zażenowani tylko one głupie nie rozumieją biedaczki tych kąśliwych uwag albo mają je gdzieś ( a to są przeważnie lekarki  wyżyją się na pacjentach )
Maryann - Pią 09 Lis, 2007 06:15 Rozdział VIII część 8 Obaj zrobili krok do przodu i natychmiast zostali zaczepieni przez żebraczkę proszącą o parę groszy na coś do jedzenia. Zanim skończyła pojawiły się dwie następne, prawie dzieci, ale nie jej własne, bo odwróciła się do nich odpychając je. W jednej chwili ulica wypełniła się ulicznikami i bezdomnymi, zainteresowanymi tylko rozwijającą się awanturą, podczas gdy inni przyglądali się obcym będącym jej powodem. - Na miłość boską, nie pokaż, że się boisz – wysyczał Darcy do Fletchera – I rób to, co ja. Powoli wycofał się wzdłuż ściany kościoła, unosząc przy tym swoją laskę. - Znalazłem drzwi, sir – wydyszał Fletcher – Ale są zamknięte ! - Zapukaj ! Darcy wymachiwał główką laski przed tłumem, który teraz szyderczo gwizdał i wykrzykiwał obelgi i żądania. Najprawdopodobniej to ten hałas, bardziej niż pukanie Fletchera, zwrócił uwagę kościelnego. Drzwi otwarły się gwałtownie i dwie ciężkie dłonie spadły na barki ich obu i wciągnęły do środka za mężczyznę o imponującej posturze. Z tłumu wydobył się jęk zawodu. - Nie zachowujcie się tak – powiedział olbrzym twardą angielszczyzną – Tak traktuje się obcych ? Nie ! Do domu, proście Boga o wybaczenie. Idźcie ! Z tą radą, czy rozkazem zamknął drzwi, odwrócił się do nich i przysunął świecę do ich twarzy. - Kto ? – zapytał po prostu. - Darcy. Jestem przyjacielem lorda Broughama. - Lord Brougham ? – olbrzym najwyraźniej nie rozumiał. - Lord Dyfed Brougham – Darcy spróbował jeszcze raz. - Aha, pan Dyfed ! – na twarzy mężczyzny pojawił się wyraz ulgi – Tak, znam pana Dyfeda. Ale nie znam lorda Broughama. Brat może ? Darcy się uśmiechnął. - Może – oczywiście Dy nie mógł być tutaj znany pod swoim prawdziwym nazwiskiem ! O czym on myślał ? – Pan Dyfed powiedział mi, żebym się do pana zgłosił, gdybym potrzebował jego pomocy. Czy może mnie pan z nim skontaktować ? Kościelny cofnął się. - Proszę jeszcze raz nazwisko. - Darcy… A to jest mój służący, Fletcher. Pan Dyfed zna nas obu – powiedział i wyciągnął kartkę, którą dał mu Dy – Tu jest dowód. Kościelny wziął kartkę i przysunął ją do światła. Skinąwszy głową oddał ją Darcy’emu. - Tak. Pan Dyfed. - Czy może pan przekazać mu wiadomość ? Olbrzym potrząsnął głową. - Nie. Czy to interes ? Darcy potrząsnął głową ze znużeniem. - Nie. Młoda kobieta w niebezpieczeństwie. On zna ludzi, którzy mogą mi pomóc ją odnaleźć i oddać rodzinie. - Młoda kobieta ? Hmmm… - mężczyzna zmarszczył brwi – Nie interes ? - Nie, nie interes. Sprawa osobista, w której wiem, że on chciałby udzielić pomocy – westchnął Darcy. - Więc może ja będę mógł panu pomóc – nadeszła odpowiedź wypowiedziana doskonałą angielszczyzną. Obaj, Darcy i Fletcher wpatrywali się w uśmiechniętego olbrzyma – Ale najpierw proszę mi pozwolić zaproponować panom jakiś poczęstunek. Chyba macie za sobą ciężki wieczór. *******
Ania1956 - Pią 09 Lis, 2007 06:59
No i cóż nam tu zaczyna się dziać  Kto to jest? Pełna konspiracja (drugie życie panów z wyższych sfer???) 
Alison - Pią 09 Lis, 2007 08:01 A co to dwóch olbrzymów w jednym kościele? To jakiś początek Podróży Guliwera? 
Ania1956 - Pią 09 Lis, 2007 08:10
A może to był jeden olbrzym. Najpierw rozmawiał gwarą ,a potem przeszdł na czystą angielszczyznę jak wyczuł z kim ma do czynienie i że nie ma zagrożenia.
