asiek - Wto 09 Lis, 2010 22:17
Aaaaa...to wszystko jasne. 
Odcinek z chorym dzieckiem maks wkurzający.   ... Raju, jak ja nie znoszę fanatyków religijnych. 
Admete - Wto 09 Lis, 2010 22:19
Smutny odcinek. Niestety sporo takich chodzi po świecie. Straczyński twierdzi, że jest ateistą. Ale na religiach zna się świetnie I tak skomentował ten odcinek:
I jeszcze:
Mam zupełnie takie samo podejście do sf, jak Straczyński. asiek - Wto 09 Lis, 2010 22:20
Mam nadzieję, że Delenn zmieni się na plus, bo na razie nie budzi mojej sympatii. aneby - Wto 09 Lis, 2010 22:21 No smutny, faktycznie  Dla mnie wniosek z tego jest jeden - nie uszczęśliwiać nikogo na siłę 
Admete - Wto 09 Lis, 2010 22:24 A co cię w niej tak bardzo denerwuje? Na razie jest prawdziwą Minbarką. Potem stanie się pewnego rodzaju wyrzutkiem dla części Minbarczyków. Dlatego będzie szukała porozumienia z ludźmi. Twarda z niej kobieta. Poza tym w pierwszej części miała być taka dośc androgyniczna. Lubie tytuły w serialu - zawsze mają ścisłe powiązanie z tematem odcinka i często są symboliczne albo poetyckie. Moje ulubione to: And the Sky Full of Stars Voice in the Wilderness The Quality of Mercy The Geometry of Shadows A Race Through Dark Places There All the Honor Lies ( to jest zresztą z wiersza ) Confessions and Lamentations Ceremonies Of Light And Dark A Late Delivery from Avalon Shadow Dancing The Hour of the Wolf The Illusion of Truth No Surrender, No Retreat Between the Darkness and the Light The Deconstruction of Falling Stars Sleeping in Light A tu komentarz na temat opowiadania historii w serialu:
asiek - Wto 09 Lis, 2010 22:27
Wiesz, mechanim wiary zawsze jest taki sam, zmianie ulega tylko podmiot lub przedmiot uwiebienia... Może, to być i Wielkie Jajo .
Ludzki mózg zaprogramowany jest na wiarę... Ludzie tak bardzo boją się samotności, że są gotowi uwierzyć we wszystko byleby tylko poczuć się bezpieczniej. Aragonte - Wto 09 Lis, 2010 22:29
Zmieni się na pewno, ale tak do końca nie przestanie być jedną z Minbari, a o nich nie bez powodu się mówi, że nigdy nie mówią całej prawdy. W sumię ją lubię, ale na pewno nie tak, jak inne postacie B5. Za to mam dla niej dużo szacunku. Potrafiła pokazać, co potrafi. Admete - Wto 09 Lis, 2010 22:36
Nie można im tego odmówić. W coś czasem trzeba uwierzyć
Zdecydowanie jest to silna postać, potrafi wiele poświęcić, jeśli trzeba, ale nie jest książniczką w opresji. Podobaja mi się takie zdecydowane postacie kobiece w B5. asiek - Wto 09 Lis, 2010 22:37
Zadziera nosa i ma się za lepszą od pozostałych, a w gruncie rzeczy jest tak samo obłudna i nieszczera jak Londo, czy G'Kar. Aragonte - Wto 09 Lis, 2010 22:39
Cóż - każde jest politykiem swego kraju, swego rządu Na pełną ich szczerość nie ma co liczyć, moim zdaniem.
Admete - Wto 09 Lis, 2010 22:43
A dlaczego miałaby być inna? Każdy pilnuje swego. To też lubię w B5 - bez upiększania za bardzo. Minbarczycy z reguły uważają się za lepszych Centauryjczycy też, Ziemianie i cała reszta. Czyż my nie jesteśmy wyjątkowi? Mesjaszem narodów jesteśmy, co nawet ostatnio znów wróciło Ogólnie to tak jak w avaku Aragonte. O to twórcom chodziło - o taką dychotomię postaci dobrych i złych jednocześnie. Większośc postaci w B5 lubię...nawet Bestera, choć czasem wychodzi z niego kanalia.
asiek - Wto 09 Lis, 2010 23:05
Nie twierdzę, że ma być inna tylko, że jej nie lubię.
Londo i G'Kar nie udają innych niż są /wiadomo, że mają za uszami / i dzięki temu szybciej zyskują sympatię.
