Nie pasuje mi przede wszystkim:
- wyjaśnienie sprawy "Olafa który milczał" - jeszcze samo ponowne pojawienie się postaci jest bardzo ok, ale po cholerę, że tak nieuprzejmie zapytam, niszczyć bardzo fajną tajemnicę, wcale nie tak interesującym wyjaśnieniem Tym bardziej, że autorka doskonale zdaje sobie z tego sprawę, pisząc, że Halderd może wybaczyć bratu zniknięcie, ale nie jego przyczynę. Cóż, czytelnicy jak ja również, łykają tajemnicze zniknięcie i pojawienie się, ale nie powód
- magia: dotąd była wspaniale wkomponowana, na pograniczu jawy i rzeczywistości, dostępna tylko dla wybranych. Urd na bagniskach, nieliczne znające się na ziołach kobiety, magiczne runy i omeny - wszystko super. Warczenie w tarczę było tez fantastycznym pomysłem - do czasu, gdy nagle nie wiedzieć po co nabrało dosłowności przemiany w zwierzęta totemiczne. Niepotrzebnie Dużo lepiej odbieram znak Freyi widoczny tylko dla wybranych, czujących magię osób.
- splecenie losów Ragnara i Bjorna - samo w sobie braterstwo krwi - jak najbardziej. Rozumienie się bez słów - super, magiczne konsekwencje - w dużej części ok. Niestety każdy z nich po tym właściwie przestał być sobą, stracili zupełnie swój odrębny charakter i stali się jakby jedną, taką samą osobą (Orm i Regin tak nie mieli, więc wnioskuję że to nie kwestia efektu samego rytuału, że się postaci rozmazały i zlały w jedno ). Zrzędziłam też już Ani, że co, żadnej laski nie są w stanie przelecieć osobno, tylko w parach? Wikingowie tak w ogóle nie zainteresowani pannami, że aż niemal zmuszani przez nie do seksu - jeszcze rozumiałabym, gdyby się mieli ku sobie, dodałam - no i na swoje nieszczęście wykrakałam
Gdyby to jeszcze miało swój logiczny ciąg, to może jakoś bym łyknęła, ale tak nagle hop-siup, zmieniamy opcję, zaczynamy się bez przerwy i zupełnie bez obciachu także publicznie przytulać, całować, seksić - nigdy. Ja nawet pomijam fakt, jak bardzo jestem hetero, i czytanie scen homo mi to udowadnia raz za razem, ale to przede wszystkim po prostu zupełnie nie ma logicznych podstaw w poprzednich latach i zachowaniu bohaterów To miało być braterstwo, nie gejostwo krwi
Jestem więc trochę zniesmaczona tym obrotem spraw.
- odpłynięcie w siną dal ze staruszkami z Vira - co to ma być, Avalon?
- zostało sporo nie wykończonych wątków: np. Gudrun dziabnęła Ragnara i co? Nie ma reakcji na nią/jej działanie od Bjorna, nie ma reakcji Ragnara na to, że Vandil był bratem - czy mam rozumieć, że opanowie obrali frakcję: "mam kochanka, pies szczypał wszystkich pozostałych"? To za co ich wszyscy cenili i chcieli obwołać królem/królami? To kolejny wątek, w który mi trudno uwierzyć.

Zdecydowanie wolałabym, by panowie nie stawali się kochankami. Kocham ich braterską jedność i zmianę w jedną osobę w dwóch, ale nie spółkowanie.
Nie mam nic do homoseksualistów, ale drzewiej się człowiek nacinał na ff-y z różnych fandomów, gdzie bohaterów łączono w nieprawdopodobne pary i jak przeczytałam to u Cherezińskiej, to mnie tak kapkę to i owo oklapło.

Ragnar umarł, a więc podążył do Walhalli, zaś Bjorn poszedł za nim dobrowolnie - no bo gdzie dopłynie z trupem? Wie też, jaką męką jest życie bez brata krwi, mógł wybrać dobrowolne odejście.