Maryann - Wto 06 Lis, 2007 21:00
Pierwsza była jeszcze w Netherfield. 
A po tej drugiej Darcy wziął Fletchera na spytki i...
Czarna polewka ? Ale Annie nie dała mu kosza. Ona mu tylko kazała czekać, aż jej pani znajdzie męża... asiek - Wto 06 Lis, 2007 21:12
Aaaa, to Flechter ma jeszcze nadzieję. 
Dobrze że, pani Annie jest piękną kobietą, w przeciwnym wypadku Flechter byłby skazany na starokawalerstwo.
Maryann - Wto 06 Lis, 2007 21:23
I dobrze, że wujek tej pani musiał zmienić wakacyjne plany i zrezygnować z wyprawy do Krainy Jezior...
Caroline - Śro 07 Lis, 2007 08:12 Rozdział VIII, cz. 6 - Tak - zaczął odpinać kamizelkę - zgadza się, albo prawie się zgadza - Fletcher uniósł brwi. - Dama może sobie jeszcze nie zdawać sprawy, że jest w potrzebie, ale niewątpliwie jest, co do tego nie ma wątpliwości! - Darcy odwrócił się do lokaja podając mu kamizelkę. - Twoja dyskrecja jest niezwykle ważna w tej sprawie, musisz zdawać sobie z tego sprawę, niezwykle ważna! - Tak, proszę pana. - oczy Fletchera rozjaśniły się, mimo że Darcy spoglądał na niego z powagą. - Chodzi o rodzinę Bennetów. Podniecenie Fletchera zmieniło się w przerażenie. - Nie, proszę pana... chyba nie panna Eliz... - Nie, o to bądź spokojny - Darcy zaczął odwiązywać krawat. - Chodzi o jedną z sióstr, najmłodszą. Uciekła w przekonaniu, że celem będzie ślub, ale jestem niemal pewien, że ma do niego nie dojść. Znam charakter tego człowieka - dodał ponuro. - To George Wickham. - Wickham? Jeden z poruczników pułkownika Forstera? - zapytał Fletcher. – łgarz jakich mało, tak mówiono o nim pośród służby w Hertfordshire, proszę pana. Ale wydawało mi się, że regiment pułkownika jest w Brighton. - Dobrze ci się wydawało, ale żona pułkownika zabrała pannę Lydię Bennet jako swoją towarzyszkę, więc ona także pojechała do Brighton, bez rodziców ani żadnej innej odpowiedniej towarzyszki. - Przykra sprawa, proszę pana - Fletcher potrząsnął głową. - Tak wygląda teraz - zgodził się Darcy wręczając mu krawat - przyszedłem do panny Elizabeth Bennet dosłownie minuty po tym, jak otrzymała tę wiadomość z domu. Była zrozpaczona, co zrozumiałe, i wyjawiła mi więcej, niż powiedziałaby w normalnych okolicznościach. Wiesz, co to oznacza, Fletcher. - Teraz już wiesz - Darcy pokiwał głową i wręczył Fletcherowi swoją koszulę. – Trzeba ich odnaleźć, wykupić i wysłać do jakiegoś odległego zakątka kraju. Nie przychodzi mi do głowy żadne inne rozsądne wyjście, które ochroniłoby pozostałe młode damy przed złą opinią otoczenia. Nawet w tej chwili, jeśli nam się uda, przyzwoitość tej sytuacji będzie tylko umowna. – przerwał i stanął przed lustrem gotów skorzystać z gorącej wody w umywalce. Po chwili odwrócił się znów do Fletchera. – Ale być może tylko tego nam trzeba. Towarzystwo zniosło większe skandale nie przywiązując do nich wielkiej wagi. Miejmy nadzieję, że to jedna z tych sytuacji. - Będę się modlił, by tak właśnie było, proszę pana – Fletcher zacisnął zęby podając Darcy’emu ubranie. – Jak mogę panu pomóc? Jestem do pana usług. - Nie mam jeszcze pojęcia, jestem tylko przekonany, że będę potrzebował twojej zdolności obserwacji i tej specyficznej umiejętności zdobywania informacji, które akurat są potrzebne, przydały się one zeszłej zimy w Broughton Castle. – Lekki uśmiech pojawił się na twarzy Fletchera – Nie wspominając, że będę musiał pojawiać się o nietypowych porach, co nie może wzbudzić niepokoju reszty służby. Będziesz miał ze mną sporo pracy, Fletcher. - Tak, proszę pana – Fletcher zebrał rozrzucone ubrania Darcy’ego. – Jeśli pan pozwoli, uważam, że porucznik, choć nikczemny, nie jest tak złym człowiekiem jak lady Saye lub jej córka. Nie sądzę, by zdołał panu umknąć. - Miejmy nadzieję, że to się okaże prawdą. A teraz odpocznijmy. – skinął na niego Darcy. – Wyjeżdżamy o ósmej, więc spodziewam się ciebie o szóstej trzydzieści. Fletcher ukłonił się i skierował do drzwi dla służby. - Nie wątpię w pana sukces – dodał spoglądając Darcy’emy prosto w twarz. – Nie mam najmniejszych wątpliwości, proszę pana. Jeszcze raz pochylając głowę zamknął drzwi. Mag - Śro 07 Lis, 2007 08:24 Dzięki kochane ABT 