Deanariell - Śro 10 Lis, 2010 01:28
Przy bliższym poznaniu i po swojej przemianie można ją polubić. Admete Ci zaspoilerowała ten międzyplanetarny mezalians  , ale i tak myślę, że z ciekawością obejrzysz, jak się rozwijał w czasie. Delenn naprawdę ujęła mnie swoją siłą miłości do Sheridana, poświęceniem, determinacją i Białą Gwiazdą. W pierwszym sezonie faktycznie nie budzi sympatii, no i jest łysa (jak to Mimbari  ). Mam przeczucie Aśku, że jak przetrwasz pierwszy sezon, a historia zacznie nabierać tempa od drugiego, to Cię "wessie" - chlup! I będzie po Tobie.  Równie fascynujące było obserwowanie przemiany, jaką przeszedł sam Sheridan będąc dowódcą B5 - jego droga też była długa, pełna szczęścia i bólu równocześnie... Bo jak wiadomo: "No one here is exactly as they appear". Przekonasz się jeszcze. Nie zawsze stwierdzenie to musi mieć wydźwięk negatywny w przypadku B5 - czasem bywa też zaskoczenie na plus. 
Chciałam przypomnieć, droga Aragonciu, że ja również bywałam w tym wątku (nie tylko Wy dwie z Admete ), może nie tak często, jakbym tego chciała, i nie jestem taką erudytką w serialowych sprawach (niestety pamięć do szczegółów mam słabą i ulotną ), ale za to nadrabiam emocjonalnym podejściem - w przypadku SPN mam podobnie.
Oj, oj... Może na początku tak się wydaje, ale tutaj wszyscy coś udają, z musu lub dla osiągnięcia określonych celów.
Mamy. 
Właśnie, bo w B5 jest tyle patosu, co poezji - mnie się to właśnie podobało. Ale z drugiej strony wiele w tym serialu prozy życia, która skutecznie i brutalnie potrafi sprowadzić nas z obłoków na ziemię. Admete - Śro 10 Lis, 2010 08:45 Riella może mieć słaba pamięć do szczegółów, ale jak juz napisze, to prosto z serca To dlatego tak dobrze się uzupełniamy - ja daję szczegóły, ona pogląd ogólny. Miałam to samo, co ona, napisac o LOndo i G'Karze. Zwłaszcza o Londo - zobaczysz jeszcze, jak bardzo narozrabia, a i tak będzie się mu współczuć. Bo jes Londo. A G'Kar - to osobna historia, a jednocześnie mocno powiązana z historią G'Kara. Myślę, że nawet jeśli nie polubisz Delenn, to ja docenisz trochę.
I tu znowu Riella ma rację. Mnie się włąśnie to stopniowe narastanie uczucia najbardziej podoba. Wszyscy wiedzą, ze miośc od pierwszego wejrzenia wzbudza moje wątpliwości
Tu się kłaniają oczywiście zapożyczenia z pierwotnych opowieści o Bohaterze. Takie Campbellowskie z ducha - podobnie jak w przypadku Star Wars. Aragonte - Śro 10 Lis, 2010 08:55
Rielciu, jasne  I Ty, i Soph. No i czasem jakiś gość zajrzał (i uciekł ).
Admete - Śro 10 Lis, 2010 08:58
Dlatego Asiek się należy order imperialny pierwszej klasy. Myślę, że Ambasador Londo się ze mną zgodzi
asiek - Śro 10 Lis, 2010 08:59
Zdaje się sobie z tego sprawę, że udają. ... Chodziło mi o to, że Londo i G'Kar nie lasnują się na "kapłanów pokoju". Wiadomo, że kręcą swoje interesy i nie kryją się z tym.
Tak sobie myślę, że inne odczucia towarzyszą oglądaniu tego serialu, kiedy człowiek jest młody, widzi świat w kolorze czarno-białym i szuka klucza do zrozumienia świata. Inaczej zaś odbiera go taki cynik jak ja, który sporo w życiu przeszedł. Pewne sprawy poruszane przez Starczyńskiego są już dla mnie tak oczywiste, że trącą o truizm. Pewnie stąd moje krytyczne nastawienie. 