Alison - Pią 09 Lis, 2007 08:14
No tak, chyba masz rację. To "nadeszła odpowiedź" zasugerowało mi, że ktoś jeszcze się pojawił, ale to chyba jeden człowiek. Zresztą czy ja nie mam większych zmartwień?
snowdrop - Pią 09 Lis, 2007 08:27
Jejku co tam się działo. Niczym scena strajku z N&S. Maryann - Pią 09 Lis, 2007 11:07
Ale nawet ona widziała jego błędy w postępowaniu wobec żony i młodszych córek... nicol81 - Pią 09 Lis, 2007 17:14
Nie nazwałabym Elżbiety mądrą. Na pewno była błyskotliwa, ale jej oceny ludzi cechowały się niedojrzałością, były pełne uprzedzeń i zależne od stopnia, w jakim dana osoba oddziaływała na jej dumę. Nic dziwnego, że uwielbiała tatusia, którego była ulubienicą. nicol81 - Pią 09 Lis, 2007 17:15
dzięki za odcinek 
Ale super się zaczyna dziać, nie mogę się doczekać. 
(Darcy chyba nieco naruszył przykrywkę kumpla) Mag - Pią 09 Lis, 2007 18:12 Dzięki drogie Damy za ciasteczka. 
Podobało mi się zdanie, że Darcy zatrzymał w londyńskim domu tylko niezbędną służbę do sprzątania, gotowania..... (może z 15 osób) 
Kocham pana Benneta i jego dowcip- przynajmniej nie przepijał zdrowia w kasynach za błędy młodości
A Darcy coś mało inteligentny- dlatego nie wzięli go do wywiadu 
Dione - Pią 09 Lis, 2007 18:17  Darcy zostanie szpiegiem 
Dione - Pią 09 Lis, 2007 18:19
Nie mało inteligentny tylko wolno myślący 
snowdrop - Pią 09 Lis, 2007 21:49
Teraz będzie kilka rozdziałów jak pastor będzie przekonywał Darcy'ego do tego aby został szpiegiem. Maryann - Pią 09 Lis, 2007 22:11 Co Wy z tym szpiegiem ?
nicol81 - Pią 09 Lis, 2007 22:38
Jak baron Maciel
Maryann - Sob 10 Lis, 2007 07:42 Rozdział VIII część 9 Cofając się, Darcy wpatrywał się w rozbawione oczy ich wybawcy i mocniej ścisnął mosiężny uchwyt swojej laski, którą wywijał na niezdyscyplinowany tłum za drzwiami. W odpowiedzi dudniący śmiech olbrzyma wypełnił i odbił się echem od okrągłych kamiennych ścian klatki schodowej. - Proszę, sir. Niech pan wejdzie dalej. Jeśli pan Dyfed przysłał pana do mnie, to nie ma się pan czego obawiać z moich rąk. Proszę… - wskazał na schody. Wciąż niepewny, czy to rozsądne iść za nim, Darcy rzucił okiem na Fletchera, ale służący był zajęty czym innym. - Tyke ? Tyke Tanner ? – Fletcher zrobił krok w stronę olbrzyma, który teraz spojrzał na niego zaskoczony. - Kto ? – zaczął, po czym zamilkł i wytrzeszczył oczy – Lem ? Lemuel Fletcher ? A niech to ! – wyciągnął wielką łapę i rubasznie poklepał Fletchera po plecach – Dziesięć lat, nieprawdaż ? Trudno uwierzyć ! To stwierdzenie odpowiadało też uczuciom Darcy’ego. Skąd, na Boga, jego pokojowiec znał tego człowieka ? - A twoi rodzice ! Jak tam pan Harley i pani Margaret ? Wciąż na scenie, założę się ! Na scenie ? Darcy odwrócił się do Fletchera unosząc brwi i z ciekawością czekając na jego odpowiedź. - Och nie – Fletcher nerwowo spojrzał na swojego chlebodawcę – Przeszli na emeryturę i mieszkają w Nottingham – odchrząknął – Ale skąd ty się tu wziąłeś jako kościelny ? To nie twoja rola, Tyke. Tanner spojrzał znowu na Darcy’ego i zawahał się. - Może twój pan zechce usiąść w środku i się posilić, Lem. Sir – zwrócił się z szacunkiem do Darcy’ego – Jestem całkowicie na pańskie usługi. Darcy skinął głową, nie całkiem usatysfakcjonowany tym, czego udało mu się zrozumieć o tym, co zaszło, ale powód, dla którego