Widzicie, był problem, kiedy Darcy powiedział siostrze, a teraz jeszcze służbie opowiada szczegóły. A hasło "dama w opresji" jest z disneyowskiego "Herkulesa"
Alison - Śro 07 Lis, 2007 08:44 Kryminalik nam się znowu robi. Co do zaufania, to komuż zaufać jak nie lokajowi? Toż każdy osobisty lokaj totumfacki jest więc wszelkie sekrety swoich państwa znający.
Marija - Śro 07 Lis, 2007 08:45 Ali, nie masz pojęcia, jak ja się cieszę, kiedy mi migniesz w jakimś wątku 
Maryann - Śro 07 Lis, 2007 08:50
Nie służbie, tylko Fletcherowi. No i chyba w tym przypadku nie miał innego wyjścia. Skoro miał z nim jechać, to musiał wiedzieć, po co...
Tym bardziej, że Fletcher to nie jest zwyczajny lokaj. To prawa ręka swojego pana...
Ania1956 - Śro 07 Lis, 2007 09:03 Od kiedy Fletcher pacuje dla Darciego że nie zna Wickhama? Wydawała mi sie że długie długie lata. Chyba że się z Wickhamem minęli. snowdrop - Śro 07 Lis, 2007 09:15  Tutaj to już Pamela max przesadziła. Jak można było zdradzić taką tajemnice swojemu służącemu??? Niech jeszcze powie temu kto będzie ich wiózł do Londynu, Dy'owi i służącemu z Londynu. No przecież to taka tajemnica, wszystkim naokoło można ją zdradzić. A to, ze Lizzy prosiła go aby nikomu nie mówił, to nic.
Sorki ale padłam po tym odcinku ze zdziwienia. Maryann - Śro 07 Lis, 2007 09:27
Fletcher pracuje u Darcy'ego od siedmiu lat, więc zaczął jeszcze za życia jego ojca. Teoretycznie więc rzeczywiście powinien się z Wickhamem zetknąć, a przynajmniej o nim słyszeć. Ale może Wickham był wtedy na studiach i nie pojawiał się w Pemberley ? Choć trochę trudno mi uwierzyć, żeby ukochany wychowanek nie odwiedził swojego dobroczyńcy podczas choroby... Jedyne wytłumaczenie, jakie mi się nasuwa, to takie, że jego wizyty - jeśli w ogóle miały miejsce - były tak krótkie, że nawet służba nie zwracała na nie szczególnej uwagi (nie tak, jak na pannę Bingley  ). Poza tym Fletcher był wtedy nowy, więc reszta służby mogła się z nim nie dzielić wszystkimi domowymi plotkami. A nie sądzę, żeby z Darcym prowadził wtedy takie konwersacje, jak po paru latach znajomości...
Alison - Śro 07 Lis, 2007 09:37 Fletcher to nie zwykły służący, ale osobisty lokaj, człowiek do specjalnych poruczeń. Tacy osobiści służący, pokojówki często byli czymś w rodzaju powierników a nawet przyjaciół, znali największe sekrety swoich państwa, często takie o jakich nie miala pojęcia najbliższa rodzina. Często chowali się obok nich od dziecka niemal, bo byli dziećmi służby od pokoleń związanej z daną rodziną. Często ich lojalność i przywiązanie przekraczała oczekiwania państwa. Towarzyszyli im na zesłaniu, w trudnych sytuacjach życiowych, dzielili ich troski, czy nagłą biedę, po wojnie wiele służących po wywłaszczeniach lądowało w jakichś mieszkankach w blokach i robiło u tzw. "państwa" za gosposie, nianie. Przypomnijcie sobie stopień zażyłości rodziny Margarett ze służącą w North&South. Maryann - Śro 07 Lis, 2007 09:53 Darcy miał do Fletchera większe zaufanie niż do wielu ludzi z własnej sfery i wiedział, że może polegać na jego dyskrecji. Poza tym Fletcher sam był żywotnie zainteresowany w tym, żeby u Bennetów dobrze się działo - w końcu afera z Lidią mogła mieć wpływ również na jego życie osobiste, bo Annie nie chciała za niego wyjść zanim nie wyda za mąż swojej pani.