asiek - Śro 10 Lis, 2010 09:01
Admete - Śro 10 Lis, 2010 09:05
Ja też jestem cynikiem, ale pewne sprawy uważam za wieczne i niezmienne - odbieram je nie jako truizm i walenie oczywistością w głowę, tylko jako potwierdzenie niezmienności natury świata i istot rozumnych. Historia jakby nie była opowiedziana, tak naprawdę pozostaje ta sama od eonów Koło opowieści, koło historii, cykl życia. Wciąż i wciaż. Chyba nie do końca potrafię to przekazać. Ja w wielu miejscach na tym forum tłumaczyłam, że odbieram otaczający świat, jak metaforę szukam zawsze czegoś poza tekstem, poza opowieścią, poza rzeczywistością
Tak mi się przypomniało w zwiazku z prawdami oczywistymi: "powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku" Admete - Śro 10 Lis, 2010 18:49 Aragonte znalazłam dla Ciebie ( i dla siebie ) ładny clip z odcinka A Late Delivery from Avalon - scena między Delenn i Dawidem - "Arturem". Wiem, ze bardzo lubisz ten odcinek
http://www.youtube.com/wa...feature=related I poczytałam Twoje refleksje po zakończeniu 5 serii... Aragonte - Śro 10 Lis, 2010 18:53 Zaczynam się bać
A odcinek A Late Delivery to Avalon lubię na tyle, że to nim kiedyś katowałam Praedzio
Ale obyło się bez przywiązywania do fotela
Edit: ładny klipek Lubię Adiemusa
Admete - Śro 10 Lis, 2010 19:00
Nie ma czego. Pięknie pisałas
Mój ulubiony cytat z B5 - koniec 3 serii - G'Kar cytuje księgę G'Quana: http://www.youtube.com/wa...feature=related Fragment zainspirowany wyrażnie Biblią. Na polsku tłumaczą zresztą niemal słowami z Biblii, bo pojawia sie sformułowanie o walce przeciwko "mocom i zwierzchnościom". Aragonte - Śro 10 Lis, 2010 19:15 Końcówkę III serii niezmiennie uwielbiam i wiele razy ją sobie przypominałam
A jak Aśkowi idzie oglądanie? Admete - Śro 10 Lis, 2010 19:23 Daj kobiecie zyć Nie może tak oglądać ciągle.
Znalazłam krótkie ff z Sheridanem i Delenn - osadzone zaraz po wyzananiu w odcinku Ceremonie światła i ciemności. The Scent of Happiness autor: vjs2259 -------------------------------------------------------------------------------- She woke to the scent of flowers; light, sweet, hanging in the air around her. Eyes closed, ignoring the soft beep of machinery and the whispering tread of medical personnel, she could almost imagine herself in the Moon Garden of Yedor, back on Minbar. The garden had been surrounded by a high wall on three sides, and had been a favorite of hers; a place to linger, to walk, and to think. It was especially beautiful when one moon was full and the other in crescent. At that time, it was forbidden for children and younglings to visit. Of course, children were normally asleep that late, and students were confined to their dormitories or compounds by both rule and custom. The Garden at moonrise was for adults. It was for lovers. Turning to one side to ease the ache that radiated from the wound in her back, Delenn opened her eyes to see a tight cluster of white flowers lying on the table next to her bed. Just under the blooms, at the top, the stems were tied together with something silver that glinted even in the dimmed lights of the medical bay. Reaching out to touch the coiled petals, she couldn't suppress a gasp as the pain flared and surged. "Lie still." Easing her hand back down to her side, she shifted her gaze to see a large dark shadow in a chair drawn up next to her bed, near the foot of it. "John?" she asked, confused as to why he would be here. It must be the middle of the night; it was long after his duties should have ended. "I stopped on my way back to my quarters and bought you this." He stood, and picked up the small bouquet. "I thought you might like something besides steel and bandages and hospital gowns to look at." Handing her the flowers, he added, "I don't know what they are; I just asked for something small and white, that would smell sweet but not too strong." She held tight to the flowers and wished she could see him more clearly. The light that filtered in from the central bay was in her eyes, and he was in shadow. "Thank you," she said, not knowing what to add. If she started to speak, she might not stop, and there were so many things she wanted to say. "I was watching you sleep." He laid his hand lightly on her cheek, touching it gently as if it were a flower in full bloom, as if more pressure from his fingers would dislodge the petals. "I didn't mean to intrude, but I wanted to leave you the flowers, and I didn't want to wake you." Delenn felt a thrill of warmth run through her at the thought, then stopped her speculation with a cold dose of logic. There was no reason to suppose that John was aware of Minbari rituals. "You were sleeping so peacefully..." John settled back into the chair, and added, "You were smiling." She could hear the question in his voice, but her silence continued, her voice muted by fear. Words had so much power, and there were still so many secrets. Finally, she managed to say, "I was thinking of what you said earlier." Tucking the flowers under her chin, she held onto the stems, her fingers tangled in the silver ribbon. The scent was all around her. Unable to keep her eyes from drifting shut, she whispered, "That is why I was smiling." John had resumed his vigil. "I know," he answered in her dreams. Admete - Śro 10 Lis, 2010 19:29 Podoba mi się sposób, w jaki autor/autorka? pisze. To jeszcze jedno - poczatek sezonu 3. "It is not that I mind telling you, John. It is just that I thought it was considered impolite in your culture to ask." Delenn leaned forward, her chin on her palm, elbow resting on the table. She was wearing Minbari robes