znalazł się w tej przedziwnej sytuacji, był zbyt naglący, żeby to teraz roztrząsać. Choć te wydarzenia dawały unikalną możliwość dowiedzenia się więcej o jego utalentowanym pokojowcu, to wyjaśnienie ich znaczenia może poczekać. - Niech pan prowadzi. Tanner pochylił głowę w uprzejmej odpowiedzi i zaczął się wspinać na kręte kamienne schody. Na drugim piętrze, gdzie były częściowo otwarte drzwi, zatrzymał się, zaczekał i wszedł przed nimi do pokoju. Darcy odwrócił się do Fletchera unosząc pytająco jedną brew. Uspokajający uśmiech pokojowca nie całkiem przeczył nieufności w jego oczach, ale to było zastanowienie. Nie było innego wyjścia, trzeba było zaufać instrukcjom Dy i kontaktom, które mu one dawały. Doprawdy, wiedząc to, co teraz wiedział o swoim przyjacielu, dziwna natura tych kontaktów nie powinna go dziwić. Raz jeszcze spojrzał w oczy swojego przewodnika i zapragnął, żeby nie były one jednocześnie tak dziwne i tak ogromne ! Matylda - Sob 10 Lis, 2007 09:07 Nie nazwałabym Elżbiety mądrą. Pierwszy raz spotykam się z takim stwierdzeniem wśród miłośniczek Dumy Ciekawe 
Czy każdy z nas potrafi od razu ocenić każdą sytuację i ludzi ???? Żyłoby się idealnie. Gdyby taka była Elżbieta byłaby nieprawdziwa i chyba niechętnie sięgalibyśmy po tę książkę Ważne , żeby umieć dobrze oceniać sytuację i ludzi i wyciągać właściwe wnioski Dla mnie , może jestem tutaj wyjątkiem Elżbieta była bardzo mądrą ,młodą damą Tę mądrość Elżbiety mogliśmy poznać nie tylko w sytuacji gdy okazywała miłość ojcu Trzykrotka - Sob 10 Lis, 2007 11:38
I ja . Że źle oceniła dwóch ludzi? Przypominam: jeden robił wszystko, żeby go nie lubić, drugi wszystko, żeby sobie zaskarbić ludzką życzliwość. Jeden ją na dzień dobry zlekceważył i uznał za niegodną jego zainteresowania, drugi od początku wyróżniał właśnie ją z grona zachwyconych nim kobiet. A ona miała 21 lat! i wiedzę czerpana z doświadczenia i kilku spotkań - nie dziwię się ani trochę jej wstępnym ocenom.
Nie byłaby ulubiona bohaterką pokoleń kobiet, gdyby nie była mądra. Dla mnie jej mądrość objawia się w upartej odmowie pójścia "z prądem", zrobieniu jak Charlotta dla zadowolenia rodziny i własnego spokoju, że ma się już status Mrs a nie Miss. Jane nie była mądra, bo była zbyt naiwna i dobra, ale Lizzy? Maryann - Sob 10 Lis, 2007 15:46 Ja też nie mogę się zgodzić z tym stwierdzeniem. Dla mnie z mądrością jest trochę tak, jak z odwagą - nie jesteś odważny dlatego, że się nie boisz, tylko dlatego, że umiesz pokonać swój strach. Mądrość nie polega na tym, że nie popełnia się błędów - ale na tym, że wyciąga się z nich wnioski. A Elżbieta to potrafi. Alison - Sob 10 Lis, 2007 16:30
Maryannku jak to pięknie napisałaś  Zgadzam się z tym każdą komórką swojego niemałego przecież ciałka 
Marija - Sob 10 Lis, 2007 18:29 A ja po początku poprzedniego fragmentu spodziewałam się pogryzienia Darcy'ego przez żebraczkę. Jakoś mi się narzuciło artystycznie. W piętkę gonię, idę sprzątać  .
Alison - Sob 10 Lis, 2007 20:36
Nie idź. Patrz tak na mnie boś piękny co cud
Marija - Sob 10 Lis, 2007 21:00 Dobra, jeszcze tu postoję . Chałupa posprzątana, jutro wieczorem śladu po mojej harówie nie będzie  . "Kto ma pszczoły, ten ma miód, kto ma dzieci...." Te 15 osób służby pana Darcy  ...
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