nicol81 - Śro 07 Lis, 2007 10:18 dziękuję za kolejny odcinek 
Ja powiedzenie Flecherowi rozumiem bardziej niż Georgianie. Właśnie skoro on z nim jechał i miał pomóc obserwacją i zdobywaniem informacji. I Darcy też tu mówi, że czyn Lidii oznacza złą opinię otoczenia o wszystkich Bennetównach. nicol81 - Śro 07 Lis, 2007 10:20
Czy to nie straszne? Pomyślcie, jak o mały włos brakowało, by się nie spotkali. Jaki to byłby nieszczęśliwy koniec dla wszystkich... 
Maryann - Śro 07 Lis, 2007 10:26
Ale mówił (czy myślał) też wcześniej, że to, jak to "otoczenie" odnosi się do podobnych sytuacji, zależy od pozycji rodziny. I z pewnością coś w tym było. Jakoś nie przypominam sobie, żeby skandal - znacznie większego kalibru - wywołany przez Marię Bertram wpłynął negatywnie na matrymonialne szanse jej siostry... nicol81 - Śro 07 Lis, 2007 10:30 W sumie siostra też nie złapała superpartii, a zadłużonego hulakę. I to przez ucieczkę. Rzeczywiście to zależało od pozycji, Bennetówny by miały szczególnie przechlapane. Pastorzy byliby grubo poza ich zasięgiem. Maryann - Śro 07 Lis, 2007 10:35
Ale uciekła z nim, bo się bała, że po aferze z Marią ojciec będzie ją krócej trzymał. 
A ten hulaka okazał się chyba w sumie nie tak zadłużony, jak się z początku wydawało... nicol81 - Śro 07 Lis, 2007 10:40 A ja myślałam, że nie oczekiwała lepszej partii i to dlatego...Pamiętam, że okazało się, że ma jeszcze trochę kasy, ale ona o tym nie wiedziała, uciekając. (W sumie Yates tu urzeczywistnił historyjkę o Wickhamie z "DiU"- wuj próbowal wcisnąć, że jemu zostały pieniądze, a dlugi były mniejsze niż przypiszczano) Ale przez to nie wiemy, jak wyglądałyby jej szanse matrymonialne. Dione - Śro 07 Lis, 2007 18:24 Słuchajcie, Fletcher był w tym momencie jedynym człowiekiem, który Darcy'ego widywał w przysłowiowych gaciach. Jak więc miałby nie mieć do niego zaufania? Przecież to Fletcher golił go codzień rano - jakby mnie ktoś brzytwę do gardła przykładał, to też powiedziałbym mu wszystko, nawet nie pytana. Ot tak na wszelki wypadek. Anonymous - Śro 07 Lis, 2007 18:34 poczatkowo zdziwilo mnie to takie zwierzanie sie Darsika, ale jak tak dokladnie przemyslalam sobie sprawe i poprzypominalam pamietniki czytane na studiach - panowie miewali takie wlasnie zaufanie do swoich lokajow. Nie zawsze i nie kazdy, ale jednak byly. Matylda - Śro 07 Lis, 2007 19:12 Taki służący to cała kopalnia wiedzy i ludziach u których służył wiedział wszystko od kuchni , od alkowy i salonu i ....może jeszcze skądś Dzięki za lekturkę Maryann - Czw 08 Lis, 2007 06:35 Rozdział VIII część 7 Dwa dni później Darcy był już w Erewile House ze służbą ograniczoną do minimum niezbędnego do gotowania i sprzątania, jak tego wymagały szczególne warunki, w jakich z własnej woli się znalazł. Na wszelki wypadek Darcy zarządził też opuszczenie kołatki na drzwiach i informowanie wszystkich poza wymienionymi na osobnej liście, że rodziny nie ma w domu. Słysząc takie instrukcje Witcher na moment uniósł ze zdziwienia swe krzaczaste brwi, ale zaufanie i przywiązanie, jakie miał do swego młodego pana, wzięły górę i stary kamerdyner tylko skinął głową. Pierwszą rzeczą było znalezienie Wickhama w niekończących się labiryntach Londynu. Kiedy