this evening, shimmering brilliant shades of lavender and red. John hadn't even had to ask; they'd been taken directly to the secluded private table at the Fresh Aire Restaurant that seemed to be 'theirs'. Sometimes he was taken aback at how quickly they had acquired a table of their own; at other times he thought things between them were moving way too slow. "I didn't mean it that way. I was just wondering how you came to be named ambassador. You seem, I don't know, young for the position." He belatedly wondered if he'd wandered into some sort of cultural no-go zone, and wished he could take back the question. These dinner conversations occasionally unearthed hidden minefields between them. "I am around 60 of your Earth years old. Of course, Minbari years are longer than yours. When I initially came here, it was considered something of a...difficult assignment. Other Minbari were not that interested, but I have always been curious about other races, other cultures, so I did not mind. And, as you know now, I had other reasons for wishing to be here." She paused to take a sip of water from the glass in front of her. A waiter appeared, seemingly from out of nowhere, and filled her glass the instant she set it back down. John nodded at the man, a trifle curtly. It could be difficult to carry on a conversation with people hovering all the time. At least the other patrons seemed involved in their own affairs tonight. He guessed that they were no longer considered a novelty, and so interest had waned. Either that, or he'd managed to put the fear of God into the staff and the regulars, and word had spread. He smiled grimly. There were advantages to being commander of the station. "It just seems odd, sometimes. I feel like I have known you a long time, and yet it's only been a little over a year. And you had a whole lifetime before I met you..." "As did you," she interjected, with a smile that hovered somewhere between mischievous and reluctant. "It will give us something to talk about, will it not?" "It may take a long while to cover everything." John smiled back at her. His hand started to reach for hers, which was resting lightly on the snow-white tablecloth near his own, but he stopped himself, picking up a spoon and restlessly tapping it on the tabletop instead. "The Minbari believe age is a combination of experience and outlook. One may be young in years, but have experienced much in life; just as one may be old in years, but look on life with the wonder of a child. Chronological age means little to us. We measure maturity by the content of one's character, and what one does with the time you are given. One can live a full and meaningful life in a year, or waste a lifetime of years." She looked down at his hands, so restless, so active and strong. He always seemed to be looking for something to do, some problem to fix. Yet he listened so attentively, and remembered everything. A contradiction, and one she was willing to spend a good deal of time attempting to understand. "Your parents are both alive, and you have mentioned at least one grandparent. Do you come from a long-lived family?" She had studied human biology enough to know the averages, but she knew there was much variation. Their medical technology was advancing rapidly, but there were still limitations to their lifespans. "Oh, my family manages about a hundred years, sometimes more, especially on my Dad's side of the family. I've got a while before I have to worry about it." His eyes twinkled at the intent look on her face. He loved that look. "How about the Minbari? I've never heard anything about your people's lifespan." "Longer," she said briefly, then a little embarrassed, "I cannot know how that will apply to me, of course." Making a slight gesture towards herself, unconsciously touching her hair, and her crest; she went on, "Not now." This time he did take her hand, and turned it palm upward, resting it inside his own. With his other hand, he traced the lines on her palm, his fingers lightly trailing down the center, from the base of her forefinger to her wrist. She held herself stiffly, uncertain what the gesture meant, and afraid that any response would be the wrong one. But she couldn't help shivering slightly at the light touch, and flushing at her own reaction. "This is your life line," he said, indicating a long furrow of chained circles. "It looks like you're going to have a long life." He indicated two areas with one finger, gently pointing to breaks in the chain. "If I remember correctly, the breaks indicate changes in direction, major changes. There are two, one about a a third of the way along the line, and one a little further on." She stared at her hand in fascination. "Is this a gift of your people then? Like the Centauri seeing their own death in dreams of prophecy?" "No," he laughed. "It's just a parlor game. Lizzie used to be quite good at it, and she showed me a few things. It doesn't really mean anything." He realized that he was still cradling her hand, and that it was now enclosed between the two of his. He also realized he didn't want to change that; not now, maybe not ever. After a moment, she gently withdrew her hand from his, but he noticed that her fingers lingered on his, leaving them with almost a subtle caress. The silence between them grew and deepened, but it didn't matter. They could take their time. They had all the time in the world. A tu coś z Marcusem, ale nie sprawdzałam, czy da się czytać: http://www.fanfiction.net...ip_Who_Squealed |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