Darcy wydał służbie ostatnie instrukcje i wysłał Fletchera z jakimś poleceniem, usiadł znużony na krześle przy biurku, rozprostował kończyny i przetarł oczy zastanawiając się nad swoim pierwszym zadaniem. W Londynie było wiele niebezpiecznych dzielnic, których on nie znał, a które mogły ukryć parę pragnącą zachować anonimowość. Nawet gdyby tam poszedł i zaczął ich szukać, natychmiast zwróciłby uwagę jako obcy i wszystkie usta by się zamknęły. Bez wątpienia łapówka mogłaby posłużyć za wystarczającą zachętę, ale wystarczyłoby, że wycieknie jedno słowo na temat jego tam obecności, a ptaszki wyfrunęłyby, zanim zlokalizowałby ich gniazdko. Zdecydował, że były tylko dwie drogi w ciemnych zakamarkach Londynu, które dawały jakąś nadzieję: kontakt w kościele św. Dunstana, który przekazał mu Dy na wypadek, gdyby chciał się z nim porozumieć i sieć rozwinięta przez Towarzystwo Na Rzecz Powrotu Młodych Kobiet Do Ich Przyjaciół Na Wsi, które poznał dzięki Georgianie i które wspierał. Po pierwsze, natychmiast trzeba wysłać wiadomość do przewodniczącego Towarzystwa. Potem, ponieważ od dnia zamachu nie miał żadnych wieści od Dy, powinien osobiście spotkać się z kościelnym ze św. Dunstana, o ile to możliwe dziś wieczorem. Darcy przysunął sobie kartkę, otworzył kałamarz i wyjął pióro. Sir – pisał - Otrzymałem wiadomość o przypadku podstępu użytego wobec młodej kobiety z szanowanej rodziny i proszę Towarzystwo o wsparcie. Godzinę później wynajęta przez Darcy’ego dorożka przywiozła jego i Fletchera na tyły zaciemnionego kościoła. Kościół św. Dunstana nie był duży, niemniej wydawał się najbardziej solidną budowlą w sąsiedztwie, które zdawało się trzymać razem tylko dzięki od dawna obecnemu tu brudowi i nędzy. Letni skwar tylko podkreślał obrzydliwe zapachy ciągnące się cuchnącymi ulicami i zaułkami, które mimo późnej pory wciąż falowały krzątaniną swoich nieszczęsnych mieszkańców. Wysiadłszy, Darcy podszedł do woźnicy i rzucił mu monetę, którą człowiek z łatwością złapał w powietrzu i natychmiast ją ugryzł. - Pamiętaj – Darcy położył rękę na wodzach – Będziesz z powrotem za pół godziny i odwieziesz nas bezpiecznie do domu, a dostaniesz dwa razy tyle. - Tak, panie. Ja i stary Bill będziemy czekać – skinął głową stary dorożkarz. Darcy puścił lejce, a dorożkarz szarpnął nimi – Wio, Bill. Dorożka odjechała w ciemność. Patrząc za nią Darcy mocniej chwycił swoją laskę, najcięższą, jaką miał. Niestety była też najbardziej ozdobna i kontrastowała mocno z jego ubraniem, najprostszym, do jakiego udało mu się przekonać Fletchera. - Widzę światło, sir – Fletcher wskazał małe, narożne okno na drugim piętrze – To musi być mieszkanie kościelnego. - Dobrze, teraz znajdź drzwi. Alison - Czw 08 Lis, 2007 07:43 Wysiadłszy, Darcy podszedł do woźnicy i rzucił mu monetę, którą człowiek z łatwością złapał w powietrzu i natychmiast go ugryzł. - Darcy'ego?  Jak śmiał!!?? 
Przepraszam Maryanku  Tak naprawdę to chciałam napisać, że bardzo fajnie czyta się te ostatnie fragmenty, nie ma już takich dłużyzn i akcja jest bardzo wciągająca, mimo, że się wie ku czemu zmierza.
Maryann - Czw 08 Lis, 2007 08:28
Ło matko, faktycznie...  Już poprawiłam...
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
